ZOEK TOCHT ZONDER GIDS OF TE WEL EEN INTRODUCTIE IN ONBEKENDE PERSPECTIEVEN, REIS GIDS VOOR EEN NIEUWE WERELD ((2025)

OP DRACHT EN DANK

Op gedragen aan mijn vriendinnen groep “Van de Zon Dag Avonden”
Jullie weten wie jullie zijn

En dank aan alle mee lezers voor alle gesprekken en Feed Back

Zonder jullie was dit boek niet geschreven

INTRODUCTIE | WIE BEN IK EN WAAR OM DEZE GIDS?

Waar om deze gids? Goede vraag. Ergens de af gelopen jaren zag ik de wereld op eens zonder sluiers. Je kan ook zeggen, dat ik “Op Eens het Water Zag, Waar in We Alle Maal Zwemmen”. Wat ik zag wilde ik beter begrijpen en vond ik zo belang rijk, dat ik het met de belang rijke mensen in mijn leven wilde delen. Een uit spraak, die mij erg geholpen heeft, bij mijn onder zoek is van de Amerikaanse onder zoeker Robert Malone, “Om te Begrijpen Wat Er op Dit Moment in de Wereld Gebeurt, Moet Je Alles Vergeten Wat Je tot Nu Toe Geleerd Hebt.”

Ik realiseerde me, dat er een nieuwe wereld voor me lag, een wereld, die ik niet kende en die ik stap voor stap zelf moest ontdekken. Alles was nieuw, alle hou vast was weg. Niets van waar op ik mijn hele leven vertrouwd had, was betrouwbaar gebleken.

Een ding kon ik. Ik had door mijn ervaring in aller lei landen, waar ik had gereisd en gewerkt, geleerd om vragen te stellen en te luisteren naar de antwoorden op die vragen. Ik hoopte ,dat die vaardigheid me ook zou helpen in deze nieuwe wereld.

Mensen, die ik ontmoette legde ik mijn vragen voor. Vrij snel kwam ik tot de conclusie, dat ik niet de enige was, die het vertrouwen in “Het Systeem” en onze “Bestuurders” was kwijt geraakt. Er bleken ook mensen te zijn, die het alle maal wel goed vonden, zo als het ging, die zich niet zo druk maakten om de inconsistenties in de verhalen, die mij verontrustten. Één ding werd al snel duidelijk, bijna niemand kon mij antwoord geven op de vragen, die ik had. Ik moest dus zelf op zoek naar die antwoorden.

Dit boek beschrijft mijn zoek tocht in die nieuwe wereld. Ik concentreer me bij deze zoek tocht op een paar onder werpen ,die ik belangrijk vind, en waar ik mij de af gelopen jaren toe beperkt heb. Om mensen in mijn omgeving het uit zoek werk te besparen en een stuk op gang te helpen, besloot ik om mijn zoek tocht en de literatuur, waar in ik mijn antwoorden vond, te delen. Het werd deze reis gids.

Sommige mensen waar schuwden me, dat “Het Mis Schien Beter Was om Me Stil te Gouden”, “Niet te Veel Hier Over te Communiceren, zZeker Niet onder Mijn Eigen Naam”. Ik begrijp die zorg, mensen, die zich uit spreken, wordt het leven in ons “Vrije Westen” tegen woordig niet makkelijk gemaakt. Maar net zo als in eerdere “Minder Vrije Regimes“ verandering af hankelijk was van de genen, die zich ondanks alles durfden uit te spreken, voel ik dat dat nu ook zo is. Zelf censuur heeft nog nooit bij gedragen aan verandering, laat staan aan bevrijding!

Om mijn gids leesbaarder te maken schrijf ik niet alleen over de onder werpen die ik onder zocht heb, maar deel ik ook regel matig iets van de relevante er varingen uit mijn leven. Ik doe dat ook om dit verhaal nog persoonlijker te maken: ik ben me er vol ledig van bewust, dat ieder één de wereld om zich zelf heen ziet van uit zijn eigen perspectief, van uit zijn eigen hoek van de wereld, door het filter van zijn eigen er varingen heen. Het perspectief op alles wat ik in dit boek beschrijf is dus door het filter van mijn er varingen heen. Als een Reminder deel ik deze er varingen dan ook regel matig. Ik pretendeer dan ook niet hier “De Waarheid” te beschrijven, de volgende hoofd stukken geven een in druk van mijn perspectief op bepaalde zaken, meest al wel gebaseerd op boeken, die geschreven zijn door specialisten in die onder werpen, vaak weten schappers. Daar naast nog een Disclaimer, hoe meer ik lees, hoe meer ik me er van bewust word, dat ik alleen maar een in leiding kan geven in deze onder werpen, dat er voor mij een reden was om rond om deze onder werpen een aan tal vragen te formuleren, waar uit blijkt, dat er ook andere perspectieven mogelijk zijn dan het aan geboden “Narratief”. Ik pretendeer en ambieer geen vol ledigheid, wel bied ik opties voor verdere vragen!

Er is nog een dieper “Waar Om” bij dit initiatief, ik realiseer me vol ledig, dat veel van de materie, die ik in dit boek aan haal buiten het “Reguliere Dagelijkse Leven” valt. Zo als mijn jongste dochter zei toen ik na de zomer van 2011 niet kon op houden om over mijn er varingen in Syrië te praten, “Mamma, de Meeste Mensen Hebben Wel Wat Anders aan Hun Hoofd, de Vaste Lasten, de Hypotheek en het Gewone Dagelijkse Leven”. Gelijk had ze, en heeft ze. Het lijkt, bij nader in zien, wel bewust zo georganiseerd te zijn.

Ik heb zelf al tijd een groot gevoel voor recht vaardigheid gehad, houd er niet van als er “Gejokken Brokt” wordt, en kan er niet tegen als er onschuldigen om komen als “Collateral Damage”, zeker als dat om mijn gezin of vrienden gaat. In deze situatie vond ik dat ik dus wel iets moest doen. Voor wie dit leest, zie dit als een uit nodiging om meer vragen te stellen, meer onder zoek te plegen, en het gesprek aan te gaan met “Anders Denkenden”! En als je dat als lezer al doet, biedt dit boek mis schien een prettige introductie in onder werpen waar je nog niet eerder op deze manier over hebt na gedacht.

Dit boek heeft uiter aard een structuur. Na deze introductie is het eerste deel van het boek gewijd aan een aantal zichtbare, materiële zaken in de wereld, die voor bij na iederéén in Nederland herkenbaar zijn. Aan gezien ik dit zie als een reis gids, noem ik dit deel dus “Het Zichtbare Continent”.

Ook bij de beschrijvingen van “De Landen” neem ik de vrijheid om er varingen uit mijn eigen leven door het verhaal heen te vlechten. Ik benoem niet alle tastbare onder werpen, die nu spelen, er speelt dus meer, maar daar heb ik mij voor als nog niet, of niet genoeg in verdiept, en daar schrijf ik dus niet over.

Het tweede deel gaat over zaken, die in ieder geval voor de meeste mensen niet direct zichtbaar zijn. Voor beelden hier van zijn het bewust zij, dat wij als mensen ook toe gang hebben tot “Andere Dimensies”, en andere ideeën, die vaak gerekend worden tot “Occulte Kennis”. Onontkoombaar is het feit, dat van deze capaciteiten ook veel vuldig gebruik wordt gemaakt door geheime diensten, al dan niet verbonden aan militaire organisaties, dienste , die niet voor ieder ééen zichtbaar zijn. Inmiddels is daar, vaak door klokken luiders, genoeg over geschreven.

Ik noem dit tweede deel dus “Het Onzichtbare Continent”.

In het derde deel geef ik een over zicht van onder werpen, die ik “Langs Heb Zien Komen”, maar waar ik te weinig zekerheid over heb om ze in de eerdere delen mee te nemen. Deze onder werpen noem ik wel, maar ze vragen nog om meer onder zoek, of wel licht laat de toe komst zien wat er nu speelt. Voor lopig noem ik ze maar “Onder Werpen uit het Konijnen Hol” naar Lewis Carroll’ verhaal van Alice in Wonder Land Ik sta uiter  aard open voor nieuwe kennis over deze vragen en andere perspectieven, liefst met valide onder bouwing.

De scheiding tussen de delen is niet absoluut of zwart wit. Er zijn veel verbindingen tussen de zichtbare en de niet zichtbare werelden, en ik zal ook regel matig moeten “Over Springen”. Hoe meer een mens open staat voor de kennis uit het tweede deel, hoe duidelijker het wordt, dat deze zaken de “Materiele Wereld”, de “Zichtbare Zaken” sterk beïnvloeden. En hopelijk komen onderw erpen uit het deel met open vragen “Uit het Konijnen Hol” uit eindelijk te recht in de eerdere delen.

Deze tekst geeft een moment op name. Nu, in de tweede helft van 2025, lijkt alles in een stroom versnelling te komen, vooral in de US komen veel van de zaken, die ik beschrijf “In het Licht” te staan. “Team Trump” heeft het CDC aan gepakt, en Anthony Fauci is juridisch onder verdenking geplaatst. Ik kan niet alles bij houden wat er gebeurt, dus beperk me in dit schrijven tot wat ik nu weet. Wie weet komt er een vervolg!

Terug naar het hier en nu. Ik zit achter een tafel in een appartement in een buiten wijk van Alkmaar.

Alkmaar, de stad waar mijn toen dertien jarige zoon van uit ons huis in Amstelveen een plek vond in een gesloten af deling voor probleem jongeren. Gelukkig vond hij zich zelf terug, en vond hij zijn plek in de wereld.

Alkmaar, een stad tussen groene wei landen, al tijd wind, de zee op fiets af stand.

Ik heb veel levens geleefd, veel werelden gezien tijdens dit leven.

Hoe ben ik hier te recht gekomen?

Ik had een gezin en een man, die zijn leven en helderheid al voor zijn veertigste aan Alzheimer begon te verliezen. Toen het onmogelijk bleek om dit probleem samen aan te gaan ben ik gescheiden van een andere man dan waar mee ik trouwde.

Boven mijn oudste dochter zweefde van af de zomer van haar geboorte het zwaard van de dood. Tegen alle voor spellingen in leeft ze haar prachtige leven nog steeds, al is het met de longen van iemand anders.

Lang dacht ik , dat ik na de verkoop van mijn familie huis in Amstelveen alleen nog in het buiten land zou werken: ik sprak Russisch en een paar andere bij zondere talen en had een goede relatie met het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken. Naast prachtige er varingen als verkiezing waar nemer dacht ik ook een positieve bij drage te leveren aan wereld vrede door via ons Ministerie lang duriger in internationale missies te werken. Een leven, dat echt leek te beginnen met een missie in Georgië, in de Kaukasus.

Het leven beschikte daar na anders en stuurde mij nieuwe in zichten over hoe oorlog en vrede in onze wereld tot stand komen. Mijn nieuwe status als professioneel mediator, gediplomeerd en gecertificeerd op losser van internationale conflicten, op geleid aan de Zwitserse ETH in Zurich, éên van de beste universiteiten in de wereld, kon daar niet tegen op. Daar naast stuurde het leven mij een nieuw lief, met een appartement in Alkmaar.

En nu zit ik hier achter mijn scherm, en kijk naar de wolken en de lage, kleine appartementen aan de over kant van de straat. Ik schrijf een ander boek dan dat ik al tijd gedacht had te zullen schrijven. En zo komt de kennis uit de oude Sovjet-Unie van pasm waar schrijvers in der tijd gebruik maakten van “Samizdat” en Tamizdat” om hun werk gepubliceerd te krijgen, vermoed ik dat ik publicatie op de zelfde manier zal moeten aan pakken. Tegen woordig is “Samizdat”, of te wel “Zelf Uit Geven”, veel makkelijker dan in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Ook historicus Diedert de Wagt heeft zijn “Bij Gebrek aan Beter”, een alternatieve geschiedenis van de geo politiek in laatste eeuwen, zelf uit gegeven. Zo lang als “Reguliere” Nederlandse uit geverijen nog het op gelegde narratief blijven volgen, zullen we dat in Nederland waar schijnlijk steeds meer gaan zien. “Tamizdat” betekende trouwens “Daar Uit Geven”, buiten het bereik van de Sovjet censuur. Waar zou dat in de huidige tijd zijn?

Het is juli en het is koud en bewolkt. Één van de voor delen van wonen en werken in meer Zuidelijke landen, was het weer. In de Kaukasus, waar ik woonde, ligt de temperatuur in juni meest al al rond de 25 Celsius. Ja, ik wacht met ongeduld op de aan gekondigde Global Warming. Wanneer zou deze zich laten zien?

Ik heb een groot gedeelte van mijn leven besteed aan leren. Ik was van jongs af aan nieuws gierig en wilde zo veel mogelijk begrijpen. Met twee lezende ouders werd ik geboren in een huis vol boeken, en mijn om geving zei, dat ik slim en intelligent was. Toch begreep ik gewone dingen niet. Zo veel vragen!

Waarom plaagden kinderen el kaar op het school plein? Hoe verdiende een super markt, waar zo veel mensen werkten, genoeg geld om ieder één, die er werkte te betalen? Waar om kon niet ieder kind met één begrijpen wat er op school werd uit gelegd? En waar om hadden sommige mensen veel geld, en andere niet? En de belang rijkste vraag, waar om was er zo veel oorlog?

Mijn scholen lagen niet in de buurt, waar ik woonde, dus ik had twee soorten vriendjes, het groepje van vier “Jaar Genoten” in de straat, en de vriendjes van school, eerst van de verre Kleuter School, en daar na van de Lagere School. Ik was dus al tijd een beetje anders en bij zonder.

Ik bleek nog bij zonderder. Rond de herfst vakantie in de derde klas, toen ik acht was, werd ik op initiatief van de school zo maar naar de vierde klas door gezet.

Het grootste probleem bleek het school zwemmen. Ik had alle voor bereidingen in het ondiepe pieren bad gemist, en werd al tegen stribbelend door een resolute zwem leraar in het diepe gegooid. Al had ik een bandje om tegen een acute verdrinking dood, het was een erg onplezierige er varing.

Mijn natte zwem kleren liet ik na af loop in de plastic zak op school hangen tot de schimmel er op zat en tot de kerstvakantie zag ik af van de aan geboden zwem lessen. Na de Kerstvakantie kon ik weer aan sluiten bij een groepje beginners. Dat seizoen haalde ik twee zwem diploma s te gelijk.

Ik voelde me op school de eerste keer echt gezien in de vijfde klas, door de gedrongen, strenge meneer Lucas met zijn grijze haar. De onverwachte reken testen op het school bord zorgden voor buik pijn, maar op vrij dag mid dagen las hij voor, of vertelde hij over de water nood rampm die hij in Zeeland had mee gemaakt, waar bij “Hele Families in de Gym Zaal Kwamen Schuilen”. Toen ik een keer met mijn klad blaadje uit leg kwam vragen over een in gewikkelde reken som, keek hij me aan en zei “Jij bBent Lui. Je Kan Veel Beter!” Dat hielp, ik wist, dat hij gelijk had. Hoe anders was deze op merking dan wat al die anderen zeiden, die het al tijd maar geweldig vonden wat ik deed! Nu moest ik echt aan het werk. Ik heb veel van hem geleerd.

Mijn belang rijkste vriendinnetje van de Lagere School ging naar het Gymnasium, dus ik ook. Ik gleed door de stof heen, haalde vol doendes voor over horingen en proef werken zonder er iets voor te doen.

Degenen, die hard leerden en hoge cijfers haalden, werden gepest en ik was al “Anders” genoeg, dus daar paste ik wel voor op. Ik keek goed om me heen om te begrijpen hoe ieder één met elkaar om ging en kopieerde dat gedrag, dat had ik thuis niet geleerd.

Wisk unde vond ik wel leuk en in de tweede gaf een leraar Klassieke Talen, die ik graag mocht “Facultatief” Russisch, dus daar sloot ik ook bij aan. Ik leerde het Russische alfabet, dat best veel op Grieks leek, en maakte kennis met een vriendinnetje, dat later erg belangrijk zou worden. Na een vakantie met haar gezin in Bretagne over leed haar vader, wat me meer raakte dan het eerdere verlies van mijn eigen vader.

Thuis waren er immers ook dingen veranderd. Toen ik in de eerste klas van het Gymnasium zat, was mijn vader overleden. Zijn af wezigheid maakte geen groot verschil met de jaren daar voor, toen hij bij na permanent in het zieken huis had gelegen. Hij had daar de eerste jaren niet alleen zijn long emfyseem en ernstige maag klachten, maar ook verschillende medicijnv ergiftigingen over leefd. Mijn moeder had het grootste gedeelte van haar tijd en aan dacht aan mijn zusje besteed, dat drie jaar jonger was dan ik, slecht horend was en nou éèn maal meer zorg nodig had. Het zusje verhuisde in het jaar, dat mijn vader over leed, van een speciale school voor slecht horende kinderen dertig kilo meter verder op naar mijn oude lagere school. Mijn moeder was zo minder tijd kwijt aan auto ritten, en was dus vaker thuis. Van de vier jaar genoten in de straat verhuisden er twee, een goede vriend en ik bleven over. Al snel begrepen we hoe leuk we elkaar vonden. Tijdens lange wandelingen hand in hand op de na bij gelegen hei wisselden we verhalen uit over onze situaties thuis. Na een grote ruzie stopte dat en spraken we een jaar niet meer met el kaar. Gelukkig is dat op gelost, hij vertegenwoordigt mijn oudste vriend schap.

Mijn luiheid toonde zich op het Gymnasium na de vierde klas door een pakket, dat vooral uit “Begrijpen” bestond. Een B pakket, zo min mogelijk talen, dus weinig woordjes leren!

Ik was de jongste, die als leerling onder steuning gevraagd werd voor de B vakken voor de nieuw op gezette huis werk begeleiding binnen de school. Hier leerde ik hoe ik iets kon uit leggen. Toen ik examen deed vroeg de om geving niet wat ik ging studeren, maar “Waar ik Wis Kunde Ging Studeren”.

Zo vond ik me zelf terug als net zeventien jarige op een faculteit Wis Kunde | Informatica. Na drie maanden hield ik het daar voor gezien en besloot ik om het jaar daar op “Dan Maar” Russisch te gaan studeren. Dat alfabet kende ik al, en ik vermoedde, dat het politieke systeem al daar het niet meer lang zou uit houden. Ik zou met mijn kennis vast wel werk vinden bij een Ministerie, mijn moeder had daar tot ze mijn vader ontmoette ook fijn inter nationaal gewerkt.

Russisch leren was leuk! De over blijvers van de oor spronkelijk twee groepen studenten werden na het eerste jaar samen gevoegd, en een kerng roep vertrok halver wege het derde jaar naar een talen instituut in communistisch Moskou. De toek omstige vader van mijn kinderen kwam na een paar maanden voor een week over en kwam in aan raking met dat gene waar door ik besloot, uit eindelijk voor een jaar, met mijn studie te stoppen. Wat een cultuur schok! Mensen, die er “Net Zo uit Zagen als bij Ons” maakten het leven zo anders! Gebrek aan voeding middelen, geen klant gerichtheid in restaurants of winkels, en wat er aan eten was, smaakte niet het zelfde als bij ons. Er was wel een prachtige metro, en als je één maal door Russen thuis werd uit genodigd, waren ze gast vrijer dan mijn vrienden en bekenden in het Westen. Buiten de maal tijden, die bij de gast vrijheid hoorden, over leefde ik op het goed kope, want gesubsidieerde, witte brood en op ijsjes. Het concept “Plan Economie” en de daaruit voort komende te korten, maakte dat ik voor een paar Roebel een Arabisch Russisch woorden boek kocht toen ik dat tegen kwam, want ik verwachtte ook ooit nog Arabisch te gaan leren. Ik begon in der daad 25 jaar later met een studie Arabisch en heb dat woorden boek nog steeds. Mijn beheersing van het Russisch was in middels vloeiend.

Na terug keer in Nederland onder brak ik mijn studie en zocht ik werk. Éérst via uit zend bureaus, daar na als boek verkoper in mijn geliefde boeken vak. Wat een weelde om alles te kunnen lezen wat mijn interesse had! Ik las veel literatuur, maar ook de boeken van Raymond Moody over bijna dood ervaringen. Ik las psychologische literatuur over autisme en over hoe je jongeren kon “De Programmeren” als ze in een sekte terecht waren gekomen. En in samen werking met de “Tweede Wereld Winkel” of “Boekovski Stichting” maakte ik een aan tal reizen naar Moskou en Leningrad om contact te onder houden met Russische politieke dissidenten, zij mochten niet “Anders” denken dan de voor geschreven officiële lijn. Uit die tijd dateert mijn positie ten aan zien van vrijheid van mening uiting en andere belang rijke waarden, die lang in het Westen verspreid werden.

Ik hervatte mijn studie het studie jaar daar op. Met alles wat ik wist zou ik toch echt iets kunnen uit maken in die inter nationale wereld.

Ik ontving mijn doctoraal diploma toen we al twee kinderen hadden. Een slimme meid krijgt de kindertjes op tijd, en lang leve “De Andere Oma” om mij tijd te geven voor mijn scriptie. Voor al door de ziekte van de oudste besloten we mijn plannen voor een inter nationale carrière te laten wachten en in Nederland te blijven, de pappa werkte full time en ik kon werken waar en wanneer ik wilde, zo lang ik op pas regelde en niemand er verder last van had.

Met een studerend vriendinnetje “Om de Hoek” in onze nieuw bouw wijk maakten we af spraken over het delen van de zorg voor onze gezinnen, dus onze kinderen groeiden op in een gezin met zes kindjes, twee vaders en twee moeders. Ik werkte Part Time in het boeken vak, vertaalde en gaf bij les in Wis en Natuur Kunde. En ik werd gevraagd om op basis van deze er varing ook echt les te geven. De unieke Plato School op filosofische grond slag, waar onze kinderen een plek hadden gevonden, had besloten een poging te wagen tot het op zetten van een Middelbare School, en daar gaf ik vier jaar onbevoegd, maar naar ieders volle tevredenheid, les. Het idee bij de op richting van de Plato School was geweest om kinderen op te voeden in liefde en duidelijkheid, met een pedagogie, die gelijke delen les materiaal aan bood op “Intellectueel, Fysiek en Muzisch” gebied. Tussen de lessen door werd er gebruik gemaakt van stilte momenten, en rond de tien jaar kregen de kinderen een mantra en leerden ze daar mee mediteren. Op merkelijk genoeg haalden leerlingen van de school extreem hoge CITO scores.

De sectie Wis Kunde op het Middelbaar Onder Wijs gebruikte oudere versies van les  boeken. Bij nadere beschouwing had dit minder te maken met het feit, dat je deze tweede hands, dus goed koper kon aan schaffen dan met de kwaliteit en diep gang van de aan geboden stof. Ook in de Jaren Negentig gold al, hoe recenter de druk, hoe makkelijker de stof en de op gaven. Jammer genoeg moest de Plato School sluiten, na dat er verhalen de ronde deden over har handige leer krachten.

Ik deed mijn eerste ervaring met de “Andere Kant” van de pers op. Ook al deelde ik, en met mij vele andere ouders, heel andere en veel positievere er varingen met de journalisten, onze meningen en er varingen kwamen niet in de media. Wat een deceptie. Tot de dag van van daag vind je op internet alleen het verhaal van de slaande leer krachten.

Toen onze derde, de jongste, bijna zes werd, vroeg de vader, of ik ook voor een Full Time salaris wilde gaan zorgen. Hij had jaren lang als Sales goed verdiend en bonussen binnen gehaald, maar voelde zich nu minder goed in staat om dat vol te houden, leek wel minder gemotiveerd.

Aan sluitend aan mijn wens om meer zicht te krijgen op “Het Spel van Macht en Geld” vond ik al snel een baan in de inter nationale IT.

Drie jaar later bezweek ons huwelijk onder de last van een gezin met twee Full Time banen en de sluipende ziekte van de vader. Na onze scheiding vond hij een nieuwe trouwe partner, die na zijn officiële diagnose “Jonge Alzheimer” ander half jaar later direct aan gaf “Tot het Eind” voor hem te blijven zorgen, en dat ook deed. De vader van mijn kinderen over leed in 2013. Onder tussen waren na de scheiding de toren hoge hypotheek, de op gebouwde schulden en onze drie op groeiende kinderen mijn verantwoordelijkheid.

Die jaren combineerde ik mijn Full Time baan in de IT met mijn andere Full Time baan van alleen staande ouder.

De psychische pijn, die mijn zoon al van af zijn geboorte bij zich had gedragen werd tijdens de puberteit om gezet in echt onhandelbaar gedrag, met kleine dief stal, spijbelen en drugs gebruik tot gevolg. Na een poging tot brand stichting en gestolen geld uit de kamers van zijn zusjes gaf mijn trouwe huis arts aan, dat ik “Ook Mijn Twee Meisjes Moest Beschermen”. Tot dat er plek was in de gesloten af deling in Alkmaar kon mijn zoon bij zijn vader en diens nieuwe partner te recht. Op merkelijk hoe snel het regel matig door de nieuwe partner geuite “Als Hij bij Ons Woonde Zou Hij Geen Probleem Gedrag Vertonen” werd veranderd in “Of Hij Er Uit, of Jullie Alle Bei Er Uit”.

De af deling in Alkmaar bood in ieder geval een bed, een dak boven zijn hoofd, en een voort gezette poging tot op leiding. Weer een interessante er varing, nu met de geestelijke gezondheids org in Nederland. Ik ben achter af in ieder geval blij, dat ik nooit ben in gegaan op het voor stel om “Een OTS Aan te Vragen, Om Alles voor Ieder Één Makkelijker te Maken”. Voor wie deze wereld niet kent, bij een “Onder Toe Zicht Stelling” dragen de ouders het ouderlijk gezag over het kind over aan een derde, buiten het gezin. Dit gebeurt vaak bij ouders met psychiatrische problemen, of verslaving problematiek. Ik voelde me niet deel van die groep en zag ook andere risico s.

Na een diepe drug psychose en een aantal onhandige zelf moord pogingen, vol tooide zoon lief uit eindelijk als één van de laatste een succes vol traject binnen de Emilie Hoeve in Den Haag. Het jaar daar na werd de in stelling, met ruim 30% cliënten, die hun af kick trajct succes vol af rondden, gesloten. Begeleid wonen en begeleiding naar een werk traject zorgden voor mijn zoon in ieder geval voor toe gang tot een stabiel leven.

De oudste dochter was in middels begonnen aan haar inter nationale pad. Al snel ontmoette ze haar levens partner. Zo lang haar gezondheid het toe liet, leefden ze een leven van luxe, glamour en hard werken in warme streken. Na haar klap long en in grijpend slechtere gezondheid kozen ze voor een woon plek in Nederland. Uit eindelijk hielp een Academisch Ziekenhuis haar aan een paar nieuwe longen. Mijn oudste kind leeft!

Met nog een kind op de Middelbare School  maakte ik de keuze voor een carrière als zelf standig trainer. Mijn jongste dochter hield ook van reizen en we reisden veel vuldig naar ons geliefde Italië. Als eind examen cadeau wilde ze ook een reis. We bezochten de paleizen en musea van St Petersburg, en reisden met de trein naar Moskou en Irkutsk. De Trans Mongolië-Expres bracht ons daar na naar Ulan Baator in Mongolië. Van daar reden we een paar dagen paard in een natuur reservaat samen met “Horse Man” en een vertaalster. Van uit Beijing, waar we een week in de “Hutongs” verbleven, vlogen we terug naar Nederland.

Zo leefden we een leven samen tot dat ze naar Stockholm vertrok voor een unieke Master, als bekroning op haar twee Bachelors. Ze besloot daar te trouwen en heeft een eigen gezin.

Na de goede er varingen tijdens onze reis door Rusland, Mongolië en China, besloot ik voor mijn studie Arabisch naar Syrië te gaan. Ik had in middels het Arabische alfabet geleerd en een intensief-cursus gedaan aan de Volks Universiteit in mijn eigen stad. Verder wilde ik me ter plekke onder dompelen in de taal, dus zo dra ik de kans kreeg vertrok ik. Ik vond een kamer in een Syrisch familie huis, waar ik ook mijn taal lessen volgde. Begin februari 2011 zag ik Syrië nog in de oor spronkelijke staat, zonder kapot gebombardeerde huizen. Om mijn kennis van het Arabisch te oefenen sprak ik zo veel mogelijk mensen op straat aan, en vroeg ze of ze ook een “Arabische Lente” wilden. Bijna ieder één meldde, dat ze dat niet nodig hadden, dat ze de voor keur gaven aan de stabiliteit, die het regime van Assad ze bood, al waren ze het niet met alles eens. Soms schrok ik van hun open hartigheid, op basis van de berichten, die ik voor mijn reis had gelezen, had ik in de Syrische maat schappij een soort Sovjet angst verwacht. Die zag en voelde ik niet, ik zag een prachtig land met open, toe gankelijke en hulp vaardige mensen. Een week na mijn terug keer boekte ik een ticket voor de hele zomer. Ik zou eerst vier weken Arabisch studeren in Damascus, en daar na twee weken rond reizen in dat prachtige land.

Het liep anders. Een week na dat ik mijn ticket had gekocht, eind februari 2011, barstte de “Arabische Lente” in Syrië los. Ik hield Online contact met mijn vrienden in Syrië, die me bezworen dat “Niemand van de Gewone Bevolking in Syrië Dit Wilde”, dat “Dit Niet Lang Zou Duren” en “Dat ik Maar Gewoon naar Damascus Moest Komen”.

Vol twijfel stapte ik in juli 2011, met berichten over een burger oorlog en tegen een rood reis advies in, in het vlieg tuig naar Damascus. En ja, Damascus was nog steeds veilig toen. En nee, niets van wat ik in die tijd in Syrië heb gezien, zag ik ooit in de Westerse media. En nee, niets van wat ik tijdens en na mijn reis in de Westerse media zag, zag ik ooit in Syrië. Optisch bedrog? Of was ik echt dom, heb ik toen ik daar rond liep aller lei signalen gemist?

Ook na Syrië, en met al het onder zoek dat ik toen begon, ging ik door met mijn werk als verkiezing waar nemer. Zo kreeg ik de kans om mijn kennis te verdiepen van verschillende landen en culturen. Naast verschillende landen, waar Russisch werd gesproken, kwam ik zo te recht in Sri Lanka en Afghanistan. Ik voelde, dat mijn toe komst lag in dit soort werk, op locaties ,waar westerlingen “Vreemd” waren, locaties met culturen, die voor ons Westerlingen “Vreemd” waren. Hier voelde ik me goed, en dacht ik met mijn kennis en er varing bij te kunnen dragen tot meer weder zijds begrip, verbinding en vrede in de wereld. Maar hoe? Ook binnen de missies, waar ik werkte, moest ik gewoon mijn werk doen, op drachten uit voeren van uit de organisatie, en kwam ik niet in aan raking met conflict artijen.

Toen ik langere tijd in Georgië werkte hoorde ik voor het eerst over een Master Inter Nationale Mediation, op lossing van inter nationale conflicten. Ik schreef me in bij de ETH in Zurich, en werd geselecteerd. Nu zou ik eindelijk begrijpen hoe ik echt kon bij dragen aan vrede in de wereld! Als professioneel mediator, mis schien binnen een team van de VN, zou ik echt verschil kunnen maken! Ik had mij zelf in middels vrij gemaakt uit mijn gouden kooi, had na dat de jongste zelf standig was gaan wonen, af scheid genomen van mijn huis en hypotheek, en had slechts nog lage huur lasten in Nederland, ik kon dus kiezen voor een vrijer bestaan.

Al in de eerste module op de ETH viel me op dat er geen “Anders Denkenden” op de opleiding rond liepen, geen Russen, Afghanen of Chinezen. De studenten uit Afrika, Latijns-Amerika en het Midden Oosten waren alle werkzaam voor de VN of andere Westers georiënteerde organisaties. Op de vraag,die ik stelde aan de organisatie over waar om dat zo was, kreeg ik geen duidelijk antwoord. Juist hier had ik toch andere geo politieke perspectieven verwacht, hoe moesten wij als toe komstige mediators ons ontwikkelen zonder die andere perspectieven?

De tweede module van mijn studie in Zwitserland werd onder broken: COVID was officieel begonnen. Het verhaal over het agressieve virus bracht me eerst in de war, hoe zou mijn dochter, die net haar nieuwe longen had, dit verschrikkelijke risico kunnen over leven? Gelukkig had ik mijn werk zaamheden in de Kaukasus net af gerond, dus ik was in Nederland, dichter bij haar, en ook bij mijn lief. Samen met hem keek ik naar de Updates op televisie, samen beleefden we de Lock Downs en de avond klok. Samen spraken we over de “Vaccinatie”, die breed uit aan gekondigd en aan gemoedigd werd. De absurde beslissingen en maat regelen maakten, dat we incompetentie bij de bestuurders vermoedden.

Van wege het “Gevaarlijke Virus” werden de volgende modules van mijn studie Online aan geboden. Minder net werken, maar ook minder kosten.

Als nieuws gierig persoon bedacht ik uiter aard al snel een paar vragen over het virus en de maat regelen. Na een tijdje besloot ik die op te schrijven en aan mijn fijne trouwe huis arts te sturen. Ik voegde aan mijn vragen toe, dat,als hij dat niet wilde, hij geen antwoorden zwart op wit hoefde aan te leveren. Ik was gewoon benieuwd naar zijn perspectief op mijn vragen. Op mijn mail kreeg ik geen antwoord.

Toen ik zelf op zoek ging en heel andere informatie vond, besloot ik die ook met hem te delen, ik verwachtte, dat hij ook daar in geïnteresseerd zou zijn.

Op die andere informatie kreeg ik binnen 20 minuten een reactie “Ik Moest Me Er Van Bewust Zijn dat COVID een Heel Ernstige Ziekte was, en dat de Vaccinatie een Geweldige Op Lossing was. Hoog Uit Waren Er Wat Beleid Matige Fouten Gemaakt in de Af Gelopen Periode.”

Ik vond het maar raar. Artsen, die patiënten hielpen om niet dood te gaan, werden vervolgd, en niemand kon me antwoord geven op de vraag hoe de PCR test gebruikt werd voor het stellen van een diagnose, iets wat door Kary Mullis, de uit vinder van die test, expliciet af geraden werd. En er was meer. Hoe zo die rare mond kapjes, waar aan alle kanten “Virussen” door heen en langs konden? En wat was het nut van een avond klok?

Ik was in Georgië toen ik een soort “Kennis Dump” kreeg. Op eens zag ik zo veel, dat niet klopte in wat ons verteld werd, dat ik er van schrok. Ik “Wist” nu wel van alles, maar hoe kon ik dat uit leggen aan mensen, die niet zo maar uit zich zelf vragen verzonnen? Mensen, die niet de af braak van de Plato School hadden mee gemaakt en de rol van de pers daar in hadden gezien? Hoe kon ik dat uit leggen aan mensen, die geloofden wat onze “Kwaliteit Kranten” schreven over Assad, die “Met Chemische Wapens Zijn Eigen Bevolking Zou hebben Gedood”? Mensen, die mij een “Putin Vriendje” waren gaan noemen, een “Assad-Apologist”, en zelfs een “Anti Vaxxer”, al had ik al onze kinderen op het consultatie bureau al tijd laten prikken, en een “Complot Denker”? Om dat ik vragen stelde en “Af Wijkende” antwoorden vond? Hoe werkte die psychologie?

Deze pagina s bevatten mijn antwoorden op die vragen
.
Sinds 2021 heb ik verder onder zoek gepleegd, en antwoorden gezocht op de vragen, die zich in mijn hoofd vormden. Ik hoop ook met dit schrijven mijn vragen uit de taboe sfeer te krijgen en breed bespreekbaar te maken. Ik realiseer me, dat het veel vraagt van de lezer om mij op dit pad te volgen, één van de middelen, die “de Macht Hebbers” hebben in gezet om een zo groot gedeelte van de bevolking mee te laten doen in hun verhaal, is het concept van “Cognitieve Dissonantie”. We zijn als mensen er aan gewend geraakt om het éérste, dat we horen over een onder  werp in ons zelf te integreren als “Waarheid”. Als daar een andere benadering naast of tegen over wordt geplaatst, blijkt het bij na onmogelijk om daar nog ruimte voor te maken, want “Dat Kan Toch Niet Waar Zijn?”

Deze tekst nodigt uit om deze “Cognitieve Dissonantie” los te laten, en de uit daging aan te gaan om zelf standig en kritisch onder zoek te doen naar welke beweringen over de besproken onder  werpen waar zijn. Als je als lezer erg gehecht bent aan je huidige wereld beeld, kan je je zelf beter de tijd en moeite besparen om verder te lezen. Zo niet, veel succes op dit pad! En ik sta open voor vragen en Feed Back!

Ik weet in middels, dat er verschillende manieren van kennis verwerving zijn. We hebben als mensen een linker hersen helft, die een manier van denken heeft, die ook wel Yang denken wordt genoemd. Die hersen helft is getraind in argumentatie en analyse, en is super handig als wij dingen willen ontwikkelen en neer zetten in de materie. Yang denken is zo bij voor beeld de basis voor project matig werken. Deze manier van denken wordt onder wezen en benadrukt op scholen, is verbonden met tastbare en materiële zaken en wordt in onze maat schappij aan gemoedigd en beloond. Veel mensen in onze Westerse wereld zijn er ook van over tuigd geraakt, dat er buiten de materie niets bestaat. Geloof in onzichtbare, immateriële zaken is voor Dummy s. Nietzsche s “God is Dood” viert hoog tij, voor al onder de Westerse intellectuele elite.

Wat bij ons in het Westen minder bekend is en minder gebruikt wordt, zijn de kwaliteiten van de rechter hersen helft, die ook wel het Yin gedeelte genoemd wordt. Bij ons in het Westen wordt dit voor al verbonden met “Creativiteit”. Volgens Daniel Pink, die begin deze eeuw een boek schreef over deze twee deling in onze hersenen, zijn deze kwaliteiten ook verantwoordelijk voor patroon herkenning en wat hij “Transcendentie” noemt. Het in gewikkelde van deze Yin kennis is dat de ontvanger deze veel moeilijker kan onder bouwen met argumenten en een bron onder zoek, hij of zij “Krijgt Het Binnen”, “Weet Dit Gewoon”. Een andere auteur, die diep gaand psychologisch onder zoek naar deze schijnbare twee deling deed en verschillende titels daar over publiceerde is de academisch psychiater en onder zoeker Iain McGilchrist. Volgens hem bestaat de huidige uit daging voor de Westerse samen leving er in der daad uit om deze beide hersen helften tot een optimale samen werking te brengen, en de kwaliteiten van de rechter hersen helft meer er kenning te geven.

Na dat ik veel van wat ik wist over de huidige ontwikkelingen had “Gezien” via mijn rechter hersen helft, vaak tijdens meditatie, heb ik het grootste gedeelte van mijn latere onder zoek gedaan door boeken en artikelen te lezen en te schrijven, activiteiten, waaraan ik tijdens mijn onder zoek voor mijn Mediation studie gewend was geraakt. Het handige daar van is, dat ik bronv ermelding, dus lijsten met auteurs en titels kan mee geven. Die lijsten deel ik aan het einde van ieder hoofd stuk.

Ik wens de lezer veel plezier en creatieve helderheid van denken!

Bron Vermelding

McGilchrist, Iain, belang rijkste werken

• “The Master and His Emissary, The Divided Brain and the Making of the Western
  World”, UK, 2009, bij mijn weten geen Nederlandse vertaling beschikbaar
• – “The Matter with Things, Our Brains, Our Delusions, and the Unmaking of the World”, UK, 2021) bij mijn weten geen Nederlandse vertaling beschikbaar

Van Iain McGilchrist is op Internet ook een TED Talk te vinden over dit onder werp.

• Pink, Daniel, “A Whole New Mind”, NY ,2005, in het Nederlands uit gegeven door Uit Geverij Business Contact als “Een Compleet Nieuw Brein” in 2015
• Wagt, Diedert de, “Bij Gebrek aan Beter”, eigen beheer, Groningen, 2024