Zwagerman: Gimmick! Enige jaren geleden vroeg Ton Anbeek in een geruchtmakend artikel in De Gids om meer ‘straatrumoer’ in de Nederlandse literatuur. Hij werkte toen een tijdje aan een Amerikaanse universiteit en merkte, dat onze literatuur daar helemaal niet aansloeg: te weinig actie, te introvert, te breedvoerig van stijl, te somber, te zwaarmoedig. Twee jaar geleden zette Joost Zwagerman een aanval in op de Nederlandse poëzie. In een al even geruchtmakend artikel in De Volkskrant kwam hij met verwijten, die lijken op die van Anbeek. Onze poëzie zou weinig opwindend zijn, te verstild, te academisch, te veel naar binnen gericht. Zwagerman was de woordvoerder van een nieuwe groep, de Maximalen. Toen de bundels gingen verschijnen, bleken de maximale dichters inderdaad veel dynamischer, dan de symbolistische poëten uit de school van Kouwenaar, die zo’n stempel drukt op het klimaat in Nederland. Maar de Maximalen, inclusief Zwagerman zelf, konden ook rekenen op kritiek, net zoals de Vijftigers destijds. Ze lijken trouwens vrij veel op de vroege Vijftigers met hun expressiviteit en spontaniteit. De lijn, die door de maximale dichters is ingezet, vinden we nu ook in het proza van Zwagerman terug. Zijn jongste roman Gimmick! is alles behalve academisch, introvert en sober … Meer lezen over Ruud A.J. Kraaijeveld – Zwagerman: Gimmick! + De Nieuwe Oost | voorheen Wintertuin – Herman Brusselmans tijdens 20 jaar Gimmick!