Honderd dagen ziekenhuis, twee gebroken ruggenwervels en een verbrijzelde schouder –samen goed voor zes operaties – waren de gevolgen van twee dolle valpartijen; de laatste in een kliniek zelf. Snijden, bloed en vulkanische uitbarstingen van pijn. Toch zijn het de zes verdovingen, die er bij mij het hardst zijn ingehakt. Dat zit zo. Voor de eenzame strijd met de chirurgen sméék je bij het verplegend personeel om valium en pijnstillers – hoe sterker hoe beter. Niks krijgt je rustig. Niks vangt je angsten. Niks ondermijnt de pijn. De nachtmerrie triomfeert. Ho! Wààr is die anesthesist, die me in slaap prikt? Die blijft nog even van je bed weg, want er is net een spoedgeval de operatiekamer ingereden, laat de heraut van dienst weten. ‘Of meneer dat begrijpt?’, hakkelt hij. Heeft meneer een andere keuze? Wat rest is loeren op de klok. Seconden zijn weken, minuten decennia. Als je het niet meer verwacht kondigt een verpleegster je entrée aan. Vlug, vlug. Waar is dat groene mannetje met zijn toverstok? Grasgroen pak, idem hoedje en mondmasker. Hij vraagt, of ‘het gaat?’. Natuurlijk niet, maar dat weet hij goed genoeg. ‘Sla toe, meneer, nu, meteen!’ Hij doet het. Je zakt weg in het … Meer lezen over Jan Haerynck – De kracht van de sigaret