Na mijn interview in 2008 voor HUMO had ik het genoegen en de eer om elke week met Jef Geeraerts te mogen gaan eten. De ene week in het meest exquise visrestaurant in Gent ‘De Blauwe Zalm’ in het Patershol in Gent, de andere week in het vier-sterrenhotel ‘Auberge du Pêcheur’ in Sint-Martens-Latem (Het Wassenaar van Vlaanderen). Steevast aan die tafel waar Eleonore en Jef elkaar zoveel hemellieve woorden hadden toegefluisterd. Op een avond ontmoetten Jef en ik op het terras van de ‘Auberge du Pêcheur’ de lerares Nederlands Ingrid Van der Kelen aan het atheneum van Geraarsbergen (een stadje die enkel tijdens de heroïsche wielerwedstrijd De Ronde van Vlaanderen de media haalde) en haar man Fred Van der Schueren, de internationale, groot industrieel en oud koloniaal in Congo. Onmiddellijk ontstond er een nieuwe, intense vriendschap; en dat terwijl Jef Geeraerts met bijna alle oude vrienden radicaal brak. Zonder reden. Zomaar. Omdat hij alleen wou zijn met zijn poezen, zijn boeken (hij volgde de hedendaagse literatuur nog op de voet en elke week maakte hij een balans: ‘Niks! Overroepen! Vervelend! Saai’ Mààkwerk! Dàt is goed! Ik bel de auteur om hem te feliciteren!’), hij bleef maar Hemingway herlezen en die … Meer lezen over Jan Haerynck – Jef Geeraerts over hij hoe bewees een schrijver te zijn en geen papegaai