Een zonnige zondag en dan zoveel mooi toeval. Ik zit op een bankje in het Sint-Pietersstation van Gent te wachten op mijn trein naar Aartrijke om mijn ouders gedag te zeggen. Dat bankje is om te koesteren. Zo oud, zo groen, zo afgerafeld, zoveel reizigers gedragen en nog enkele perrons verwijderd van de schreeuwlelijke vernieuwing van het station. Pure schoonheid. Goud, dus. Achter mij zit een man gebogen. Ik gluur. Hij rookt een sigaret én blaast zeer heftig de rook uit. Iets te hard dan normaal. ‘Tiens,’ denk ik, ‘Dat is precies Ivan Heylen’. Mais non, die zit in het zuiden, diep weg, op een eiland onder Tenerife, precieze plek is een staatsgeheim. De man loopt naar de vuilnisbak. Ik kijk nog eens om. Godverdommemiljairdenondedju. ’t Is dén Ivan!!!! Wachtend op de trein naar Eeklo waar hij deze avond moet optreden voor 775 jaar Eeklo! Ditjes, datjes, het uurrecord van zijn tweelingbroer Eddy Planckaert op een houten fiets op het circuit van Rochefort met Heylen als man die het startschot gaf en die aan de streep de venijnige vragen stelde, terwijl allerlei tv-camera’s aan het filmen waren, en de journalisten op scherp stonden. ‘Waar had je pijn, Eddy?’ Planckaert: ‘Aan mijn handen’. En … Meer lezen over Jan Haerynck – Pure liefde: Ivan Heylen en je dienaar!