Kees Engelhart – Feesten in de Gewelven van Père Lachaise

15 mei 2026AdminBusinessplan, Engelhart, Home, Interview, Locatie, Media, Portretten, Ridderboek0

Feesten in de Gewelven van Père Lachaise

Ik ben al tijd een charismatische figuur geweest, daar kon ik niets aan doen, het was gewoon zo. De wereld verbaasde zich over mijn grillige en meesten tijds vol strekt onvoorspelbare gedrag. Dat is dan ook hoogst waar schijnlijk de reden, dat er nog al tijd vele creaturen zijn, tot op de dag van van daag, die weigeren te geloven, dat ik dood ben. Ik moet ruiterlijk toe geven, dat mijn dood om geven is door niets dan mysteries. Niemand, incluis ik zelf, weet in feite precies wat er plaats gegrepen heeft toen ik, decennia geleden, op die beruchte derde juli van het jaar onzes heren negen tien en één en zeventig in de Rue Beautreilles nummer zeven tien, waar ik aan mijn mémoires werkte, het tijdelijke voor eeuwige verwisselde.

In maart van dat zelfde jaar ben ik in Frankrijk gaan wonen, Nixon zat achter mij aan! Hij wilde mij achter slot en grendel als voor beeld om gezag onder mijnend gedrag tegen de oorlog in Vietnam zov eel mogelijk de kop in te drukken, de idioot.

Daar op beleefde ik heerlijke maanden in Parijs, ik nam mijn geboorte namen, James Douglas, aan en kon eindelijk in betrekkelijke rust over straat. Ik bezocht toneel voor stellingen, de sets van beroemde regisseurs. Mijn leven zag er weer zonnig uit, in ieder geval tot die beruchte derde juli. De dienst doende arts stelde vast, dat ik overleden zou zijn aan een hart aan val, maar ook een uit de hand gelopen long ontsteking of verdrinking in mijn luxe bad behoren tot de mogelijkheden.

De avond voor die derde juli gaf ik een beetje bloed op, maar verder voelde ik mij prima. Een tijdje terug had ik lichte adem haling moeilijkheden, de dokter, die ik consulteerde kon echter geen ernstige af wijkingen vast stellen. Ik maakte mij al dus nergens druk over, en liet lekker het bad vol lopen voor een grondige was beurt na al het gezweet en gezuip. Het was god domme bloed heet in Parijs!

De volgende morgen trof Pamela mij leven loos aan in dat zelfde bad. Ik heb geen idee wat er gebeurd is, ik was stom dronken. De hele toe stand wordt er even eens niet over zichtelijker op, om dat er, God alleen weet waar om, maar ik heb hem tot op heden niet mogen ontmoeten om het na te vragen, geen officiële autopsie op mijn ontzielde lichaam heeft mogen plaats vinden. Nog lastiger werd het, om dat Pamela het alle maal niet meer aank on, en zich kort daar na van het leven heeft benomen. Ook haar heb ik, tot mijn spijt, ik ben erg nieuws gierig van aard, tot op heden niet te spreken kunnen krijgen.

Het moge triest klinken alle maal, want ik was slechts zeven en twintig jaar toen ik stierf, om vier dagen later begraven te worden op de beroemde begraafplaats Père Lachaise. Daar ben ik dan wel weer echt trots op, een geluk overigens bij een ongeluk, aan gezien hier vele beroemdheden hun laatste rust plaats gevonden hebben, Oscar Wilde bij voor beeld is beslist mijn favoriete graf genoot.

Nog altijd is dit alles voor velen geen werkelijk bewijs, ze weigeren gewoon weg te geloven, dat ik mij terug getrokken heb, om niet nog terug te keren, in het doden rijk aan de over kant van de Styx. Op gezette tijden verschijnen er in kranten en tijdschriften brieven van wanhopige briefschrijvers die mij smeken om weer in de openbaarheid te treden. Het zijn overigens niet de eersten de besten die menen dat ik nog altijd onder de mensen ben, de sukkels. Neem nu John Tobler, vooraanstaand medewerker aan het magazine ZigZag, die mij meerdere malen een interview afgenomen heeft, hij is ervan overtuigd dat ik nog leef. Hoe dom kun je zijn! Hij zegt: ‘Niemand heeft ooit het ontzielde lichaam van Morrison gezien, zijn manager niet, zijn bandleden eveneens niet, alleen Pamela, maar Pamela is dood! Mijn theorie is dat Morrison nooit onder de genoemde omstandigheden kan zijn overleden. Mijn grootste twijfel echter is dat er geen begrafenis is geweest en dat alles heel stilletjes plaatsgegrepen heeft!’

Voor altijd nu zal ik blijven twijfelen aan de geestelijke vermogens van John Tobler. natuurlijk is er, hoewel bescheiden, een begrafenis geweest!

De leden van de band zijn gelukkig wat minder goed gelovi . John Densmore stelde ‘Alles Wat ik Zeggen Kan is, dat Als Er Iemand tot Zo Iets in Staat is, Het Wel Jim Morrison is.’

Dat klonk mij al heel wat beter in de oren.

Nu had ik in ieder geval de rust om mij vol ledig te wijden aan mijn grootste liefde: de literatuur. Ik wilde altijd al dichter worden, en werd het ook een beetje, maar door mijn noodzakelijke wilde rock & roll leven, dat gezuip en geneuk, is het er gewoonweg niet werkelijk van gekomen. Maar hier zou het beter gaan, daar was ik van overtuigd, en zo is het ook gegaan. Oscar Wilde is hier en Molière en De Balzac, geweldig gewoon, het is fantastisch hier. Ik ben dan ook helemaal geïnteresseerd geraakt in de geschiedenis van deze klassieke vier en veertig hectaren. Het is genoemd naar Père François d’Aix de La Chaise, een uiterst invloedrijke geestelijke, de biechtvader zelfs van Lodewijk de Zestiende, die dertig jaren op het oude landgoed heeft gewoond. In achttienhonderd en vier werd het ingericht als een van de vier nieuwe begraafplaatsen van Parijs, die buiten de toenmalige stadsmuren hun plek moesten vinden! O, zo boeiend allemaal.

Goede kennis heb ik ook aan Marcel Proust, een hoogst eigenaardig personage, met wie ik vele nachten in heerlijke desolaatheid doorbrengen mag. Chopin mag ik ook graag, een wat verwijfde man en zwak van leden, maar ik mag Chopin wel, en hij mij ook. Wij weten niet waarom. De reusachtige gewelven onder Père Lachaise bieden plaats aan de meest exorbitante feesten die ik ooit mee heb mogen maken. Druipkaarsen, schedels, eikenhouten tafels gevuld met exquise wijnen en champagnes, opium, cocaïne en gesprekken met filosofen, schrijvers, beeldhouwers, zangers, dichters. Het is hier een paradijs onder aarde. Maria Callas bijvoorbeeld, hoe had ik haar ooit kunnen ontmoeten, een fantastische vrouw. Neem nu die rare Hollander Karel Appel met zijn fatterige sjaaltjes en zijn wandelstok, dikke vrienden is hij met Modigliani, Seurat en Ingres, urenlange wandelingen maken zij door de onderaardse gangen, altijd met een glas in de hand. Of neem de uiterst merkwaardige en spirituele Gérard de Nerval die samen met Alfred de Musset, Marie Pleyel, De Balzac, De la Fontaine en Pierre Beaumarchais een soort literaire kunstkring heeft opgericht, waarvoor ik regelmatig word uitgenodigd, waarbij het erg spijtig is dat mijn Frans zo matig is, van veel van hun grappen ontgaat mij helaas de clou. De drank is hier niet aan te slepen.

Guillaume Apollinaire en Paul Éluard zijn werkelijk stapel gek, helden zijn zij voor mij. De zater dag avonden zijn al tijd de ver uit meest genietbare, dan namelijk wordt de muziek verzorgd door Stephane Grapelli en Georges Moustaki, een gelegenheids duo, dat iedere zaterdagavond op nieuw tot grote hoogten te stijgen weet. I kzelf, Gilbert Bécaud en Edith Piaf verzorgen bij tijd en wijle de zang. Sarah Bernard brengt regel matig een adem benemende monoloog ten berde, Claude Chabrol draagt van tijd tot tijd zorg voor de cinematografische mede mens. Er zijn schilderijen ten toon stellingen van welke meest al Doré, Delacroix en Max Ernst de initiatief nemers zijn. Deze zaterdag avond feesten zijn ongekend populair en worden door vrij wel alle bewoners met groot genoegen en enthousiasme bezocht.

Ik ben dan ook zeer verheugd dat ik Amerika destijds verlaten heb, nooit had ik gedacht dat ik het in de oude wereld zo naar mijn zin had kunnen hebben. Er is hier altijd wel iets te doen. In de bijna vier en veertig jaren dat ik hier nu verblijven mag, heb ik mij nog geen seconde verveeld! Ik ga hier nooit meer weg!

Dienst Mede Deling

Expo in RSMuseum sinds 8 feb 2015 om 10:38

Oliver Stone – The Doors (1991)

Secrets and Mysterys – The Laurel Canyon Conspiracy, Manson, Morrison, and the Psychedelic Psy Op that Re Shaped America

Feesten in de Gewelven van Père Lachaise

Dienst Mede Deling

Dit delen:

Plaats een reactie Reactie annuleren