De Volks Krant | Nathalie Huigsloot – Kunstenaar Micky Hoogendijk ‘Twee Keer het Gevoel van Moeder Schap Voelen en Niet Moeder Kunnen Zijn, Dat is Iets Heel Geks’’

19 april 2026AdminBusinessplan, Home, Huis Ten Bosch, Interview, Locatie, Media, Portretten, Ridderboek, Video0

Micky Hoogendijk (foto Wendelien Daan. haar en visagie, Sandra Govers, styling Roel Schagen. assistent fotografie Rosa Bultsma)

Kunstenaar Micky Hoogendijk ‘Twee Keer het Gevoel van Moeder Schap Voelen en Niet Moeder Kunnen Zijn, Dat is Iets Heel Geks’’

In de Jaren Negentig trouwde Micky Hoogendijk met Kunstenaar Rob Scholte. De Bom, die onder hun Auto ontplofte, zette haar leven compleet op zijn kop. Nu is ze zelf succes vol als Kunstenaar. Pas door het schrijven van haar Auto Biografie is ze weer gaan voelen. ‘Op Mijn 8ste is Er Iets Uit Gezet.’

‘Ik ben de Vrouw van de Aan Slag.
De Vrouw, die Toen Haar Kind Verloor.
Mijn Man Verloor Zijn Benen.
Hem Raakte ik Kwijt door Paranoia en Waan Zin.
Ik ben de Vrouw van de Tele Visie en de Roddel Bladen.
Die met het Arrogante, Af Standelijke Smoel Werk van Iemand, die Wanhopig Alle Pijn Verpulvert en de Wereld Alleen Toont Hoe Sterk Ze is. Het Smoel Werk van Iemand van Steen.
Ik Moest van Steen Zijn voor ik Weer Zacht Kon Worden.
Ik ben Micky Hoogendijk.’

Zo opent de Auto Biografie Los Laten van de 55-jarige fotograaf, beeld houwer en voor malig actrice Micky Hoogendijk, die volgende week verschijnt. Het boek gaat over een vrouw, die al op jonge leeftijd het huis verlaat.

Niet veel later wordt ze verliefd op de twaalf jaar oudere kunstenaar Rob Scholte, van wie ze de rechter hand wordt en directeur van zijn bedrijf. Tot die bewuste dag op 24 november 1994. Na dat het twee tal twee roze streepjes ontwaart op de zwanger schap test, stapt het met een potje urine in de auto om naar de huis arts te rijden. Na het starten van de motor is een getik te horen, daar na ontploft de bom, die onder hun auto is bevestigd. Scholte verliest zijn benen en Hoogendijk, voor de tweede keer, hun kind. Wie er achter de Aan Slag zat en wat het motief was, is tot op de dag van van daag niet op gehelderd.

Dat was niet de enige keer, dat Hoogendijk het nieuws haalde. Ook toen ze later een relatie kreeg met DJ Adam Curry, die nog getrouwd was met Patricia Paay, vulde haar leven vele pagina s. De teneur in de bericht geving was, dat ze samen viel met het personage, dat ze eerder speelde in Goede Tijden, Slechte Tijden. hard en koud.

Na het schrijven van de eerste hoofd stukken van haar boek kwam ze er achter, dat daar een kern van waarheid in zat. Haar mee lezers gaven terug, dat het zonder gevoel was geschreven. Hoogendijk had geleerd om haar ‘Theater Knop’ aan te zetten als ze niets wilde voelen. Die knop moest dus uit.

In middels ligt haar acteer carrière ver achter haar en is ze een inter nationaal exposerend kunst fotograaf. Haar foto s waren te zien op kunst beurzen en in galeries van Los Angeles, Washington, Istanbul, Bogotá en Tokio tot Amsterdam. Rond 2020 begon ze ook met het maken van bronzen sculpturen. Tot voor kort stond The Ones, haar beeld van 4 meter hoog, bij de in gang van het World Trade Center in Amsterdam.

De beelden en haar fotografie werk zijn ook over al zichtbaar in haar huur huis in Amsterdam Zuid, dat ze in ruil voor werk, dat ze had gemaakt vol ledig liet op knappen. Gekleed in een zwarte broek en T shirt gaat ze voor in de in druk wekkende woning met houten vloer, een klassieke vleugel en een brandend haard vuur. De kaarsen klikt ze aan met een afstand bediening. Ze schopt haar sloffen uit en vouwt zich op de bank.

Heb je je theater knop nu aan of uit?

‘Hij is nu uit. Ik ben er de af gelopen jaren druk mee bezig geweest om die uit te zetten. Maar als ik de deur uit moet, gaat-ie nog wel eens aan.’

Waar om begon je die knop in te drukken?

‘Dan moeten we een heel stuk terug in de tijd. Ik groeide op met mijn moeder alleen. Zij was tien jaar getrouwd met een man, die zwak zaad bleek te hebben, en ze wilden alle bei heel graag een kind. Maar toen ik één maal via Kunst Matige Inseminatie was verwekt, was hij zes maanden na mijn geboorte vertrokken. Zij was een keurig getrouwde vrouw, en toen ze mij kreeg werd ze een alleen staande bij stand moeder.

Ze maakte al tijd foto s van me. Hónderden. Ik was haar leven. De eerste zeven jaar waren heel goed. Ik was wel een vrij extreem en onaangepast kind. Door alle liefde en aan dacht was ik heel zelf verzekerd. Ik sprong als eerste over al boven op en wilde voor aan in de rij staan. Niet, om dat ik wilde voor dringen, maar ik wilde het gewoon alle maal graag doen.’

Micky Hoogendijk (foto Wendelien Daan)

‘Maar toen ik 8 was, veranderde alles. Toen kreeg mijn moeder een nieuwe vriend, Roel. Ik was eerst heel erg blij. Ik was al tijd bezig met een papa zoeken. Dus toen deze meneer voor bij kwam, een Kunstenaar, die in een mega groot huis woonde, en ik zag dat mijn moeder knetter verliefd op hem was, heb ik bewust besloten, dat hij mijn vader moest worden. Ik weet nog goed, dat ik tussen hen in liep en hun beide handen pakte. ‘Zo, Nu Loop ik tussen een Vader en een Moeder’, zei ik.

Een gelukkige tijd brak aan, al konden ze stevige ruzies hebben. Op een avond, na een enorme ruzie, na dat ze een fles port hadden leeg dronken, reed mijn moeder er boos van door. Toen liep het eigenlijk al mis. En dat was gewoon heel erg jammer, en diep, diep pijnlijk, en heel stom en niet nodig en ja (...)’

Wat gebeurde er?

‘Nou, ik (…) Ja, lastig, ik vind het moeilijk om het te vertellen. Ik schrijf het liever op. Op een gegeven moment heeft hij mij betast als klein meisje. En dat was een geheimpje tussen ons. Dat duurde niet lang, en het was ook niet (…) hoe moet ik het zeggen? Je hebt ook verhalen, die heel erg hard, grof en naar zijn. Maar des al niet te min (…) Het heeft mij wel even gekost voor dat ik überhaupt door had wat er gebeurde, want als je 8 bent weet je dat gewoon niet. Het is (…) dat is ook zo raar, het was niet, dat het pijn deed, het voelde juist wel lekker.

Het gebeurde daarna steeds vaker. Het verplaatste zich van het bed naar de bank, terwijl mijn moeder stond te koken. Het stopte als zij binnen kwam. Toen klikte het in mijn hoofd: waar om is dit niet iets wat we met Z N allen delen? Daar door dacht ik, dit klopt niet, dit moet ik aan mijn moeder vertellen. Ik weet nog goed, dat ik me schuldig voelde toen ik dat deed. Want je ziet met één wat het met je moeder doet.

Ik geloof, dat alle kinderen. die te maken krijgen met Incest. een bepaald schuld gevoel ervaren. Een kind gaat bij zich zelf te rade, wat doe ik fout? De trouw aan de ouders is zo ontzettend groot. Mijn loyaliteit richting Gine, ik noemde mijn moeder vaak bij de voor naam, en Roel was enorm. Ik kon en wilde ze niet verliezen. Maar je bent 8, dus je doet alles intuïtief, ook dat vertellen. Daar heb je verdriet van, en schuld, en schaamte en een viezigheid.

Mijn stief vader beroofde mij van mijn onschuld. Op mijn 8ste vloog die onschuld de deur uit en nam mijn lichtheid ook mee. Sinds dien zit er een harde kant in mij. Die heeft me ook geholpen om bij latere, nare gebeurtenissen over eind te blijven, maar het is de laatste jaren een heel proces om juist mijn zachte kant meer ruimte te geven. Pas toen besefte ik, dat ik veel dingen gewoon niet heb willen voelen. En dat is na tuurlijk best heel heftig, dat je op je 8ste al wordt uit gezet, dat een kind zich zelf letterlijk uit zijn eigen lichaam zet om er niet bij te zijn, om niet te voelen.’

Als je op Roel en jouw naam googelt, vind je met één zijn achter naam. Is dat nog een lastige over weging geweest bij het schrijven?

‘Nee, hij is al lang geleden over leden, hij kwam uit 1911. En sinds de op komst van de #MeToo beweging stimuleren we vrouwen juist om dit te uiten. Een belang rijke conclusie is, dat zo dra slacht offers het delen, er ontspanning in hun lichaam ontstaat. Er verdwijnt iets van de schaamte, pijn en hardheid.

Het mooie is, dat we uit eindelijk nog een heel leven samen hebben gehad. Ik heb nog veel van deze man gehouden.

Toen ik het aan mijn moeder vertelde, zei zij ‘Ik Ga Dit voor Jou Op Lossen. Jij Hoeft Je Nergens Zorgen Over te Maken, Dit is Niet Jouw Probleem, Jij Kunt Hier Niets Aan Doen.’ Ze heeft met hem gepraat en besloten, dat ik het hem zelf zou zeggen. Als je een man recht in zijn ogen kunt kijken en kunt zeggen ‘Jij Mag Dit Niet Meer Doen’, en hij zegt ‘Dat Beloof ik’, en hij huilt, en daar na huil je met zijn drieën, dan is dat intens en mooi. Daar na is het ook nooit meer gebeurd.

Vaak wordt het heel anders op gelost, waar door mensen nooit meer de kans hebben elkaar te vinden. Het lukte mijn moeder in eerste instantie niet om met hem verder te gaan, maar uit eindelijk zijn ze weer bij elkaar gekomen. Toen was ik 11.’

Kun je het begrijpen, dat je moeder zo veel kon blijven houden van de gene, die haar kind heeft mis bruikt?

‘Dat is een lastig ding. Ik zou het zelf niet kunnen (…)’

Stilte. ‘Maar ik heb het wel gezien. Dus het kan kennelijk. En de aller laatste in mijn leven, die ik wil af vallen, is mijn moeder. Zij is ook maar mens. En het leven is nou één maal niet netjes.’

Heb jij die vraag wel eens aan je moeder gesteld?

‘Nee. Ik weet, dat het voor haar onmogelijk was om daar wat over te zeggen. Daar om denk ik, dat ik ook zo heftig was in mijn puberteit en zo vroeg uit huis ben gegaan. Toen pas drong het echt tot me door, dat het niet klopte wat er was gebeurd. Maar mijn liefde voor mijn moeder is daar door nooit weg gegaan.

Op een gegeven moment heb ik de strijd bijl begraven. Ik dacht, wat is mijn keus? Een slechte relatie met mijn moeder, of pak ik gewoon dat wat ik wel met haar heb en koester dat. Vrij pragmatisch misschien, maar als je enig kind bent, met alleen een moeder, moet je soms keuzes maken.’

Micky Hoogendijk ‘Die Harde Pose had ik, om dat ik Hele Maal in Stukken Lag’ (foto Wendelien Daan. Blazer en broek The Frankie Shop, via De Bijenkorf)

Je ging op je 16de het huis uit. Met wat voor plannen trok je de wijde wereld in?

‘Groots en mee slepend leven. Of, nou ja, ik wilde voor namelijk roken, ha ha. Dat mocht ik thuis niet, dus dat was plan N° 1. Het andere, was dat ik de wereld zou gaan veroveren. Ik kon niet wachten.

Ik ging in de horeca werken en woonde midden in Amsterdam in een drukke uit gaan straat. Op mijn 21ste ontmoette ik Rob Scholte. Hij kwam binnen bij het Restaurant, waar ik werkte, en ik dacht alleen maar, dat is hem, honderd procent, dat is mijn man. ‘Waar Wil Je Zitten?’, vroeg ik. ‘Dicht bij Jou’, zei hij. Toen veranderde alles.’

Waardoor dacht je: dit is hem?

‘Zo word ik al tijd verliefd, ik weet ook al tijd met één, daar ga ik mee vrijen. Dat is gewoon intuïtie. Rob had heel veel charisma. Bij hem wist je nooit wat morgen zou brengen, en dat onveilige gevoel, dat hij met zich mee bracht, voelde voor mij als thuis komen.

Een paar maanden later woonde ik bij hem in Brussel, en weer een paar maanden later in Japan, waar hij een gigantisch project deed. In het begin voelde ik me wel raar, want ik, die al tijd heel stoer was, voelde me in ééns verlegen. Ieder één was ouder, sprak alle talen, las alle boeken. Maar uit eindelijk slijt dat, ook door dat ik ook alles ging lezen om me zelf bij te spijkeren.

ik stond hele maal in dienst van Rob. Dat is, denk ik, stom geweest, maar het kon bij na niet anders. In het leven dat wij leidden, was die ruimte voor je zelf er niet.’

Hij had het liefst twee vrouwen.

‘Ja.’

Daar ging jij wel makkelijk mee om, viel me op.

‘Ja, toen ik 21 was ging ik met alles makkelijk om, ha ha. Ik wilde het alle maal mee maken. Ik ben niet bi seksueel, maar ik vond het spel spannend, en ik had dan twee mensen, die mij leuk vonden; dat had ik nog nooit mee gemaakt. Daar bij wilde ik niet een jaloerse vrouw zijn, die avonturen delen vond ik interessanter dan een man hebben, die vreemd gaat. En zeker met iemand als Rob leek het me verstandiger om die ervaringen te delen dan zeggen, dat mag niet.

‘Maar het veranderde toen ik in No Time zwanger was. In het begin ging het alle maal goed, maar naar mate de zwanger schap vorderde en ik minder werk kon doen, werd het soms te veel voor hem. Rob is een vulkaan. Maar zijn woede was al tijd gericht op de wereld, hij heeft mij nooit iets aan gedaan.’

Hij sloeg zich zelf dan in het gezicht.

‘Ja, dat laat de frustratie zien, die hij in zich had. Mijn relatie met Rob was heftig, maar er was net zo goed ook veel liefde. Als we in bad zaten, duwden we zachtjes op mijn buik en schopte de baby terug. Tot ik vier dagen over tijd was en me niet lekker voelde. ‘Waar Om Ga Je Niet in Bad Zitten?’, zei Rob, ‘Dan Rust Je Uit en Kunnen We Even met Hem Voet Ballen’. En toen schopte Pepijn niet terug.

We belden met één de arts, die zei dat het normaal is, dat je dat niet meer voelt als je negen maanden zwanger bent, dan is het daar binnen te vol. Ik zeg nu al tijd tegen vrouwen, luister naar je intuïtie. Als jij denkt dat er iets fout is, ga naar het zieken huis. Een dag later deden wij dat als nog en bleek mijn kindje over leden.

De bevalling was heel mooi. Ik wilde alles precies, zo als we hadden bedacht toen Pepijn nog leefde, met muziek, mijn vroed vrouw en Rob, en oma en oma, of ‘Goma’ zo als Gine zich zelf had genoemd. Het was intens verdrietig en mooi. Er gebeurt iets magisch, je lichaam maakt geluk hormonen aan, ook al komt er een dood kindje ter wereld.’

Was het een ander gevoel toen je van een dood kindje beviel dan het moment, dat je er achter kwam dat het hart niet klopte?

‘Ja, pas toen hij een tijd in mijn armen lag, is Pepijn gestorven voor mijn gevoel. Hij was warm toen hij uit me kwam en voelde hele maal niet dood. Hij had alleen zijn ogen niet open. Pas na zes uur veranderde hij en herken je de dood. Dan zie je dat het lichaampje koud wordt, en dan wordt ie weg gehaald. Dat is gewoon (…) er is niets erger.’

Gingen Rob en jij een beetje het zelfde met jullie verdriet om?

‘Je hebt zo veel pijn, en om bij elkaar ook nog zo veel pijn te zien is erg moeilijk. Maar op een gegeven moment vonden we elkaar weer. Een jaar later zijn we ter ere van Pepijn getrouwd. Dat was heel mooi, maar dat hele verhaal blijft zo pijnlijk en dierbaar. Dat gaat nooit weg. Pepijn blijft de grootste liefde in mijn leven.’

Wanneer waren jullie klaar voor een tweede kindje?

‘We waren niet klaar voor een tweede kindje, maar ik werd wel zwanger. Ongeveer ander half jaar na Pepijn. Het was al tijd een soort tover woord na een heftige ruzie: ‘Misschien Moeten We Nog een Kindje Maken.’ En dan was het vrijen ook heel fijn. Maar ja, dat liep na tuurlijk hele maal dramatisch af.’

Micky Hoogendijk (foto Wendelien Daan, jas Natan Couture)

Ik las, dat je het lastig vond, dat je in de Talk Show van Eva Jinek in ééns werd geconfronteerd met beelden van de aan slag. Vind je het OK om er over te praten, of vind je dat nu ook een soort over val?

‘Wat ik heftig vond bij Eva, is dat je Live tijdens een interview van tien minuten onaangekondigd die beelden krijgt te zien. Ik heb een vorm van post traumatische stress stoornis. Als ik een harde knal hoor, gebeurt er bij mij veel meer dan bij jou. En als ik de beelden van de aan slag in eens op drie grote plasma schermen zie, wil ik alleen maar heel hard huilen. Dat kon alleen niet, want ik zat in een interview.’

Hoe is dat nu? Is de theater knop aan gegaan?

‘Ja sorry, dat is nu stiekem een beetje gebeurd. Ik weet niet hoe ik dat anders moet doen. Ik pak even een dekentje, ik heb het zo koud. We kunnen gewoon door hoor, maar ik kan dit nog niet hele maal profi. Dat de aan slag tot op de dag van van daag niet is op gelost, voelt voor mij ook als een open wond.’

Als ze weer op de bank zit ‘Eerst dachten ze dat het een vergissing was, dat de bom per ongeluk onder de verkeerde auto was geplaatst. Later werd die verklaring weer in getrokken. De politie vertelde ons verder nauwelijks iets. Ik had na tuurlijk ook een echt genoot, die alles met één met de pers deelde.’

Rob werd in kritieke toestand naar het zieken huis gebracht. Nadat zijn benen waren geamputeerd en hij weer bij kwam, volgde er een bizarre dialoog tussen jullie. ‘Eén of Twee Benen?’, vraagt hij. Jij ‘Twee’. ‘En de Baby?’ ‘Nee, Geen Baby. Die is Niet Meer.’ ‘Was Het een Bom?’ ‘Ja.’ Hoe heb jij dat beleefd?

‘Dat moment vergeet ik nooit meer. Als ik er over na denk, dat ik dat moest vertellen, krijg ik weer pijn in mijn buik. Het moet voor Rob zo vreselijk zijn geweest. Je zal maar zo wakker worden.

Het is zo geweld dadig, een bom, het is ook zo laf. Zo niet aan gekondigd, zo uit het niets. Je kunt je er niet tegen beschermen, het is gewoon Báf! In één keer alles kapot. Je hebt geen moment, waar op je nog kunt vechten of weg rennen.’

In je boek klonk het alsof Rob op dat moment geen geluid maakte. Ter wijl je verwacht, dat hij het zou uit schreeuwen van de pijn.

‘Nee, die was hele maal verstild. Hij ging echt bijna dood. Twee schilders sprongen uit een bestel busje. Één van hen duwde een Rijks Daalder in zijn been slag ader, waar mee hij Robs leven heeft gered. Zij hielden mij weg bij zijn benen. Ik zat bij zijn hoofd en zei steeds ‘Je Moet Leven, Je Wordt Vader, Je Wordt Vader!’

Hij kreeg later de meest wilde fantasieën over de mogelijke dader. Hoe was dat voor jou?

‘Als je weinig van de politie hoort en je je steeds af vraagt wat er is gebeurd, dan krijg je dat. En Rob was een geniale denker, hij was niet voor niets een succes vol Kunstenaar. Maar ik denk, dat de vraag tekens over de aan slag bij hem in zijn brein zijn door geslagen. Het werd ook steeds gevoed, we kregen de gekste brieven, en wat de Pers alle maal niet schreef (…) Ieder één had een cowboy verhaal. Het voelde enorm onveilig. Hele maal toen na drie dagen de bewaking uit het zieken huis al weer weg was.

‘Rob zat ondertussen zwaar aan de Morfine. Er stond gemalen koffie naast zijn bed om de stank van rottend vlees te verdrijven. Zijn wonden moesten open blijven, het vlees er om heen moest éérst afsterven, voor dat ze het goed dicht konden naaien. Het zag er vreselijk uit, maar ik hielp toch mee met de verzorging, want dat vond Rob fijn.’

Hij leek goed om te kunnen gaan met het feit, dat hij geen benen meer had.

‘Hij was een held. Na een maand wilde hij al weer werken aan zijn Project in Japan. Je kunt denken, ik wil niet meer leven, wat ben ik zielig. Of je gaat vechten. En Rob is gaan vechten. We hadden vijf tien man in Japan werken om daar een Wand en Plafond Schildering van 1.200 Vier Kante Meter te maken in een Kopie van Huis ten Bosch. En dat moest af. Dat was echt onze redding.’

En hoe was het in de liefde? Wende je er snel aan, dat hij fysiek heel erg was veranderd?

‘Met één, met één. Dat maakt hele maal niets uit in de liefde, dat doet niets als je van elkaar houdt. Het maakt het alleen maar sterker.’

Rouwden jullie om de mis kraam die de aan slag heeft veroorzaakt?

‘Nee. Daar voor speelde er te veel. Het heeft me wel getekend in wie ik later ben geworden. Twee keer het gevoel van moederschap voelen en niet moeder kunnen zijn, dat is iets heel geks. Want als je moeder liefde hebt, en het lukt niet, dan kun je die moeder liefde niet in je man stoppen, dat is raar. Maar dat moet ergens uit. Ik denk, dat ik dat pas later in mijn werk heb kunnen stoppen, dat het bij mij in mijn kunst er uit is gekomen.’

Jullie gingen in eerste instantie weer vol gas door met zijn tweeën, wanneer begon jullie relatie toch te haperen?

‘Op den duur werd het voor mij onmogelijk om nog langer de buffer te zijn tussen Rob en de wereld, waar op hij zo boos was. Er was geen ruimte voor het verwerken van mijn verdriet, en ik kon niet meer. Ik was op. Kapot. Maar het was ook gevaarlijk geworden.’

Wat was gevaarlijk geworden?

‘Hij werd destructief. Op een gegeven moment probeerde hij met zijn handen op het gas pedaal zijn auto naar buiten te rijden. Dat was voor mij de limit. Het was zijn zo veelste poging zich zelf kapot te maken. En ik wilde leven. Ik wilde gelukkig zijn. Ik móést weg. Ik moest voor me zelf kiezen. En dat is echt moeilijk. Want wie gaat er nou een Man zonder Benen in een Rol Stoel achter laten? Dat doe je alleen als het echt moet.

Het mooie was ,dat we na de breuk weer goed met elkaar om gingen. Later heeft Rob tegen mij gezegd, dat hij dankbaar was, dat ik ben gegaan, om dat hij daar door zich zelf weer op nieuw kon vinden. En ik ook.’

Vrij snel daar na kreeg hij een relatie met twee zussen. Hoe vond jij dat?

‘Ja goed, hè? Ha Ha. Ik vond het geweldig. Maar nu zie en spreek ik Rob al jaren niet meer. Ik heb de deur echt dicht gedaan. Ik denk, dat die Aan Slag ons geestelijk meer beschadigd heeft dan we denken. Er komt een raar wan trouwen ergens binnen in je hart zitten. Maar goed, toen moest ik goed na denken over wat ik daar na ging doen. Ik ben bij de Supper Club gaan werken, en daar na ben ik gaan acteren.

Van 2000 tot 2002 speelde ze de rol van de kille zaken vrouw Cleo de Wolf in Goede Tijden, Slechte Tijden.

‘Volgens mij ben ik gewoon getypecast op mijn over leving stand. Die harde, hautaine pose had ikm om dat ik hele maal in stukken lag.

Na twee jaar ben ik uit Nederland weg gegaan. Mijn toen malige collega Ferry Somogyi had een Green Card gekregen en zei, dat is ook iets voor jou. Toen ben ik ook naar Amerika gegaan. Dat was heerlijk, ik kon eindelijk weer gewoon Micky zijn. Niemand wist daar iets van mijn verleden.’

Lukte het een beetje om daar als actrice binnen te komen?

‘Nee, want ik was gewoon niet zo N goede actrice, Ha Ha. Ik kreeg wel een rol in een film met Kate Hudson, maar als je die film bekijkt en op het verkeerde moment niest, dan mis je me. Uit eindelijk heb ik heel veel aan Method Acting gedaan en toch twaalf jaar als actrice gewerkt, maar toen werd mijn moeder ziek en moest ik terug. Zij gaf mij voor haar dood een professioneel foto toestel, en dat zorgde voor een wending in mijn leven.

Ik had Adam leren kennen en verhuisde met hem naar San Francisco, waar ik iedere dag met mijn camera de stad in ging. Die fotografie werd mijn leven.’

Hoe kwam Adam Curry in je leven?

‘Ik had hem al eens ontmoet in de Supper Club. Mijn beste vriendinnetje vroeg wat ik van hem vond en ik zei ‘Een Beetje een Verwend Prinsje, maar Als ik Ooit Weer Trouw, Dan met Iemand, zo als hij.’ Jaren later ontmoetten we elkaar weer en die avond hebben we gezoend, het was met één raak.’

Dacht je toen ook weer, dit is mijn man?

‘Dat kon ik toen niet zeggen, want hij was iemand anders zijn man, dat was al gemeen bekend. Weder om, het leven is nou één maal niet netjes. Al vind ik ontrouw in principe de verantwoordelijkheid van de man, die de verbintenis heeft.’

En toen was je op ééns de Home Wrecker in de Pers.

‘Ja, dat was heftig. Maar je bent heel erg verliefd, dus niet toe rekening vatbaar. Toen mijn moeder op sterven lag, kwam Adam heel lief langs, en dat was het moment, dat wij voor elkaar hebben gekozen. Ik denk, om dat we alle bei iemand nodig hadden om ergens los van te komen. Ik van het verdriet over dat mijn moeder weg was, en dat ik alleen was. Als je wees wordt denk je, Fuck, waar ga ik nu naar toe als het mis gaat? Af en toe heb je zo N ongelooflijke dood angst over dat je het in het leven niet redt. Volgens mij gaat het gevoel van ‘Red ik Het Wel?’ nooit hele maal weg.

Adam en ik zijn in Amerika echt op nieuw begonnen. We genoten van de Road Trips die we maakten. Uit eindelijk zijn we in Austin gaan wonen, LA was te duur. Daar ben ik me gaan ontwikkelen in de kunst fotografie. Onder tussen trouwde ik met Adam. Hij vroeg me met een kogel in zijn hand ten huwelijk. ‘Marry Me Forever or Shoot Me’, zei hij. We zijn in een Drive Through Chapel getrouwd, en hebben alleen maar gelachen. Net als met Rob was ik zes jaar samen met hem, waar van twee jaar getrouwd. Uit eindelijk groeiden we uit elkaar.

Ik ben in Amerika gebleven, woonde op een paar Vier Kante Meter, en gaande weg begon het te lopen met het fotograferen. Ik werd uit genodigd voor Galeries en Exposities en mijn werk verkocht steeds beter. Daar na begon ik ook beelden te maken, die werden een enorm succes. Het zijn een soort Familie Op Stellingen, kwetsbaar en krachtig, het staat dicht bij hoe ik me zelf nu voel.’

Micky Hoogendijk (foto Wendelien Daan, jurk Frenken)

Want hoe is het nu met je?

‘Het gaat. Ik heb een mooi boompje met roze bloesem voor me zelf gekocht. Toen het boek af was, heb ik me zelf dat cadeau gedaan. Hij bloeit goed.’ Lachend ‘Hij heeft een kronkelige stam, hij heeft net als ik een beetje een kronkelig verleden. Maar ik geloof ook, hoe kronkeliger je levens pad, hoe beter. Want daar zitten alle maal lessen in.’

Hoop je nog op het moment, dat je weer denk, dit is mijn man?

‘Is dat nog een vraag na dat je mijn boek hebt gelezen? Zulke goede ervaringen met mannen lees je er niet in, Ha Ha. Nee, ik ben nu echt met andere dingen bezig. Ik struikel vast nog wel weer een keertje over iemand. Maar ik geloof niet, dat een man mijn leven compleet maakt. Het klinkt pathetisch, maar volgens mij is zelf liefde echt het aller, aller belangrijkste.

En verder, laat me eerst dit boek maar eens publiceren. Dat vind ik ontzettend eng. Ik heb het verhaal zo eerlijk mogelijk proberen te vertellen, maar ik wil Rob, die het boek nog niet heeft gelezen, wel graag heel houden. Dat stuk vind ik moeilijk, maar om te beschrijven waar om ik bij hem wegging, moest dat wel. Anders snapt niemand dat. Maar dat vind ik echt heel heftig om te doen.’

Ze veegt tranen uit haar ogen. ‘Want ik hou wel van hem, stiekem. Het voelt heel kwetsbaar. Hè, ga ik toch huilen, god samme.

‘Maar goed, dus eerst het boek. Dat is voor mij nu erg belang rijk. Het boek is mijn medicijn, mijn trauma verwerking, dat is ook de reden waar om ik het wilde schrijven. En dan zien we daar na wel weer eens wat er langs komt. En of ik weer open kan staan voor de liefde. Ik heb net een heerlijke studio, en ben daar van alles aan het ontdekken, zo als glas, dat is mijn nieuwste materiaal. Voor mijn gevoel ben ik pas net begonnen.’

Nathalie Huigsloot

TV Maker, Schrijver en Journalist.

Voor Volkskrant Magazine interviewt ze Bekendere Nederlanders.

CV Micky Hoogendijk

8 juli 1970 Geboren in Amsterdam.
1983 – 1984 Internationale School Eerde in Ommen.
1986 – 1990 Vrije School in Amsterdam
1991 – 1997 Directeur Rob Scholte BV.
1997 Creatief Directeur Supperclub.
2000 – 2002 Goede Tijden, Slechte Tijden. Verder is ze als actrice onder meer te zien in Spangen, Blauw Blauw, Grijpstra en de Gier, Koefnoen, Parels & Zwijnen en Dallas.
2002 – 2019 Studeert Method Acting aan de Eric Morris Studio in Los Angeles.
2012 – Heden Staat met haar werk op ten toon stellingen en kunst beurzen.
2017 Solo ten toon stelling Through the Eyes of Others, Museum Jan in Amstelveen.
2017 Kunst boek Through the Eyes of Others bij uit geverij Terra Lannoo.
2018 Solo ten toon stelling Through the eyes of others, Ceart Museo de Tijuana in Mexico.
2020 Begint met het maken van The Ones, bronzen sculpturen.
2022 Kunstboek Kracht Kwetsbaarheid Micky Hoogendijk, geschreven door kunst historicus Karin van Lieverloo bij uitgeverij Waanders
2024 Expositie Sculptures Larger than Life | Personal Structures in Venetië.
2025 Expositie Sculptured by Time in Big Art & Garden in Gees.
7 april 2026 Bio grafie Los Laten verschijnt bij uit geverij Nieuw Amsterdam.

Meer Magazine

Dit is een interview uit Volkskrant Magazine. Wilt U alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan Hier.

https://www.volkskrant.nl/volkskrant-magazine/kunstenaar-micky-hoogendijk-twee-keer-het-gevoel-van-moederschap-voelen-en-niet-moeder-kunnen-zijn-dat-is-iets-heel-geks~b43ff3e3/

Micky Hoogendijk – Memoires + Los Laten, Memoir

De Telegraaf | Matthijs Albers – Voor Malig Actrice en Model Micky Hoogendijk (55) Vertelt over Mis Bruik door Haar Stief Vader ’Mijn Moeder was Tien Meter Verder Op in de Keuken Bezig’

https://robscholtemuseum.nl/?s=Bernard+zur+Lippe+Biesterfeld
https://robscholtemuseum.nl/?s=Daniël+Groen
https://robscholtemuseum.nl/?s=Koos+Dalstra
https://robscholtemuseum.nl/?s=John+Studulski
https://robscholtemuseum.nl/?s=Paul+Blanca
https://robscholtemuseum.nl/?s=Peter+Klashorst
https://robscholtemuseum.nl/?s=Oscar+Hammerstein
https://robscholtemuseum.nl/?s=Eef+Hoos