Een tekening van een zon, nee, die was per definitie waardeloos. Kunst moest ‘geëngageerd’ zijn op de Gerrit Rietveld Academie, zeker in de jaren van de Vietnam-oorlog en van de hippies op de Dam…. De een had een venijnige taart gebakken, een berg van rode gelatine met scheermesjes erin verstopt. Een ander kwam met een scheidingstaart aanzetten, om het einde van het huwelijk te vieren. Er was ook een kolossale taart waar een mooie juffrouw uit kwam springen. En die ene jongen was gewoon ’s ochtends naar de bakker gefietst, had een taart gekocht, en had die – flatsj, zonder doos – onder zijn snelbinders gestopt. Precies op het moment van de prijsuitreiking was hij de kantine van de Rietveld Academie binnen komen fietsen, met dat blubberende ding achterop. Híj won de hoofdprijs, niet omdat z’n taart kunstzinnig was of lekker; maar omdat zijn act zo goed was. En toen was het smijten geblazen, het startschot voor alweer zo’n ‘fantááástisch’ Rietveld-feest, zoals er zoveel in de jaren zeventig waren – met veel ‘love, peace and happiness’ en geestverruimende middelen. In de jaren vijftig zou de prijswinnaar van school getrapt zijn. Nu, in de jaren negentig, zou hij een van de … Meer lezen over Lucette ter Borg – Pats, daar ga je!