Josselin Gordijn & Chris van Mersbergen – Lianne Weet het Zeker, Ze is Gemarteld en Mis Bruikt in Satans Naam

4 januari 2026AdminBusinessplan, Home, Interview, Locatie, Media, Portretten, Ridderboek0

Lianne Weet het Zeker, Ze is Gemarteld en Mis Bruikt in Satans Naam

Nooit is er bewijs gevonden dat het in ons land gebeurt, maar toch duiken er steeds mensen op die zeggen slachtoffer te zijn van satanisch ritueel misbruik. Verslaggevers Josselin Gordijn en Chris van Mersbergen spraken met een vermeend slachtoffer, onderzoekers en deskundigen.

„Wat denken jullie nu?”, vraagt Lianne als ze ruim twee uur aan het woord is. Tja, wat denken we? Dat dit het meest surrealistische gesprek is uit onze journalistieke loopbaan.

Wanneer moet je besluiten om een verhaal niet vertellen? Die vraag blijven we onszelf stellen. Het verhaal van Lianne (gefingeerde naam) is een omstreden verhaal, over een omstreden onderwerp: satanisch ritueel misbruik. Het staat bekend als voer voor complotdenkers.

Maar het is ook een verhaal dat gaat over mensen die leven in angst, over mensen die dusdanig gekweld worden dat ze geen normaal leven kunnen leiden. Mensen die lijden. Dat gaat niet over enkelingen, maar volgens betrokkenen en deskundigen over tientallen mensen, misschien wel honderden.

En daarom vertellen we Liannes verhaal wel. We gaan het fenomeen dat haar leven heeft bepaald afpellen. Daarmee beginnen we in haar heel gewone woonkamer, die gevuld is met een hoekbank, een houten eetset, een smalle boekenkast. Boven de bank hangt een poster met een christelijke boodschap, aan de muur bij de eettafel een verzameling foto’s van een lachende, zorgeloos kijkende Lianne.

Wat niet gewoon is, is dat dit een geheim adres is. Liannes kleine bungalow ligt wat verscholen achter een gebouw, vanaf de straat is haar woning moeilijk te zien. Maar loop je door een tuinhekje, langs een keurig gemaaid gazon, dan betreed je Liannes universum.

Voor deze productie spraken de journalisten met wetenschappers, behandelaren, journalisten en belangenorganisaties. Het overgrote deel wil niet met naam genoemd worden, om vrijer te kunnen spreken over een onderwerp dat veel reacties oproept. Ermee geassocieerd worden kan, volgens velen van hen, nadelig uitpakken en zelfs leiden tot bedreigingen.

Het verhaal van Lianne is geschreven op basis van inzage in documenten uit haar medische- en onderwijsverleden en vanuit Liannes persoonlijke ervaring. De ervaringen uit haar jeugd zijn niet controleerbaar. De echte naam van Lianne is bekend bij de hoofdredactie van deze site.

We hebben ervoor gekozen haar verhaal op te tekenen, omdat het niet op zich staat. Hoeveel mensen er in Nederland precies zijn die zeggen dat ze slachtoffer zijn van ritueel misbruik is niet bekend. Zeker is wel dat het er tientallen zijn. Deze mensen hebben moeite om gespecialiseerde hulp te vinden en om mee te komen in de samenleving. In het verhaal worden de termen ‘vermeend slachtoffer’ en ‘slachtoffer’ voor de leesbaarheid door elkaar gebruikt.

Om herleidbaarheid te voorkomen noemen we locaties niet bij naam. Het getekende beeld is een vrije interpretatie, op basis van vertelde verhalen.

Op Groeien in ‘Satanische Cult’

Lianne is een vrouw van midden 30, die zich niet veilig voelt. Daarom heeft ze haar achternaam laten veranderen. Daarom weet slechts een handvol mensen dat ze hier woont.

Lianne groeide op in ‘de satanische cult’. Zelf spreekt ze meestal van ‘het netwerk’. Als kind werd ze slachtoffer van satanisch ritueel misbruik, zegt ze, een van de ernstigste vormen van misbruik denkbaar.

Dat satanisch ritueel misbruik een nogal beladen onderwerp is, weet Lianne zelf ook. Verhalen erover duiken al tientallen jaren op, van slachtoffers die de meest verschrikkelijke dingen zeggen te hebben meegemaakt. Maar wetenschappers en officiële instanties verklaren daarna steevast dat het waarschijnlijk niet bestaat, simpelweg omdat er nooit sluitend bewijs voor gevonden wordt.

Samen met een Vriendin en de Dominee

Toch blijven de vermeende slachtoffers opduiken. En nu zitten we zelf bij zo iemand in de woonkamer. Niet omdat Lianne met haar verhaal te koop loopt; een van ons twee kwam haar slechts bij toeval op het spoor, na contact over een ander onderwerp op sociale media.

Dat leidde tot een eerste afspraak in het voorjaar van 2024; pas toen onthulde ze haar verhaal. Schoorvoetend, en gesteund door een goede vriendin en de dominee van de plaatselijke kerk.

De levensgeschiedenis die Lianne uit de doeken deed, was zo duister en onvoorstelbaar, dat het overdonderde. Dit was simpelweg te luguber, te buitenissig. Toch bleef haar verhaal rondspoken.

Ruim een jaar later maken we een nieuwe afspraak. Als we in de woonkamer binnenkomen lacht Lianne vriendelijk. Weer is ze nerveus, geeft ze toe. Zelf zit ze – kort haar, een zachte stem, kleurrijke kleding en handen die blijven friemelen – met opgetrokken benen op de bank, een stressbal voor het grijpen.

Haar goede vriendin en de dominee zijn weer aangeschoven. Zij kennen haar verhaal tot in detail, geloven en steunen haar onvoorwaardelijk.

Lianne voelt zich niet veilig, daarom weet slechts een handvol mensen dat ze hier woont

Sneetje in Haar Pols

En dus begint zij, net als de eerste keer, van voor af aan, en vertelt ze hetzelfde verhaal als toen. Lianne groeide op in een familie waar het satanisme werd aangehangen, zegt ze, een omkering van het christendom waarbij niet God en Jezus, maar de duivel aanbeden wordt.

Lianne zegt dat haar ouders allebei in het netwerk werden geboren. Dat gaat van generatie op generatie, vertelt ze. Vanaf jonge leeftijd is ze mishandeld en misbruikt, maar haar echte inwijding begon op haar zesde, met een ritueel waarbij ze een wit jurkje droeg, bloed moest afstaan via een sneetje in haar pols, en verkracht werd door een van de hoge priesters terwijl anderen toekeken, zegt ze. Trouwen met Satan heet dat.

Vanaf dat moment zal ze, tijdens rituelen die zich meestal midden in de nacht afspelen, nog vaak misbruikt, gemarteld en gestraft worden, vertelt Lianne.

Absurde Verhalen Vol Details

Lianne vertelt dat ze als kind ook verplicht werd om anderen pijn te doen. Dat ze gedrogeerd werd en naar duistere plekken gebracht – loodsen, kelders – waar ze werd vastgebonden, waar mannen en vrouwen met maskers haar pijn deden. Dat ze als tiener zeven keer zwanger raakte. Dat ze even zo vaak een abortus onderging, nooit op medisch verantwoorde wijze. Dat zelfs een familielid zo’n abortus kon uitvoeren, in de badkamer. Dat nog niet volgroeide dode baby’s ook gebruikt werden voor rituelen, geofferd aan Satan.

Lianne vertelt dit soort totaal absurde verhalen gedetailleerd, doorspekt met ironie en sarcasme om de anekdotes draaglijker te maken. Ze komt intelligent over, en kan reflecteren op wat ze vertelt.

Als je naar Lianne luistert, denk je het ene moment: hier zit iemand zo overtuigend en vol details te praten, het moet wel kloppen. Zeker als je oog valt op de littekens op haar arm, waar naar eigen zeggen zoveel naalden in zijn gegaan om haar te drogeren, dat de huid voor altijd beschadigd is.

Het volgende moment – als ze vertelt over medische experimenten waardoor ze blijvende leverschade opliep, of over een tunnelcomplex onder een Nederlandse stad waar kinderen worden vastgehouden en misbruikt – denk je: dit kan simpelweg niet waar zijn.

Spectaculaire Onthullingen

Soms kan ze ineens niet verder met haar verhaal. Abrupt gaan haar ogen dicht en trekt ze een grimas, alsof haar van binnenuit de mond wordt gesnoerd. Over de cult mag je niet praten, zegt ze, dat is gevaarlijk. Daarom wil ze alleen anoniem haar verhaal doen, woont ze op een geheim adres en veranderde ze haar achternaam.

Door de jaren heen stortten verschillende journalisten zich op ritueel misbruik. Dat leidde soms tot spectaculaire onthullingen.

Eind jaren 80 was Oude Pekela toneel van gruwelijke verhalen. Kinderlokkers verkleed als clowns zouden in het Groningse dorp tientallen kinderen hebben misbruikt. Media doken er massaal op. Actualiteitenprogramma EO Tijdsein concludeerde na uitgebreid onderzoek dat er in Groningen satanisch ritueel misbruik zou hebben plaatsgevonden, maar hard bewijs ontbrak.

Een paar jaar later kwamen bij tv-programma Nova (Vara) slachtoffers, hulpverleners en onderzoekers aan het woord. „Hier is sprake van een afschuwelijk probleem”, sprak presentator Paul Witteman. Na de uitzending meldden zich tientallen nieuwe slachtoffers. Zij vertelden over ‘maskers met bokkenkoppen, het doden van dieren, gedwongen verkrachtingen, pijnigen met glasscherven en het drinken van olie’.

Tussen 2018 en 2020 bracht Argos (Human/VPRO) een serie onthullende radiodocumentaires. Argos kwam in contact met meer dan tweehonderd vermeende slachtoffers van georganiseerd misbruik, van wie 140 met rituele kenmerken.

Hun ervaringen vertoonden veel overlap. De onderliggende teneur: ritueel misbruik bestaat wel degelijk, en vindt plaats in georganiseerd verband.

De verhalenserie van Argos leidde tot veel commotie en bleek brandstof voor wilde complottheorieën. Op verzoek van een unanieme Tweede Kamer werd een onderzoekscommissie benoemd, die moest vaststellen wat er klopte.

Misbruik in groepsverband bestaat, oordeelde de commissie-Hendriks, maar voor netwerken van satanisch ritueel misbruik zijn geen concrete aanwijzingen.

Opsporingsambtenaren verklaarden dat ze nog nooit beeldmateriaal waren tegengekomen van dat soort misbruik. ‘Al met al zijn slachtoffers de enige primaire bron die dit soort misbruik melden’, schreef de commissie.

“Met de wijsheid van nu hadden we, ondanks de overtuigende getuigenverklaringen, hogere eisen moeten stellen aan hard bewijs.”

Hard Bewijs Ontbreekt

Eind 2023 haalde Argos mede naar aanleiding van die bevindingen twee uitzendingen en het bijbehorende dossier offline. ‘Met de wijsheid van nu hadden we, ondanks de overtuigende getuigenverklaringen, hogere eisen moeten stellen aan hard bewijs’, meldde de hoofdredactie.

Zo gaat het door de jaren heen vrijwel altijd: er duiken verhalen op, er zijn journalisten die ze geloofwaardig genoeg vinden om ermee uit te pakken, er is opwinding, maar vervolgens wordt geconcludeerd dat hard bewijs ontbreekt.

Journalisten vonden door de jaren heen geloofwaardige getuigenissen. Hard bewijs vonden ze alleen nooit

Dit tot grote frustratie van vermeende slachtoffers zoals Lianne, die zich niet serieus genomen voelen. Er ís bewijs, zeggen zij steevast. Maar dat wordt niet goed onderzocht, of weggemaakt, met hulp van daders uit de cult die vooraanstaande posities bekleden. Ook dit doofpotverhaal is hardnekkig, maar nooit bewezen.

Nu zijn wij dus de journalisten die – bij toeval – op het onderwerp zijn gestuit. Het plaatst ons voor dilemma’s. Hoe diep moeten we erin duiken? Moet je aandacht besteden aan een onderwerp dat volgens wetenschappers een verzinsel is en vaak een voedingsbodem voor complottheorieën?

Passende Hulp Vinden is Moeilijk

Aan de andere kant: Lianne fascineert ons. We zien wat haar verleden met haar doet. Ze is al jaren in therapie om ermee om te leren gaan, heeft last van nachtmerries, herbelevingen. Hier zit iemand die lijdt.

Ze weet zich in gezelschap van lotgenoten. Mensen die het moeilijk hebben met iets waarvan veel deskundigen zeggen: dit kan niet echt zijn gebeurd. Hoe eenzaam dat is, weet Lianne maar al te goed.

Slachtoffers hebben moeite met het vinden van passende hulp. Hier vroeg ook de commissie-Hendriks aandacht voor. ‘De commissie maakt zich grote zorgen over de beperkte toegang van slachtoffers tot de gespecialiseerde hulpverlening.’

We weten dat Lianne iets dusdanigs zou zijn overkomen dat ze een schadevergoeding kreeg van het Schadefonds Geweldsmisdrijven van de overheid. Het rituele karakter van het misbruik maakte volgens Lianne geen onderdeel uit van de aanvraag. Bij het fonds worden jaarlijks meer dan 10.000 aanvragen gedaan. Meer dan de helft wordt toegewezen. Daarvoor moeten slachtoffers ondersteunend bewijs aanleveren.

‘Vermeend’ Slacht Offer

We besluiten dat we Lianne haar verhaal laten vertellen, juist omdat haar geschiedenis niet op zich staat. We besluiten ook dat we de waarheidsvraag niet centraal willen stellen.

Lianne vindt dat moeilijk. Duik hier eens in, zegt ze, of daar, dan zul je zien dat het klopt. Lianne vindt het ook lastig als we haar een ‘vermeend’ slachtoffer noemen, of als we schrijven dat iets ‘zou zijn gebeurd’. Het ís gebeurd, zegt ze dan fel. Tegelijk schermt ze haar eigen verleden zoveel mogelijk af, uit angst dat het netwerk haar weer in de kladden grijpt. Daardoor is het voor ons onmogelijk alle verhalen te checken.

Uit nieuwsgierigheid gaan we op een kleine expeditie. Want zei Lianne echt dat er onder een historische Nederlandse binnenstad tunnels liggen waar slachtoffers van het netwerk vastzitten?

Af Gesloten Onder Grondse Gang

Ze geeft ons de naam van die stad, en een adres. We volgen de routebeschrijving en komen aan in een hofje, waar we aanbellen bij de achteringang van een culturele instelling. Een man doet open. Hij blijkt de conciërge. Ja, er zit een gewelvenkelder onder het pand, zegt de man. En ja, we mogen best even kijken. Maar nee, er zitten geen kinderen gevangen, zegt hij.

We volgen Liannes routebeschrijving en komen uit bij een gewelvenkelder onder een historische binnenstad

We dalen af via stenen trappen, tot we in een kelder met gemetselde bogen staan. Tussen op kerst wachtende kunstbomen en dozen vol spullen wijst de conciërge naar een deur waarachter een afgesloten ondergrondse gang zit, waar niemand komt omdat die op instorten zou staan. Maar hij ziet of hoort nooit iets, laat staan dat hij menselijke activiteit bemerkt.

Bij sommige bewoners van de stad gaat een vaag belletje rinkelen als we vertellen over onze zoektocht. Ze komen met legendes uit vervlogen tijden, over monniken en nonnen die elkaar in de donkere gangen stiekem ontmoetten.

We doen navraag bij de gemeente. Onder de binnenstad liggen geen ondergrondse tunnels, krijgen we te horen. Er is wel sprake van aan elkaar geschakelde kelders van gebouwen die onderdeel uitmaakten van een complex, maar die zijn niet openbaar toegankelijk.

Engel met Baby in de Armen

‘Geruchten over een tunnelstelsel steken de afgelopen jaren zo nu en dan de kop op. Wij hebben die altijd ontkracht. Over illegale ondergrondse praktijken is ons niets bekend. Voor eventuele aangifte verwijzen we naar de politie’, stelt een gemeentewoordvoerder.

We rijden door, een uur verderop, naar een plek ergens in de polder. Op een geheime locatie zou zich een herdenkingsplek bevinden voor slachtoffers van ritueel misbruik.

Op een grijze middag slaan we vanaf een doorgaande weg een onverhard pad in, parkeren de auto onder een oude notenboom, en lopen nog zo’n 100 meter verder, over een rommelig landgoed dat zich het best laat vergelijken met een volkstuinencomplex. In het gras naast het pad vinden we, zoals beloofd, een kunstwerk.

Het is gemaakt van het onderste deel van een boomstam. Halverwege is een beeldje geplaatst. Een soort engel met een baby in de armen, omringd door grote, beschutting biedende vleugels.

Op het grint eromheen liggen gladde stenen, soms in hartvorm, met daarop namen van vermeende slachtoffers van ritueel misbruik en hun omgekomen kinderen. Tussen de stenen staan speelgoedautootjes en beschilderde kunstvlinders op stokjes.

Er is een gemeenschap van ‘overlevers’, die bij elkaar steun vinden in hun verhaal, en die ook deze herdenkingsplek hebben ingericht. Een plek die niemand kent, behalve zij.

Het beeld van de engel en de baby is ook terug te vinden in de smalle boekenkast in Liannes huis. Op ooghoogte staan meerdere miniatuurversies. Ze symboliseren de afgebroken zwangerschappen die ze zegt te hebben meegemaakt.

Drang van de Cult Weer Staan

Lianne vertelt hoe haar verleden haar leven nog steeds regeert. Als er een satanische feestdag aan zit te komen, zoals de Walpurgisnacht (30 april – 1 mei) dan voelt ze de spanning toenemen. Zoekt ze contact met lotgenoten om ze sterkte te wensen, maar legt tegelijk haar telefoon vaak weg, om de drang naar de cult te weerstaan.

Het netwerk heeft haar zo geprogrammeerd dat die drang bestaat, zegt Lianne. Ze doen dat via mind control, stelt ze. Een van de methoden: het creëren van afzonderlijke delen in de hersenen, wat dissociëren wordt genoemd.

Ook de commissie-Hendriks sprak veel overlevers met een soortgelijk verhaal. De commissie stelde daarbij wel dat deze vormen van het trainen van iemands hersenen ‘niet aansluiten bij wetenschappelijke inzichten’ over het onderwerp.

Zeker is dat veel mensen die vertellen dat ze slachtoffer zijn van ritueel misbruik lijden aan een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS, zie infokader), waarbij ze tientallen, soms zelfs honderden identiteiten ontwikkelen. Dat geldt ook voor Lianne.

Als het gaat over slachtoffers van ritueel misbruik, valt vaak de term dissociëren en de bijbehorende diagnose DIS, ofwel dissociatieve identiteitsstoornis (vroeger werd vaak gesproken van meervoudige persoonlijkheidsstoornis). Veel vermeende slachtoffers van satanisch ritueel misbruik zeggen DIS te hebben.

Wat het is? Mensen met DIS hebben het idee dat hun ‘ik’ versplinterd is in verschillende persoonlijkheden. Zij kunnen ook schakelen tussen die persoonlijkheden. En: ze hebben het idee dat de ene persoonlijkheid soms iets wél weet wat de andere persoonlijkheid dan weer niet weet, en andersom.

De oorzaak van DIS is complex, maar vaak wordt er door deskundigen gewezen naar heftige traumatische ervaringen in de kindertijd. Gebeurtenissen die zo verschrikkelijk zijn, dat kinderen zichzelf proberen af te sluiten van die realiteit en in hun hoofd op zoek gaan naar een nieuwe. Dit wordt dissociëren genoemd.

Lianne heeft het over signaalgeluiden – een deurbel die drie keer gaat, de telefoon die zes keer rinkelt, het imiteren van een uil – die als een opdracht werken. Meld je zo laat, daar en daar. Ga nu naar buiten. Enzovoorts. Volgens Lianne zijn het geluiden waarvan iedereen in het netwerk de bijbehorende opdrachten kent.

Alleen Off the Record Praten

Er zijn veel onderzoekers geweest die zich vanuit psychologisch perspectief op ritueel misbruik hebben gestort. Wat opvalt: de meesten hebben weinig trek om in de media te verschijnen. We benaderen er tien; één iemand reageert niet, zeven geven aan niet mee te kunnen of willen werken.

‘Ik ben druk’, horen we. Maar ook: ‘Ik heb zeer slechte ervaringen met je collega’s van een ander medium. De nasleep is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik woon in een klein dorp en ben zo te vinden.’ Twee deskundigen willen praten, maar off the record, bang als ze zijn voor vervelende reacties of erger.

Één behandelaar, werkzaam in de gespecialiseerde GGZ, helpt al meer dan twintig jaar vermeende slachtoffers van ritueel misbruik. Ze stelt dat er een ‘heel sterke lobby’ is die er ‘alles voor over heeft om het te laten lijken dat slachtoffers niet goed bij hun hoofd zijn’. Zelf zegt ze haar cliënten altijd serieus te nemen, maar kon ze zich aanvankelijk niet voorstellen dat sommige details die verteld werden echt plaatsvonden.

Veilige Haven

Maar hoe meer slachtoffers ze tegenover zich kreeg, hoe meer haar beeld kantelde. Door de jaren heen constateerde ze bij tientallen mensen zoveel overlap in gedrag, in locaties en rituelen, in de manier waarop ze dissocieerden, en zag ze zoveel overlap in methoden waarop cliënten getraind waren, dat ze tot de conclusie kwam dat de verhalen wel moeten kloppen.

Samen met haar collega’s maakte ze door de jaren heen bovendien veel mee, vertelt ze. Van figuren die buiten de instelling staan te posten en langsrijdende auto’s die lichtsignalen afgeven.

“Als je het mij vraagt, is het een hoax, absoluut. Er is nooit enig bewijs gevonden dat dit bestaat”

Deze behandelaar is een van de weinige veilige havens die vermeende slachtoffers vinden. Vaker treffen ze iemand die hen niet gelooft, en dat heeft z’n weerslag op het herstelproces.

Wat vaststaat, zegt een hoogleraar die ons ook anoniem te woord staat, is dat mensen serieus lijden. Maar, denkt ze, dat is niet omdat ze satanisch ritueel misbruik hebben meegemaakt. „Als je het mij vraagt, is het een hoax, absoluut. Ik ben een wetenschapper, dus ik kijk naar de feiten. Er is nooit enig bewijs gevonden dat dit bestaat.”

Verklaring voor Traumatische Ervaring

Áls georganiseerd ritueel misbruik zou bestaan, zegt zij, dan zouden er plaatsen delict worden gevonden, daders worden betrapt, netwerken opgerold. Maar dat is in Nederland nog nooit gebeurd.

De hoogleraar stelt dat mensen die in hun jeugd ernstig traumatische dingen hebben meegemaakt – seksueel misbruik, maar het kan ook wat anders zijn – later op zoek kunnen gaan naar een verklaring voor, een verhaal bij dat trauma. En dat ritueel misbruik zo’n verhaal kan zijn.

Lianne wordt nog dagelijks achtervolgd door haar verleden

Dat je over zo’n onderwerp kunt gaan fantaseren, lezen, associëren, dat je in contact kunt komen met mensen die het ook zeggen te hebben meegemaakt. Of met behandelaars die het suggereren. Net zolang tot je niet beter weet dan dat je zelf slachtoffer bent van zoiets gruwelijks.

Het zijn verklaringen die Lianne woest maken. Waarom geloven mensen niet wat ze vertelt? Ze stuurt een nieuwsbericht uit Australië door, waar vier mannen werden opgepakt van het delen van beelden van kindermisbruik en -marteling, waarbij satanistische en occulte symbolen en rituelen te zien waren. De verdachten hadden de beelden overigens niet zelf gemaakt.

Inbraak Poging s Nachts

Lianne vertelt hoe het netwerk tot op de dag van vandaag achter haar aan zit om haar weer ‘terug te krijgen’. Ze vertelt over mensen die proberen haar computer en telefoon te hacken. Over telefoontjes die ze krijgt. Over een inbraakpoging, midden in de nacht. „Het hekje was geforceerd”, bevestigt haar goede vriendin.

In de brievenbus van de plaatselijke kerk werd een Engelstalig briefje bezorgd met rode vlekken erop, vertelt de dominee van de plaatselijke kerk. Bewijs dat dit vanuit het netwerk komt hebben ze niet. Lianne’s vriendin had meermaals het idee dat ze achtervolgd werden, en dat auto’s hen tijdens een wandeling schaduwden.

Lianne probeert ondertussen haar leven te leiden. Soms onderneemt ze uitjes, soms gaat het even een paar dagen niet. Na ruim 2,5 uur aan het woord te zijn geweest, is ze moe. Ze zal er een paar dagen van bij moeten komen, zegt ze voor ze haar bezoek uitzwaait.

Vreselijke Verhalen, maar Geen Bewijs

Niet veel later staan we op straat, verdwaasd, vertwijfeld en onthutst. Vogels fluiten, de wind ruist zachtjes door het bladerdek van een hoge boom. Dit is de wereld zoals wij die kennen. Een wereld zonder duistere rituelen, zonder kinderen in kelders.

Vaststellen dat het klopt wat Lianne zegt, dat kunnen we niet. Dat voelt onbevredigend. Er is in Nederland een groep mensen die lijdt aan iets waarvan het grootste deel van de samenleving vindt dat het niet bestaat.

Een oplossing lijkt er niet. Er zijn vreselijke verhalen, maar daartegenover staat een gebrek aan bewijs. Er zijn deskundigen die verklaren waarom ritueel misbruik niet kán bestaan, tegenover behandelaars die zweren dat het wel móét bestaan.

En er zijn de slachtoffers, die zich roependen in de woestijn voelen. Dat is eenzaam. Want wat zeker is: Lianne bestaat, en ze heeft het moeilijk.

Bureau Beke deed in opdracht van de commissie-Hendriks onderzoek naar politieregistraties van ‘georganiseerd sadistisch misbruik met rituele kenmerken van minderjarigen’ tussen 2014 en 2021. Ze vonden drie zaken in de politiesystemen.

Een vrouw zag na haar melding af van het doen van aangifte, uit angst niet geloofd te worden. In een tweede zaak was er te weinig bewijs om de zaak rond te krijgen. In een derde zaak werd een begin gemaakt met de aangifte, maar verbrak de meldster het contact met de politie.

De schrijvers van het rapport trekken niet de definitieve conclusie dat het onderzochte misbruik in Nederland niet bestaat. Er kan sprake zijn van ‘onderrapportage, vanwege schaamte of angst bij slachtoffers’, stellen ze.

Over de Makers

Josselin Gordijn werkt sinds 2022 als verslaggever bij het AD. Daarvoor schreef ze sinds 2018 voor AD Utrechts Nieuwsblad. Ze schrijft over maatschappelijke thema’s als ouderen en zorg en dook recent in de wereld van afslankmedicatie. Maakte eerder voor het AD de true crime podcast ‘Dicht op het vuur.’

Chris van Mersbergen was tien jaar verslaggever voor het Brabants Dagblad en stapte in 2018 over naar het AD. Hij schrijft over actuele thema’s en maatschappelijke ontwikkelingen, van migratie tot geloof, van stikstof tot buitenlandpolitiek. Eerder maakte hij de achtdelige podcast ‘De Zaak XL’ over Donny M.

De journalisten schreven samen het boek Boer zocht vrouw, waarin het populaire programma ontleed wordt.

Mark Reijntjens is al tien jaar vaste illustrator en vormgever bij het AD. Hij is zijn krantencarrière begonnen bij het Brabants Dagblad en is met wat omzwervingen bij het AD terechtgekomen. Hij houdt van superheldenstrips en fantasy. Dat is vaak terug te zien in zijn werk.

AD, 3 januari 2026

https://www.ad.nl/redactie/2025/misbruik-bij-satanische-rituelen/?source=

https://www.ad.nl/binnenland/lianne-lijdt-door-iets-wat-volgens-de-wetenschap-niet-bestaat-ze-is-gemarteld-en-misbruikt-in-satans-naam~aede4faa/

Het jaar is nog jong, maar de eerste aangifte is de deur al weer uit. Tegen de partner van @RealRaatgever (Jeannette Cnossen). Deze 'dame' is al sinds 2024 met mij bezig, maar ging de laatste weken vol op het orgel. Ze mag de politie uitleggen hoe het zit.

— Chris Klomp (@chrisklomp) January 5, 2026

JEANETTE CNOSSEN REAGEERT OP PEDO-AANGIFTE @chrisklomp * ONGEKENDE SERIE KLOMP-PEDOZAKEN IN AANTOCHT: @Fleurspolitiek @vrijheidalice @MaxBaptist92 @micha_kat55496 en @RealRaatgever / Jeanette * Waarom kunnen al deze mensen geen advocaat vinden die het tegen Klomp wil opnemen? *… pic.twitter.com/2TRzYzZiYA

— Micha Kat, the last reporter standing (@micha_kat55496) January 5, 2026