Hoe een dijkbankje een “Joostbankje”, een “bankje van Joost” en tenslotte een “bankje van Zwagerman” wordt, in meerdere delen. Op 8 september 2015 maakte schrijver Joost Zwagerman een einde aan zijn leven. Hij liet daarmee veel mensen in verbijstering achter (zie eerder blog: http://www.omringdijk.nl/in-memoriam/). In een hoekje van het NHD verscheen na een paar dagen een stukje over het bankje aan de Westfriese Omringdijk. Over de tekst, die daar ‘door fans’ op zou zijn aangebracht, zou Joost hebben gezegd: “Ik vind het heel leuk en lief. Ik ben er trots op, dat mensen die moeite gedaan hebben, maar ik heb er ook spijt van, dat ik er over begonnen ben. Het was iets tussen mij en de kinderen. Ik had de illusie, dat ik de enige was, die wist waar het zich bevond. Het kijkt uit op het oudste terp kerkje van Noord-Holland”. (Gerard van Engelen, 60 seconden, 10 sept. 2015) Het bankje, verweesd, was sindsdien echt een Joost monumentje. De eenzaamheid, waarmee het zich altijd al omringde, leek echter nog indringender. Het stond daar en volgde de cyclus van dag en nacht, van voorjaar, zomer, herfst en winter en dat dan weer van voor af aan. Wind, regen, vorst … Meer lezen over Sjaak Bos – Dijkbankjes feuilleton (4): “Woorden van Joost (2)”