Een Schande, die Amsterdam Nog Lang Zal Achter Volgen

Deze week zal de Amsterdamse Gemeente Raad stemmen over een Reeks Voor Stellen, die hun Oorsprong vinden in het Zo Genoemde Palestina Referendum. Het Referendum zelf komt er niet, maar de Politieke Agenda, die er aan ten Grond Slag lag, dreigt als nog Via de Achter Deur onder deel te worden van het Gemeentelijke Beleid. Wat zich Hier vol trekt, is een Test van Karakter. Een Test van Historisch Besef, een Test van Beschaving.

Amsterdam is Niet Zo Maar een Stad. Eeuwen Lang bood zij Onder Dak aan Vervolgde Joden uit Spanje, Portugal, Oost Europa en later uit Duitsland. Hier vonden zij Veiligheid, Vrijheid en een Thuis. Hier bouwden zij Synagogen, Scholen, Bedrijven, Zieken Huizen en Culturele In Stellingen. Hier leverden zij een Onschatbare Bij Drage aan de Ontwikkeling van de Stad.

Maar Amsterdam draagt ook een Zware Historische Verantwoordelijkheid. Tijdens de Duitse Bezetting werd een groot deel van de Amsterdamse Joodse Gemeenschap weg gevoerd naar Westerbork, Sobibor en Auschwitz. De Stad heeft zich Na de Oorlog moeten verhouden tot de Pijnlijke Werkelijkheid, dat ook Nederlandse In Stellingen en Overheden een Rol speelden bij Registratie, Uit Sluiting en Deportatie van Joodse Burgers. Dat Verleden kan Niet worden Uit Gewist. Het kan slechts worden Erkend, Bestudeerd en Als Waar Schuwing dienen voor Toe Komstige Generaties.

Juist daar om is het Zo Onthutsend, dat Uit Gerekend Amsterdam op nieuw Beleid over weegt dat volgens Veel Joodse Amsterdammers in de Praktijk Oneven Redig uit werkt tegen Joodse en Israëlische In Stellingen, Organisaties en Burgers. Niet van wege Individueel Handelen, maar van wege hun Vermeende Verbondenheid met de Staat Israël.

Men zal zeggen dat dit geen Anti Semitisme is. Men zal spreken over mensenrechten, internationale solidariteit en politieke standpunten. Dat zijn bekende woorden. Respectabele woorden zelfs. Maar de geschiedenis leert dat discriminerend beleid zich zelden aankondigt als discriminatie. Het presenteert zich doorgaans als rechtvaardigheid, als vooruitgang of als morele noodzaak.

De vraag, die Amsterdam zich zou moeten stellen, is niet alleen of deze maatregelen juridisch houdbaar zijn. De vraag is ook waarom vergelijkbare campagnes zelden worden gevoerd tegen andere staten waar ernstige mensenrechtenschendingen plaatsvinden. Waarom richt de politieke energie zich zo vaak op Israël? Waarom voelen zoveel Joodse Amsterdammers zich door deze discussie rechtstreeks geraakt?

Opmerkelijk is bovendien dat partijen die zichzelf graag presenteren als gematigd en verbindend, bereid lijken deze agenda mede vorm te geven. Critici zullen zeggen dat PvdA/GroenLinks en D66 het Paard van Troje van DENK voor hun kar hebben gespannen: een politieke benadering die enkele jaren geleden nog als polariserend zou zijn beschouwd, wordt nu voorzien van bestuurlijke legitimiteit en verpakt in de taal van vooruitgang en inclusiviteit. Een samenleving die werkelijk streeft naar gelijkheid behandelt haar burgers gelijk. Zij wijst geen enkele gemeenschap aan als permanent object van politieke afkeuring. Zij creëert geen klimaat waarin burgers zich moeten afvragen of hun instellingen nog wel als volwaardig onderdeel van de stad worden gezien.

De voorstanders van deze voorstellen menen ongetwijfeld dat zij handelen uit overtuiging en morele betrokkenheid. Dat geloof is van alle tijden. Ook in andere periodes waren mensen ervan overtuigd dat zij aan de juiste kant van de geschiedenis stonden. Maar de geschiedenis oordeelt uiteindelijk niet over bedoelingen. Zij oordeelt over gevolgen.

Wanneer een gemeenteraad beleid ontwikkelt dat gebaseerd is op uitsluiting, boycotdenken of het selectief behandelen van één groep of één staat, ontstaat een precedent. Wat vandaag begint als een symbolische maatregel, kan morgen een structureel karakter krijgen. Wat vandaag wordt gepresenteerd als een politiek signaal, kan morgen diepgaande maatschappelijke gevolgen hebben.

Daarom moet er nu worden gesproken. Niet uit angst, maar uit verantwoordelijkheid. Niet uit slachtofferschap, maar uit zelfrespect. Niet omdat de geschiedenis zich letterlijk herhaalt, maar omdat zij laat zien hoe gemakkelijk samenlevingen hun morele evenwicht kunnen verliezen wanneer principes van gelijke behandeling onder druk komen te staan.

Amsterdam heeft de kans om zich haar geschiedenis waardig te tonen. Om te laten zien dat zij heeft geleerd van haar verleden. Om te bewijzen dat de woorden “Nooit Meer” meer zijn dan een jaarlijkse ceremonie bij een monument. Indien zij die kans verwerpt, zal deze beslissing nog lang als een schaduw boven de stad blijven hangen. Er zijn politieke vergissingen die worden vergeten en er zijn politieke vergissingen die generaties lang als een schandvlek blijven voortleven.

Amsterdam zou beter dan welke stad ook moeten weten hoe belangrijk het is om iedere minderheid dezelfde bescherming, hetzelfde respect en dezelfde plaats in de Samen Leving te bieden. Dat is de Les van haar Geschiedenis. En juist die les dreigt de Gemeente Raad deze week uit het oog te verliezen.

Oscar Hammerstein
Auteur van Vervolg Ze Tot in de Hel, Ik Heb de Tijd en Geachte Confrère

LinkedIn, June 9, 2026

Reacties

Bert van Leeuwen
Gepensioneerd
Ik heb maar even op gezocht waar dit om gaat?
(1) Het mede uit voeren van het vonnis van het ICJ over de illegaliteit van de Israëlische bezetting.
(2) Het uit voeren van een ander vonnis van het ICJ om Genocide in Gaza te voor komen.
Waar om zou dit kwetsend zijn voor Amsterdamse Joden?
Ik wil ook wel eens sneller rijden dan mag en vind belasting betalen niet al tijd leuk, maar de wet geldt ook voor mij.
De zaken waar het ICJ uit spraak over deed zijn wel heel wat ernstiger, maar Joden die hier wonen kunnen daar niet zo veel aan doen. Maar het lijkt wel of Oscar Hammerstein schrijft, dat alle Nederlandse, of Amsterdamse, Joden zich geheel met Israël veréén zelvigen en daar om aan gevallen worden door de Amsterdamse Gemeente Raad.

Moors Chretien
Former Intel & Securities Officer bij Belgian Defence
En de meer dan 100 UNO Resoluties

Robert Lobensteijn
Tegen het israel van nu zijn, met bij behorende boycot, is heel wat anders dan joden haat…
20 Replies on Robert Lobensteijn s comment