Het is nacht en ik zie een uitzending van DWDD waarin schrijver Joost Zwagerman praat over zijn depressie. En de uitweg die kunst hem bood. Vooral: schrijven over kunst. Ter illustratie liet hij een schilderij van Mark Rothko zien, uitgevoerd in zwart en grijs. Alleen gaf dat zwart volgens Zwagerman licht, want er zaten allerlei kleuren onder verstopt. Fascinerend: de discrepantie tussen Zwagermans verbale enthousiasme en de doffe blik in zijn ogen. Zelf schreef hij ooit een roman die Vals licht heette. Rothko pleegde trouwens ook zelfmoord. Diens lichtgevende zwart vermocht Zwagerman niet te redden, want zoals bekend sloeg hij de hand aan zichzelf. Ik zie psychiater Bram Bakker op televisie uitleggen dat er nu echt meer aandacht moet komen voor de ziekte depressie. Hij wordt op zijn wenken bediend: er komt een Depressiegala op ons af. Zou het helpen? Met enige wellust haalde Zwagerman bij DWDD Samuel Beckett aan, die beweerde dat veel kunstenaars een vijfde seizoen kennen: de depressie. Ik ken artiesten voor wie dat op gaat. Niet voor niets wordt vermoed dat bijvoorbeeld de manisch-depressieve stoornis en creativiteit hand in hand gaan. De Amerikaanse psychologe Kay Redfield Jameson, zelf bipolair, schreef er meeslepende boeken over. Zij leeft … Meer lezen over Peter Pijls – Het vijfde seizoen van Joost Zwagerman