Recent heeft mijn moeder mij laten weten, wat er na haar dood met haar lichaam dient te gebeuren. Als hardnekkig milieuactiviste was voor haar het plaatsen van glas- compost- en papierbakken niet voldoende. Ook haar eigen lichaam diende gerecycled te worden. Geïnspireerd door de eeuwenoude traditie in Tibet, waar overledenen naar een bergtop worden vervoerd om daar als maaltijd achtergelaten te worden voor de roofvogels, heeft ze mij gevraagd om ook haar lichaam na haar dood aan de dieren te voeren. Uiteraard laat ze de praktische uitvoering van haar laatste wens geheel aan mij over. Milieuproblemen worden immers altijd afgeschoven op volgende generaties. Tientallen vragen dringen zich aan mij op; Voorziet de Wet op de Lijkbezorging in de uitvoering van een dergelijke wens? Zijn er nog gierige dierentuindirecteuren in ons land, die mijn moeders lichaam willen hebben voor hun roofvogels? Kan men Artis afhuren om daar zijn moeders lijk plechtig voor de leeuwen te gooien? En als ze mijn moeder nu eens niet lusten? Zullen de genodigden zich niet zwaar genomen voelen, indien ik ze schriftelijk heb uitgenodigd om aanwezig te zijn bij een feestmaal ter nagedachtenis van mijn overleden moeder, waarop zijzelf door de hyena’s aan stukken wordt gescheurd? … Meer lezen over Dick Berts – NIEUW LEVEN DOOR HERGEBRUIK VAN DODE LICHAMEN