Joost Zwagerman: Op de huid van de tijd De eerste interview afspraak op maandag belde hij af. Met een goede reden: die dag was dochter Dana Sophie (roepnaam Daantje) geboren. Na twee jongens eindelijk een meisje. Zwagerman dacht, dat ze 7,3 pond woog, maar dat moet hij even bij zijn vrouw navragen. De vrijdagochtend daarop naderen we een oergezellig huis in de schildersbuurt nabij het Amsterdamse Rijksmuseum. Kloeke familiefiets met twee zitjes en onverwoestbare kettingsloten tegen de pui. De schrijver doet zelf open, zet koffie en bedankt de kraamhulp, die die dag alweer voor het laatst is. Veel kunst van vrienden, onder wie Rob Scholte, aan de muren. De stoel aan de tafel onder het magische schilderij van Sandra Derks blijkt al te zijn besproken. Dat is de praatstoel van Zwagerman, ga daar niet op zitten! De schrijver heeft zo z’n vaste rituelen. Welke rituelen heb je zo al nog meer? “Aha, de procedure van het schrijven. Wat wil je horen? Ik werk niet meer thuis. Ik zit op een zolderkamertje in de Pijp, vijf minuten hier vandaan. Dat sluit toch mooi aan bij de romantische ideeën, die bij de mensen leven, nietwaar? Schrijvers en dichters horen op zolderkamers. Ik … Meer lezen over Gertom de Beer – Zwagerman: Op de huid van de tijd + Bert Bultinck – Joost viert 20ste verjaardag van ‘Gimmick!’ + Peter Schat – Kunst als brug naar chaos van deze tijd: ‘Alkmaars kunstzoon’ eren