Làp! Het was na drie keer fitnessen zover. Ik zocht gisteren naar allerlei argumenten om mijn nieuwste sessie te cancelen. De feiten: nauwelijks geslapen, horror nachtmerries (jajajaja, ik weet het: dat is dubbel op; maar die spoken door mijn schijn-slapend brein waren niet minnetjes) én slappe benen. Loom hing ik de hele dag rond. Ik beken: ik nam de taxi naar de fitnesszaal. Aan een tegenstrijdigheid pur sang ben ik niet overleden. Kreunend, zuchtend, puffend trok ik in de kleedkamer mijn sportkledij aan. ‘Ik val hier elk moment dood’, galmde het door mijn koppie. Op de tafel van de kinesist lag een dreigbrief: wie niet komt opdagen moet 20 euro betalen, en krijgt die niét terug van de ziekenkas. Ik zuchtte een grapje tegen mijn kinesist. ‘Op rooftocht???’ Er volgde een hele uitleg dat heel veel neo-liberalisme verraadde. Kortom, hij werd van die stelling rijker; het was noodzakelijk omdat hij er naast een ziekenhuispraktijk –daar worden kinesisten per patiënt betaald- sowieso ook nog een privépraktijk volgens zijn eigen normen en waarden moet op nahouden. Nou ja, iedereen doet maar. We leven ten slotte niet in Griekenland. Ik wou hem even attent maken op mijn zeer zwakke conditie maar hij had daar geen oren naar. ‘Fietsen! 25 minuten! 95 watt! Je kleren moeten kliedernat van het zweet zijn! … Meer lezen over Jan Haerynck – In eigen nat (2)