Rob Scholte in Hilversum, Nederland, op 1 januari 1996 (foto ANP | Kippa)

De Weer Stand van de Kunstenaar, Schilder Rob Scholte na de Aan Slag op Zijn Leven

Vier maanden na dat een Bom onder zijn Auto Ontplofte Woont Beeldend Kunstenaar Rob Scholte op Tenerife. Daar probeert hij te Re Valideren, onder tussen Bereidt Hij Vijf Ten Toon Stellingen van Zeef Drukken voor, die Van Af mei in Vijf Galeries, Verspreid over de Wereld, te Zien Zullen Zijn. “Het Gaat bij Mij over Kunst èn Leven.”

Rob Scholte, Zeef Druk Serie Golden Horizon te zien op de nieuwe Amsterdamse Kunst Beurs Art Amsterdam in de Beurs van Berlage, 3 mei t/m 7 mei 1995, 12.00 – 20.00 Uur. Opening van Scholte s Expositie in Galerie Serieuze Zaken op 2 mei, 17.00 Uur door Hugo Brandt Corstius, Laurier Gracht 98, Amsterdam. T/m 2 juni.

Met de Granaat, die op 24 november vorig Jaar onder zijn Auto Ontplofte, Raakte de Nederlandse Kunstenaar Rob Scholte (36) Niet Alleen Beide Benen Kwijt. Het betekende voor hem ook het Einde van de Onschuldige Jaren Tachtig, waar in Scholte zich als Kunstenaar Ontwikkelde en begon aan een Succes Volle Inter Nationale Carrière. “De Jaren Tachtig Leken een Tijd van Seks, Drugs en Rock N Roll,” zegt Scholte. Nu is het volgens hem in Bepaalde Uit Hoeken van het Krakers en Kunstenaars Wereldje, Waar uit hij Voort Komt ‘Seks, Drugs en Wapens‘ geworden.

Rob Scholte heeft Nederland Verlaten en Werkt Nu op Tenerife. Iemand heeft in Amsterdam een Bom Onder zijn Auto Geplaats. En Zo Lang de Politie de Gene, die Dat Deed, Niet heeft Gevonden, Voelt Scholte Zich in Nederland Onveilig. Scholte Kwam Al Vaker op Tenerife. Hij Werkt er sinds eind Jaren Tachtig samen met een Galerie, Leyendecker, waar ook veel van zijn Inter Nationale Kunstenaars Vrienden als de Duitser Jiri Georg Dokoupil en Amerikanen als Peter Schuyff en Donald Baechler Regel Matig Komen.

Hier, vier duizend Kilo Meter ten Zuiden van Amsterdam, Voelt Rob Scholte zich Veel Veiliger dan in Nederland, zegt hij. Zijn Nieuwe Atelier is Nog Niet Hele Maal In Gericht. Het is een voor malig Restaurant, Gebouwd op een Pier tussen de Rotsen in de Atlantische Oceaan. De Werk Plaats is Ruim, Licht en Gelijk Vloers. Links en rechts is Zee, de Golven Slaan Stuk op de Riffen. En in de Verte is een Deel van de Baai te zien, veel Groen, Niet Over Dreven Toeristisch, met op de Achter Grond de Hoge Vulkaan Piek, de Pico del Teide.

Onder de Vulkaan leeft Scholte Rustiger dan in Nederland, en komt hij weer tot Werken. Binnen kort gaat in Amsterdam, net als in New York, Rome, Londen en Tenerife, een Expositie open met nieuwe Zeef Drukken van Scholte, waar aan hij op deze maand op Tenerife de Laatste Hand legt. De Gedachten over de Aan Slag Laten hem Niet Los. De Politie, Noch Scholte Weten Zeker Wie de Bom Plaatste. Maar beiden hebben Wel Vermoedens. Ze denken, dat het mis schien Iemand uit zijn Kring is. Scholte “Ik Hoop, dat Het Niet Zo is. Maar de Politie is Het Tot op de Bodem Aan het Uit Zoeken. Ik Weet Nu Niets Zeker. Als Bewezen Wordt, dat Mijn Bange Vermoedens Niet Waar Zijn, Weet ik Ten Minste Dat Zeker.”

Trof Scholte het zelfde Lot als de Amerikaanse Kunstenaar Andy Warhol? Die werd in 1968 door een Gefrustreerde Mede Werkster Neer Geschoten. Is de gene, die de Aan Slag op Scholte pleegde, jaloers? Is het iemand, die zo Verslaafd is aan Coke en andere Middelen, dat hij niet meer weet wat hij doet? Iemand, die door zijn Verslaving en Schulden zo af hankelijk is geraakt van de Drugs Handelaren, dat hij voor Mis Dadige Praktijken niet meer terug deinst?

Kunstenaars uit de Kring van Rob Scholte zijn Zwijg Zaam. Ze willen hun Naam niet in de Krant en geven Geen Commentaar op Scholte s Uit Spraken, dat de Mis Daad vat heeft gekregen op sommigen uit hun Wereld. Het lijkt ze Over Dreven, maar ze willen Niet Nog Meer Speculaties de Wereld in helpen. De Politie moet eerst haar Werk maar doen, vinden ze.

Bivak Mutsen

Scholte maakte begin Jaren Tachtig deel uit van een vrienden kring van jonge Kunstenaars, die samen de wereld wilden veroveren. Ze verzamelden zich rond Galerie The Living Room, in 1981 op gericht in de gezamenlijke Amsterdamse Huis Kamer van Kunstenaar Peer Veneman en Kunst Geschiedenis Student Bart van de Ven. Kunstenaars als Martin van Vreden, Aldert Mantje en Harald Vlugt behoorden ook tot de Galerie. Ze kwamen in het Café Het Paleis andere jongere Kunstenaars tegen, net als zij deels af komstig uit het Amsterdamse Kraak Circuit. Schrijver Joost Zwagerman, die ook bij de Groep hoorde, heeft er over geschreven in zijn Roman Gimmick!

Er werd gedronken, geroddeld en Cocaïne gebruikt, de Mode Drug van die tijd. “De Sfeer was Op Gewonden,” zegt Martin van Vreden, die nog al tijd bevriend is met Scholte, over die Jaren. “Jonge Buiten Landse Kunstenaars Kregen Snel Succes, de Prijzen voor Moderne Kunst waren Heel Hoog. We Wilden Alle Maal op die Trein Springen.”

Scholte heeft de Politie Zo Vol Ledig Mogelijk Geinformeerd over zijn Vermoedens. Met Namen en Toe Namen, maar hij kan daar over in Verband met het Onder Zoek weinig zeggen. Hij vindt, dat de Politie hem Soms Niet Serieus Genoeg neemt. “Ik Heb het Gevoel, dat Ze Sommige Zaken Niet Willen Onder Zoeken. Mijn Boek Houder is Bij Voor Beeld Bedreigd, Twee Weken voor de Pers Conferentie, die ik Hield op Schiphol, Voor ik naar Tenerife Vloog. Vier Mannen, Vermoedelijke Joegoslaven, met Bivak Mutsen en Knuppels Zijn bij Zijn Kantoor Langs Geweest, maar Hij was Gelukkig Net Verhuisd. Later is Hij Op Nieuw Telefonisch Bedreigd. De Politie Maakt er Nauwelijks Werk van. Dan Ga Je Twijfelen, Heeft de Politie Er Soms Belang bij Sommige Zaken Niet te Onder Zoeken? Wat Zit Daar Achter? Is de Mis Daad Zo Ver Door Gedrongen? Zit Er Iets Groters Achter dan ik Nu Weet? Ik Vind, dat Onverdragelijk.”

Woord Voerder Klaas Wilting van de Amsterdamse Politie vindt het Jammer, dat Scholte denkt, dat de Politie hem Niet Serieus neemt. “Zo N Ernstige Aan Slag Nemen We Heel Serieus. We Onder Zoeken Alles. Maar Feiten, die Tot een Op Lossing Leiden, Hebben We tot Nu Toe Niet Ontdekt.” Om dat er nu nog maar weinig Informatie over de Zaak binnen komt, werken er niet zo veel Mensen meer aan. “Maar Alle Informatie, die Binnen Lomt, wordt Grondig Onder Zocht.” Wilting kan zich voor stellen, dat Scholte zich Onveilig voelt, maar de Politie kan volgens hem niet meer doen dan ze nu doet. Scholte denkt van wel.

“Stel Je Voor dat Mijn Boek Houder Niet Net Verhuisd was, dat Mijn Boek Houding Gestolen was. Dan had ik nooit kunnen aan tonen, dat ik Niet bij Duistere Zaken betrokken ben.”

Hij weet, dat er Mensen zijn, die denken, dat hij in Schimmige Praktijken is Verwikkeld, in de Coke Handel, de Gok Wereld, het Wit Wassen van Geld of iets dergelijks. En dat de Aan Slag daar voor een Af Rekening zou zijn. Dat werd ook gesuggereerd door de ‘Mogelijke Verdachte‘ van de Aan Slag, die zich zelf al bekend maakte voor Scholte Iets Publiekelijk gezegd had in het Week Blad de Nieuwe Revu, en later in het TV Programma RUR van Jan Lenferink Fotograaf Paul Blanca, die ontkent de Aan Slag te hebben gepleegd, en suggereert dat Scholte met zijn Beschuldigingen ‘Een Rook Gordijn‘ op trekt, om dat hij misschien iets te verbergen zou hebben.

Zulke Beschuldigingen steken Scholte in Hoge Mate. Hij heeft Niet het Leven van een Heilige Geleefd en is de eerste om dat toe te geven “Ik Ben Eerlijk, ik Zeg, dat ik Coke Heb Gebruikt. Ieder Één Deed Dat in het Wereldje, Waar In ik Toen Zat, Zo als een Hele Boel Mensen Nu XTCGebruiken. Maar Met Coke Handel Heb ik Nooit Iets te Maken Gehad. En Gok Schulden Heb ik Al Hele Maal Niet. Ik Ben Mis Schien Twee Keer van Mijn Leven in een Casino Geweest, Waar van Één Keer met Kunstenaar Jan Fabre, die Alles Won met Black Jack. En Zwart Geld Wit Wassen, Dat is Ook Gezwets, Alles Wat ik Doe Probeer ik Goed te Doen. Ik Betaal Alle Belasting, die ik Moet Betalen, Mijn Boek Houding is Gecontroleerd. Wat Kan ik Nog Meer Doen?”

Albert Heijn

Aan de Wand in Één van de Ruimtes van zijn Atelier hangen Kleuren Proeven, het zijn Proeven van een Serie Zeef Drukken van Af Beeldingen, die met de Computer zijn Bewerkt. Aan Schilderen is Scholte, vier maanden na de Aan Slag, Nog Niet Toe Gekomen. Met een Zwarte Stift heeft hij Correcties Aan Gegeven op de Proef Drukken. Computer Operator Sjors Overbeek is Over Gevlogen uit Amsterdam om de Laatste Wijzigingen Uit te Voeren. De Zeef Drukken zijn Momenteel in Produktie, en van mei tot en met augustus Worden Ze Min of Meer Gelijk Tijdig in vijf Galeries Getoond, Galerie Serieuze Zaken in Amsterdam, Kent Fine Art in New York, White Cube in Londen, Bonomo in Rome en op Tenerife in Galerie Leyendecker.

Scholte heeft Goede Inter Nationale Contacten sinds zijn Door Braak in 1986. In dat Jaar had hij zijn Eerste Solo Ten Toon Stelling bij de Belang Rijke, In Middels Gesloten, Keulse Galerie Paul Maenz. Hij was daar Geïntroduceerd door de Succes Volle Jonge Duitse Kunstenaar Jiri Georg Dokoupil, die twee Jaar eerder op een Expositie in Keulen van Living Room Kunstenaars Werken van Scholte had Gekocht. Na de Solo Ten Toon Stelling Ging Het Snel met Scholte. In 1987 Nam Hij Deel aan de ‘Documenta‘ in Kassel. Hij Zat in het Inter Nationale Kunst Circuit, Zijn Prijzen Vlogen Om Hoog, van ongeveer duizend Gulden per Doek in 1983 naar twintig duizend in 1990, Hij Exposeerde in Parijs, Keulen, Milaan, Rome, Tenerife en New York. In 1990 Verzorgde Hij het Nederlandse Paviljoen van de Biennale in Venetië. Scholte Was In een Paar Jaar een Ster Geworden. Ironisch gaf hij zijn Solo Ten Toon Stelling in 1988, in Museum Boymans Van Beuningen in Rotterdam, de Titel How to Star.

De zes tien Zeef Drukken, Waar Aan Hij Nu Werkt, Getiteld Golden Horizon, zijn Ken Merkend voor Scholte s Werk Wijze. De Serie bestaat uit Bewerkingen van Bestaand Beeld Materiaal, In dit Geval de Om Slag Illustraties van een Encyclopedie Serie voor de Jeugd, die Albert Heijn in de Jaren Zestig in Nederland Uit Gaf. In die Kleurige, Nu Haast Nostalgisch Aan Doende Prenten, waar op Voor Werpen Staan Af Gebeeld, die Betrekking Hebben op de In Houd van de Encyclopedie, Heeft Scholte Sommige Oude Beeld Elementen Vervangen door Eigen Tijdse Af Beeldingen, zo als de Foto s, waar op in drie Stadia de Verandering te Zien is Van het Gezicht van Pop Ster Michael Jackson, die door Plastische Chirurgie zijn Gezicht Liet Veranderen. Zo Ontstaan Poëtische en Soms Vervreemdende Combinaties.

Scholte heeft al tijd Bestaand Beeld Materiaal bewerkt en verwerkt in zijn Kunst. Hij studeerde in 1982 af aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Schilderen was in de Jaren daar voor iets Hope Loos Ouder Wets, al thans dat vond men op de Academie. Van daar dat hij voor de Net Op Gerichte Audio Visuele Af Deling koos, en af studeerde op Animatie. Scholte, “Om Wat Bij te Verdienen Maakte ik Teken Filmpjes voor de Televisie., voor het VARA Quiz Programma Twee voor Twaalf en voor Sesam Straat. Die Paar Honderd Gulden, die We Daar Voor Kregen Waren een Wel Kome Aan Vulling op Ons Karige Budget.” Het waren de Na Dagen van de Punk en Kraak Beweging. Scholte en Andere Kunst Studenten deden Tegen Draadse Dingen op de Academie, ze maakten Geen Kunst volgens de Gangbare Normen, maar gaven Blaadjes uit en maakten Video Clips en Muziek. Scholte zong onder meer in de Groep The Young Lions en later in Suspect.

Scholte tekende als Jongen al graag, maar pas toen hij het Boek Een Cheque voor de Tand Arts (1967) van J Bernlef en K Schippers had gelezen besloot hij Kunstenaar te worden. Het Boek gaat over Marcel Duchamp, die begin deze Eeuw een Fiets Wiel op een Kruk en een Urinoir tot Kunst verhief. Duchamp liet daar mee volgens de beide Auteurs Kunst en Werkelijkheid samen vallen, ‘Een Gebaar, dat Rond Om de Jaren Zestig door de Makers van Pop Art, Nieuw Realisme, Nul Zero, Op Art en Kinetische Kunst tot een Kunst Richting Zou Worden Uit Gewerkt‘.

De Titel van het Boek is een Duidelijke Illustratie van de Grens Vervaging tussen Werkelijkheid en Kunst. Toen Duchamp Geen Geld had om zijn Tand Arts te betalen, ontwierp hij een Cheque, die geïnd kon worden bij een Fictieve Bank. De Tand Arts accepteerde dit Kunst Voor Werp als een Werkelijke Betaling. Hoe zeer Scholte voort bouwt op de Traditie van Duchamp bleek toen hij een paar Jaar geleden Zeef Drukken maakte van Monopoly Geld en die signeerde en verkocht. “Je Schildert een Auto en Daar Na Probeer Je dat Schilderij te Ruilen tegen die Auto,” zei Scholte in 1990 een Interview in deze Krant. “Kunst is Eigenlijk het Zelfde als Geld. Geld op Zich Zelf is Hele Maal Niets Waard en Toch Hebben We Met Elkaar Af Gesproken, dat Geld Waarde Heeft.”

Net als de Kunstenaars in Een Cheque voor de Tandarts toont Scholte in zijn Werk vaak ‘Echte‘ Dingen. Hij maakt er alleen Geen Objecten van, maar Af Beeldingen. Hij verwerkt de Alle Daagse Werkelijkheid in Schilderijen. Dat hij is Terug Gekeerd tot zo iets Ouder Wets als Doek en Penseel is het Gevolg van de Door Braak van de zo genaamde Nieuwe Schilder Kunst aan het eind van de Jaren Zeventig. Scholte en andere jonge Kunstenaars van de Punk Generatie kwamen in Verzet tegen de In hun Ogen Bloede Loze, Onzichtbaar Geworden Concept Kunst, Kunst, die alleen nog uit Ideeën bestond of Minimale Aan Duidingen van Plannen.

Scholte en de zijnen begonnen te Schilderen, de meesten ‘Wild‘ en Expressief. Maar Scholte is Nooit een Wilde Expressionist Geweest. Hij schildert sinds 1983 juist Heel Droog en Precies, heel ‘Neutraal‘. Dat is een Bewuste Keuze. Scholte is Niet Geïnteresseerd in het ‘Unieke‘ Schilderij op zich zelf, of in Smeuïge Verf Streken. Voor hem is het Schilderij een Middel om Ideeën Vorm te Geven en Over te Brengen. Dat kan het beste als de Schilderijen goed te Reproduceren zijn, dus ook op een Andere Manier dan Alleen Via een Museum Tot het Publiek Komen. Daar om zijn zijn Schilderijen eigenlijk Al Geschilderd als of het Reprodukties zijn geworden.

En daar om is het voor Scholte ook Niet Zo van Belang, dat Hij Alles Zelf Doet. Hij Gelooft Niet in het Geniale Schilder Gebaar. Hij Kiest en Bewerkt het Beeld, en dat moet Zo Precies Mogelijk naar zijn Zin Uit Gevoerd worden. In 1991 kreeg hij bij voor beeld de Op Dracht een Wand Schildering te maken in het Exact Na Gebouwde Paleis Huis ten Bosch, in de Historische Hollandse Stad bij Nagasaki. Het was Onmogelijk om die Klus, duizend Vier Kante Meter Zeil Schepen en Helikopters, Hele Maal Alleen Binnen de Gestelde Ter Mijn Uit te Voeren. Daar om nam hij zes Mede Werkers, twee uit Europa, twee uit Japan, In Dienst, die Volgens zijn Ontwerp de Schildering Aan Brengen.

Al sinds 1988 werkt Scholte met Assistenten. In het Verleden was Zo N Praktijk Heel Normaal. Rembrandt, Rubens en ook Andy Warhol hadden Assistenten in Dienst. Maar Tegen Woordig wekt deze Werk Wijze nog al wat Weer Stand. Scholte: “Het Beeld van Van Gogh, Als de Geniale Schilder, die Op een Zolder Kamertje in Armoede in zijn Ééntje Zijn Geniale Verf Streken op het Doek Zet, is Sterk In Gebrand in de Geesten van de Mensen. Wat een Bakker Wel Mag, Mag een Kunstenaar Blijkbaar Niet. Ieder Één Weet, dat een Bakker Mensen Heeft, die Volgens Zijn Recept het Werk voor Hem Doen. Ik Snap Niet Waar Om een Kunstenaar, die Net Zo Werkt, Zo Veel Weer Stand Kan Op Roepen.”

Gestolen Goed

Die Weer Stand is onder meer terug te vinden in een Artikel over Scholte van Kunst Criticus | Kunstenaar Paul Groot in het Kunst Tijd Schrift Metropolis M in juni 1993. Groot Oordeelde in Verschillende Stukken Aan Vankelijk Zeer Positief over Scholte. Een Schilderij, dat Scholte Samen met Sandra Derks in 1982 Exposeerde in de Kraak Kuns Ruimte Warmoes Straat 139 Noemde hij zelfs ‘Een Meester Werk‘. Onder de Kop ‘Gestolen Goed Gedijt Niet‘ kwam hij elf Jaar later op zijn Positieve Oordeel over Scholte terug: “Ik Meende (…) met een Geniale Conceptuele Schilder te Maken te Hebben, Hoe Wel Hij, Zo als Later Bleek, Niet Meer Was Dan Iemand, die Curieuze Prentjes Na Schilderde, die Hij Thuis in een Doos Bewaarde. (…) Mijn Geweten Ging Echter Pas Echt Knagen Toen ik Er Achter Kwam, dat Scholte Kunstenaars uit Mijn Om Geving Ronselde, die Hij Tegen Betaling Zijn Doeken Liet Schilderen, Ter Wijl Hij Ze Toch Éénvoudig Weg met Eigen Naam Onder Tekende. Mis Schien Was Dat bij Rembrandt of Rubens Gebruikelijk, maar Dat een Jonge Schilder Zich Zo Iets Binnen Mijn Eigen Vrienden en Kennissen Kring Veroorloofde, Schokte Mij Diep. Hoe was Het Mogelijk, dat Iemand, die Zich Kunstenaar Waande, Zo Gemakkelijk Mis Bruik Maakte van Anderen?”

Niet Bekend

Scholte is Nog Steeds Furieus over de Beschuldigingen van Ronseling “Er Wordt Gesuggereerd, dat ik Mensen voor een Honger Loontje de Koepel van het Paleis Huis ten Bosch In Jaag, dat ik een Soort Slaven Drijver ben. Daar is Niets van Waar.” Zo als in Ieder Bedrijf zijn er natuurlijk wel eens Strubbelingen, maar de Verhalen over Mensen Onder Betalen en Ideeen Pikken, dat zijn volgens Scholte Alle Maal Onderdelen van “De Vijandige Sfeer” die hij voelde als hij Af en Toe Terug was in Nederland, hij Was Veel in Japan, begin Jaren Negentig, en Woonde in Brussel). Het Woord ‘Verraad‘ is wel eens gevallen. Scholte zou na zijn Succes Te Weinig Terug Gedaan Hebben voor de Groep, Waar mee het Alle Maal was Begonnen.

De Plaats, waar de Auto Bom Ontplofte, die Definitief een Streep Zette onder zijn Verleden, is wat dat betreft Historisch, De Laurier Straat, in het Hartje van de Amsterdamse Jordaan, waar tot 1993 in een voor malige Lood Gieters Werk Plaats Galerie The Living Room was Gevestigd. Toen Galerie Houder Bart van de Ven Er Mee Op Hield, Nam Scholte de Ruimte Over. Hij had een Goede Werk Plaats in Nederland Nodig, en hij wilde ook een beetje de Kunst Traditie, die daar was ontstaan, In Ere Houden. Scholte is Officieel ook Nooit bij The Living Room Weg Gegaan. Hij heeft zelfs nog geprobeerd Dokoupil en Peter Schuyff Daar te Introduceren, om een Soort Wissel Werking te Krijgen tussen zijn Amsterdamse en Inter Nationale Kunst Kringen. Maar Van de Ven Zag Daar Weinig Heil in, Hij Bracht Liever Werk van Nederlandse Kunstenaars in het BuitenLand.

Door de Aan Slag is Nederland voor Scholte voor lopig een Plaats geworden Om te Mijden. Zo als hij vroeger in Café Het Paleis met zijn Amsterdamse Kunst Vrienden Plannen zat te maken, zo zit hij nu in Santa Cruz de Tenerife in Galerie Leyendecker met Inter Nationale Collega s rond de Tafel, met Dokoupil, Schuyff en Baechler. Ze bespreken met de Architect Juama Palmerm hun Ideeën over het Verfraaien met Wand Schilderingen, Fonteinen en Kunst Werken van de Hotel Vak School Annex Hotel, die hier bijna Vol Tooid is. Zo lang ze samen rond de Tafel zitten, en Geanimeerd met de Architect praten. Scholte wil de Grootste Wand Schildering voor zijn Rekening nemen. Alles lijkt Als Van Ouds. Tot dat de Vergadering Af Gelopen is, en Ieder Één Op Staat Om Weg te Gaan. Dan is het Verschil Even Heel Duidelijk Zichtbaar.

Toen Rob Scholte na de Aan Slag in het VU Zieken Huis lag, kreeg hij Bezoek van de voor malig Directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam, Wim Beeren. Scholte vertelde, dat hij Voort Aan Niet Alleen Maar als ‘De Kunstenaar zonder Benen‘ Bekend Wilde Zijn. Beeren had een Krachtig Advies, Praat Er Nooit Meer Over. “Maar Dat Kan ik Niet,” zegt Scholte. “Het Ging bij Mij Nooit Alleen Maar over Kunst. Het Gaat bij Mij Al Tijd over Kunst en Leven.”

NRC Handels Blad, 31 maart 1995

http://www.nrc.nl/handelsblad/1995/03/31/de-weerstand-van-de-kunstenaar-schilder-rob-scholte-7262190

Dienst Mede Deling

Expo in RSMuseum sinds 6 dec 2015 om 09:00

Paul Steenhuis – Een Japans Miljoenen Project van Kunstenaar Manager Rob Scholte ‘In Europa Heb ik de Top Bereikt’

Meer informatie
https://robscholtemuseum.nl/?s=Paul+Steenhuis
https://robscholtemuseum.nl/?s=NRC
https://robscholtemuseum.nl/?s=NRC+Handels+Blad

https://robscholtemuseum.nl/?s=Koos+Dalstra
https://robscholtemuseum.nl/?s=Peter+Klashorst
https://robscholtemuseum.nl/?s=Bernard+zur+Lippe+Biesterfeld
https://robscholtemuseum.nl/?s=Daniël+Groen
https://robscholtemuseum.nl/?s=John+Studulski
https://robscholtemuseum.nl/?s=Paul+Blanca
https://robscholtemuseum.nl/?s=Oscar+Hammerstein
https://robscholtemuseum.nl/?s=Eef+Hoos