Lente vermomt zich als winter. Ondertussen zijn er twee hele en twee halve seizoenen gegaan na het overlijden van mijn schrijfbroeder Eriek Verpale. Daarnet belde ik hem nog eens een keertje. Een akelige vrouwenstem wist te melden dat dit nummer niet bestond. Pardon? Schreef Gerrit Komrij niet dat ‘dichters nooit sterven, omdat ze altijd verder in hun geschriften blijven leven’? Om de kou en de hagel een hak te zetten hierbij twee brieven van Eriek Verpale aan uw dienaar. 1) 30-07-2013 Moat, bedankt voor jouw laatste missive : je verhuist nu naar de buurt waar o.a. Karel van de Woestijne nog gekakt en gevogeld heeft (zijn ouderlijke huis staat er nog, wanneer ik mij niet vergis.) Maar een nieuw adres zonder correct huisnummer (!!!) daar schiet ik niet zoveel mee op. Is jouw internet-nummer definitief gesublimeerd ? Enfin, laat het mij weten. Zondag (eergisteren) jongstleden ging het nog ‘tamelijk’ met mij, ondanks treurige bezoeken aan mijn zwaar levensmoede & oude moeder, maar gisteren (maandag) was ik geen sjieke toeback waard: zweten, rillen van de kou, bibberen, en nergens zin in. Van lieverlede nam ik een bad (dat doet altijd deugd), maar nadien zat ik op het stoeltje in mijn badkamer, … Meer lezen over Jan Haerynck – DE VERRIJZENIS VAN SCHRIJVER ERIEK VERPALE