Maximale Jaren ‘Feest! Maximaal is feest!’ Aldus Arthur Lava in Het Parool, bij verschijning in 1989 van de door hem samengestelde bloemlezing Maximaal. Maar op lang niet ieder feestje bleken de Maximalen graag geziene gasten. Vijf jaar na publicatie van zijn geruchtmakende artikel ‘Het juk van het grote Niets’ in de Volkskrant blikt Joost Zwagerman terug op het korte, maar hevige, leven van de Maximalen, plaatst hij het ontstaan van de dichtersgroep in een literair historisch perspectief en weerspreekt hij de kritiek op de maximale poëzie. (1) Voor wie terugkijkt op het ontstaan van vernieuwende stromingen in kunst en literatuur is de heftige verontwaardiging van het establishment vaak een bron van vermaak. Van het Franse impressionisme en naturalisme tot het internationale neo expressionisme en postmodernisme, van Tachtig tot Vijftig, van Dada tot punk: als reactie op de aanvankelijk marginale, maar allengs wijder verbreide, roerselen van deze tegenbewegingen klonk onveranderlijk het geschetter van de plaats en tijdgebonden goegemeente. In Frankrijk dankten de impressionisten en fauvisten hun groepsnaam aan de depreciërende kritieken afkomstig uit de kringen van toenmalige kunstpausen en hun onderhorigen. Na een eerste groepstentoonstelling van de Pop art kunstenaars Andy Warhol, Roy Lichtenstein en Robert Rauschenberg in New York schreef … Meer lezen over Joost Zwagerman – Maximale Jaren