Serge van Duijnhoven – De Her Innering en de Zee, Timing Take Two
De Herinnering en de Zee, Timing Take Two
Bij Ferré is “La Mémoire et la Mer” Nog een Liefdes Lied voor een Vrouw, die Weg is.
Bij Jou Serge of Te Wel Paraplexus is Het een Lijk Wade.
Jij Schrijft Het Zelf, Midden Op de Eerste Blad Zijde
“Aan de Lijk Wand Van Mijn Zusje
Van Mijn Dode Kind en Van Mijn Zwaantje”
Dat Zijn Geen Beelden Meer. Dat is Rouw, die Geen Vorm Meer Heeft. Die Niet Meer Past in een Liedje. En Daar Om Past Hij Precies In “Mosterd Na het Laatste Avond Maal“, want Wat Moet Je Anders Nog Op Tafel Zetten Als het Avond Maal Al VoorBij is, Dan Juist Dit?
Als Rob Daar Als Gast Zou Zitten, en Hij Weet Als Geen Ander Wat Het is Om een Lichaam te Dragen, dat In Ééns een Spook Beeld van Pampus is Geworden, Om Op Sloffen Door de Mist Te Moeten Komen, Ter Wijl Je Vroeger Dacht, Dat Je Kon Varen, Dan Zou Hij Dit Her Kennen.
Niet de Zee. Het Zand, Dat Over Blijft.
Dat Blatende Zand, Waar Jij Het Over Hebt “Korrels, Die ik Op Af Roep van de Herderin Zee Als Schaapjes Uit Tel Op Mijn Af Tands Geblakerde Vel.”
Mensen, Die Geen Kind Hebben Verloren, Horen Daar Poëzie In. Mensen, Die Het Wél Hebben Mee Gemaakt, Micky, Lijsje, Jij, ik Denk Ieder Één, Die Ooit Bij Dat Strand Heeft Gestaan, Waar Alles Voor Bij is, Die Horen Daar Geen Poëzie In. Die Horen een Ritueel. Tellen. Blijven Tellen. Om dat Je Niet Meer Kunt Varen, Dus Ga Je Tellen.
En
“Weer Kaatsten In Verdronken Figuren (…)
Van de Dode Muziek”
De Dode Muziek. Dat is Wat Scholte Schildert. Die Felle, Bij Na Te Felle Kleuren Over Iets Dat Eigenlijk Al Dood is. Jij Doet het Zelfde Met Woorden.
Daar Om Zou Hij Zich Her Kennen, Denk ik. Niet Om Dat Jullie het Zelfde Hebben Mee Gemaakt, Niemand Maakt het Zelfde Mee, Maar Om Dat Jullie de Zelfde Manoeuvre Maken,
Ferré Zegt, de Zee Vergeet Ons.
Jij Zegt, Wij Moeten de Zee Vergeten.
Rob Zegt, ik Schilder Door, Ook Als de Benen Weg Zijn.
Alle Drie is het Zelfde “Met Mijn Riemen Toe Te Werpen” Ter Wijl Je Eigenlijk Al Niet Meer Kunt Roeien.
Wil Je die Regel, “Van Mijn Dode Kind en Van Mijn Zwaantje“, Zo Laten Staan Op Toneel? Of Wil Je Hem Zachter Zingen, Als een Naam, Die Je Niet Uit Spreekt Naar die Ieder Één Aan Tafel Toch Verstaat?
Want Dat is de Kracht van Je Her Taling. Je Hoeft Micky en Lijsje Niet te Noemen. Het Dode Kindje Zit Al In het Lied. De Herderin Telt Hem Al Mee.
Mail aan R, 23 september 2026, 19:37
Serge van Duijnhoven – The Heart is A Bird | Le Coeur est un Oiseau
Serge van Duijnhoven – PORTRET VAN SERGE GAINSBOURG: ALLES IS INTACT GEBLEVEN
Serge van Duijnhoven – Gesprek met Rob Scholte, 30 oktober 2022 (1) + (2)
Serge van Duijnhoven – Sol Invictum, Auditief Testament van Kunstenaar Rob Scholte
Meer In Formatie
https://robscholtemuseum.nl/?s=Serge+van+Duijnhoven
https://robscholtemuseum.nl/?s=De+Her+Innering+en+de+Zee
https://robscholtemuseum.nl/?s=Timing
https://robscholtemuseum.nl/?s=Timing+Take+Two
https://robscholtemuseum.nl/?s=Micky+Hoogendijk
https://robscholtemuseum.nl/?s=Lijsje+Snijder
Plaats een reactie