1.2 ‘Dag, mijn lieve kleine prins,’ zegt mama. Ze wordt wakker. ‘Heb je honger? Ik heb je de hele nacht niet gehoord. Goeie morgen, je hebt heel lang geslapen.’ Mama pakt me uit bed. Ze kust en aait me. Mama is zo super en ze ruikt, net als ik, helemaal hetzelfde. Ik moet niet hoesten en papa is vrolijk, want hij heeft werk in de haven van Matosinhos. Ik blijf ’s morgens in de winkel bij mama en ga in de middag naar het dagverblijf, maar vandaag is het anders. Vandaag rijden we ’s middags in de auto langs de gele huizen naar de Avenida Beira Mar 39 aan de overkant van de rivier. Papa rijdt en mama trilt. Ze is nerveus, ze weet niet waarom. Het huis van de dokter heeft een prachtige tuin aan de zeekant met een zij ingang voor de patiënten. Struiken rode rozen bloeien groot, geduldig ritselen palmen. Mama staat met mij in haar armen en belt aan. ‘Tessa,’ zegt papa tegen mijn moeder. Mama kijkt indringend naar papa, of ze een antwoord van hem verlangt zonder een concrete vraag te stellen. De deur gaat open. Een grote vrouw met blonde lange haren kijkt ons … Meer lezen over Hans de Booij – De wonderbaarlijke wederopstanding van Paolo Lasch (1.2 & 1.3)