Bangles liedje zingen op een kokosbomen strand Op sommige dagen is het Stedelijk Museum in Amsterdam gewoon een overgeslagen plek in je hoofd. Vergeten, weg. Maar op andere dagen dringt de betekenis van de vele jaren van sluiting en stilte zich hard aan je op. Dat is bijvoorbeeld als je oog in oog staat met werk van kunstenaars van wie je vijftien jaar geleden had gehoopt, dat ze zouden doorbreken. Ze hadden het in hun mars, ze kregen aanmoedigingsprijzen, een eerste, voorzichtige presentatie in een middelgroot museum in de provincie volgde. Maar toen sloot het Stedelijk zijn deuren – en dat betekende meer dan alleen een bordje ‘gesloten’ op de deur. Het werd stil rondom die veel belovende kunstenaars. Of liever gezegd, hun carrières pruttelden voort, maar de echte doorbraak – zoals Rob Scholte of Berend Strik in de jaren negentig hadden na een solo in het Stedelijk Museum – bleef uit. Het kunstenaars stel Pim Komen (1964) en Karen Murphy (1968) behoort tot die categorie sudderaars. In 1994 kwamen ze van de Rijksacademie in Amsterdam. Klaar voor de start. Hun werk bestond uit video’s, foto’s en tekst, waarmee ze meeslepende installaties construeerden, die de grenzen van de kitsch aftastten, … Meer lezen over Lucette ter Borg – Bangles liedje zingen op een kokosbomen strand + Stedelijk Museum Amsterdam – Video architectuur nieuwbouw Stedelijk Museum