Als kind en tiener zag ik hem elk jaar in november in de Boekenbeurs een eigen stand innemen: met felkleurige kledij, flamboyante tovervrouw aan zijn zij, meerdere glazen whisky en de langste rij wachtenden van de hele beurs voor zijn neus. Niemand minder dan de auteur Jef Geeraerts. Streng verboden lectuur in mijn oerconservatieve paterscollege Sint-Stanislas in Poperinge, stiekem ontdekt in de bibliotheek van mijn vader. Nou ja, stiekem. Die ‘vieze’ Congo-boeken ‘Gangreen I, II, etc’ stonden gewoon naast de dichtbundels van mijn vader zelf. Ja, het was een schok om die boeken van de heer Geeraerts te lezen. Maar ik had een soort hippiejeugd genoten en ze moeten van ver komen om mij te schokeren. Nou. Jef G. die kwam dus van Congo. In die dagen –ik was een zeer betweterige snotneus van 13- had ik ene Lolita gelezen en Mieke Maaike’s obscene jeugd, etc, etc. Niet de al dan niet brute seks maar die zwierige volzinnen gaven me een electroshok. En zo is het bij het werk van Jef Geeraerts gebleven. Wat een taalacrobatie had die man. Of het nu een Gangreen was of een thriller –hij is de eerste en tot nu toe nog steeds de enige- … Meer lezen over Jan Haerynck – De laatste brief!