Vincent van den Broek – Wat komt er na de Postmoderne film? + Universal Pictures – Scott Pilgrim Vs. The World: Official Trailer

Wat komt er na de Postmoderne film?

visiedocument
0811968 AV3

Inhoudsopgave

• Inhoudsopgave
• Inleiding
• Bij vragen
• Wat is Postmodernisme?
• Hoe ontstond het Postmodernisme en zijn Postmoderne denken?
• Wat is de toekomst van Postmodernisme? • Kenmerken postmodernisme?
• Het begin
• Hyper Postmodern
• Scott Pilgrim vs The World Hyper Postmodern?
• Conclusie
• Bronvermelding
• Bijlage
• De Analyse
• Shot 1
• Shot 2
• Shot 3
• Shot 4
• Shot 5
• Shot 6
• Shot 7
• Shot 8

Inleiding

Sinds het begin van de Kunstacademie, waar ik mijn opleiding aan volg, merk ik dat ik geïnteresseerd ben in het zien en maken van films, die de “hiërarchie van film” overschrijden. Ik ben opzoek naar film, die verder gaat dan alleen maar het vertelde verhaal en zich meer focust op het verhaal achter het verhaal. Het postmodernisme zie ik als een “goed excuus” om met chronologie van film te sollen.

We leven in een postmodern tijdperk, waarin men zich bewust dan wel onbewust bezig houd met het “postmoderne denken”. Vele uitgebrachte commerciële bioscoopfilms lijken vandaag de dag allemaal wel binnen de regels van het Postmodernisme ingedeeld te kunnen worden. Je zou je zelfs kunnen af vragen welke film vandaag de dag niét binnen het postmodernisme valt.
Desondanks mijn grote interesse in het postmodernisme vraag ik mij dikwijls af in welke “kunstzinnige stroming” we anno 2011 beland zijn. Zodoende is de research vraag, waar ik me op richt: Wat komt er na het Postmodernisme?
Hoewel ik nu al kan beamen, dat ik aan het eind van dit research niet met een concreet antwoord kan/mag komen. Gaat het mij meer om de bewustwording van mijn positie binnen deze stroming. Dit onderzoek heeft voornamelijk als doel meer kennis te vergaren van het postmodernisme en zijn effect op film.
Binnen mijn onderzoek voor dit researchdocument staat actief onderzoek centraal. Ik zal zodoende voornamelijk gebruik maken van desktop research, analyseschema’s en vakliteratuur.

Wat is Postmodernisme? 

In het begin van jaren tachtig ontstonden er verschillende kunstenaars, die kunststijlen uit het verleden op een kritische wijze begonnen toe te passen in hun werk. Deze kunstenaars zette zich af tegen de verheerlijking van de traditionele kunst en tegen de verheven plaats van de kunstenaar. De werken van deze kunstenaars worden aangeduid met de term postmodernisme.
Vanaf 1970 heeft het Post Modernisme zich verspreid over de wereld. De Verenigde Staten en Frankrijk zijn de kernlanden voor de lancering van het postmodernisme. Werken bestaan uit combinaties van kenmerken, van verschillende stijlen of stromingen (Eclecticisme). Vaak zijn de werken opvallend extreem, radicaal, hypermodern en geromantiseerd. Het postmodernisme is een reactie op het Modernisme. Zij kent veel opvattingen uit het Modernisme, alleen brengt het postmodernisme de tegenstrijdigheden aan het licht.

Hieronder een aantal voorbeelden tussen Postmodern en modern denken.

• Een terugkerend element voor postmodernisme is de koele afstandelijke en spottende wijze waarop alles verbeeld wordt. Het postmodernisme wordt gekenmerkt door een diep wantrouwen in de grote ordenende principes als religie, politiek, wetenschap en kunst.
• Modernisten gaan uit van een beste cultuur, modernistische cultuur, terwijl het Postmodernisme uitgaat van de individu en zijn of haar levensstijl (de identiteit van de ik).
• Het postmodernisme kent geen werkelijkheid, mensen maken juist een definitie van de werkelijkheid. Ieder persoon heeft een eigen levensstijl. Het is je identiteit waarmee jij je van anderen onderscheid.
• Modernisten gaan uit van een Universele betekenis, postmodernisten willen van de Universele betekenis van de waarheid af. Er bestaat volgens hen geen Universele waarheid, alles is van een ander perspectief te bekijken.
• Modernisten streven naar verenigbaarheid en systematisering. Volgens Postmodernisten leid dit tot identiteits dwang van het vrije spel. Het “Volgen en meegaan” met de rest. Dit onderdrukt de fantasie.
• Postmodernisten gaan niet uit van de Universele grenzen zoals de Modernisten dit wel doen. Op deze manier creëer je bij de mensen een Binaire denkwijze*. Overigens is Binaire denken niet iets wat Postmodernisten geheel tegen streven, alleen moet er ook respect zijn voor mensen, die niet Binaire denken en andere denkwijze hebben.

*Binaire denken:
Enkele vormen binaire denken uit het Modernisme: 
centrum-periferie, realiteit-fictie, man-vrouw, zwart-wit,zon maan, arm-rijk en gevoelens-verstand.

Kunstenaars 

Enkele kunstenaars uit het postmodernisme zijn: Georg Baselitz, Jean-Michel Basquiat, Sandro Chia, Robert Combas, Enzo Cucchi, Walter Dahn, René Daniëls, Georg Dokoupil, Keith Haring, Jeff Koons, Robert Longo, Markus Lüpertz, Penck en Rob Scholte. Kunstenaars uit de architectuur zijn Michael Graves, Ricardo Bofill en Philip Johnson.

Hoe ontstond het Postmodernisme en zijn Postmoderne denken?

Een belangrijke eigenschap van het Postmodernisme is het afwijzen van de rationele manier van denken, zoals deze ten tijden van de Verlichting werd aangeprezen. Rationalistisch denken wil zeggen:
• Bewustwording van het ‘ik’
• Verheerlijking van het individu
• Mens wie hij is, waar hij staat, waar hij heen wil
• Gezond verstand staat centraal
• Gevoel ondergeschikt aan het verstand
• Mens geloofde aan vrijwel onbeperkte macht van de menselijke geest
• Door kracht ratio, geluk en vrijheid bewerkstelligen
• Ratio zou in staat zijn alles op te lossen (optimistisch levensgevoel)
Het bijkomende moraal van de verlichting was:
• Mens is in wezen goed
• Verkeerd gedrag komt voort uit gebrek aan kennis van het goede
• Als men het goede kent, zal men daar naar handelen
• Wereld is ‘maakbaar’
• Wetenschap (kennis) zorgt voor geluk
• Drama heeft opvoedende taak
• Toneel tot lering en vermaak

Het Postmoderne denken is sterk beïnvloed door Friedrich Nietzsche, vele karakteristieke overeenkomsten zijn terug te vinden op het gebied van scepticisme ten aanzien van het verklaren van ontwikkelingen in termen van processen van modernisering.
Het postmodernisme is dus een reactie op het modernisme, hoewel het hier tegelijkertijd ook deel van uitmaakt en er volgens Lyotard zelfs aan vooraf gaat. De term “post” is verkeerd gekozen. Het postmodernisme zou op deze manier opgevat kunnen worden als de voortzetting van het modernisme, terwijl juist het tegengestelde plaats vind.
Het modernisme verdenkt immers alles, wat uit het verleden komt. Deze houding is duidelijk merkbaar bij veel artistieke avant garde kunstenaars. Een kunstwerk kan volgens Lyotard pas modern worden als het eerst postmodern is.

Wat is de toekomst voor Postmodernisme?

Kenmerken van het Postmodernisme

Veel uitgebrachte films vallen vandaag de dag allemaal wel binnen het postmodernisme. Dit komt, omdat het postmodernisme een groot aantal variërende eigenschappen heeft.
Enkele van deze eigenschappen zijn: Ironie, zelfreflectie, copy pastiche, intertekstualiteit, meta fictie, temporal distortion, hyper realiteit, faction, magisch realisme en deelname.

• Ironie: Hoewel de postmodernisten zeker niet de eerste waren die een flinke dosis ironie en humor binnen hun werken gebruikten, werd deze toch een van de belangrijkste stijlelementen kenmerkend voor deze stroming. Vaak gebruiken zij hiervoor serieuze onderwerpen, maar distantiëren zij zich en kiezen voor een humoristische dikwijls satirische aanpak.
• Zelfreflectie: Met zelfreflectie willen postmodernisten de bewustwording van het medium weergeven. Een simpel voorbeeld is het zien van een film, waarin een film wordt gemaakt. Of Acteurs, die vanuit het niets tegen hun publiek gaan praten (d.m.v. in de camera te kijken). Of het express laten wegvallen van geluid binnen een spannende scene etc. Met zelfreflectie willen ze hun onderwerpen en ook zichzelf scherp houden. Weet waarmee je bezig bent.
• Copy Pastiche: Veel postmodernisten combineren of “plakken” elementen van eerdere genres en stijlen. Op deze manier creëren ze een nieuwe narratieve vertelling of reageren ze op de werken van hun tijdgenoten.
• Intertekstualiteit: Een belangrijk kenmerk is het erkennen van eerder gemaakte werken. Deze komen door middel van intertekstualiteit aan bod. Een goed voorbeeld zijn de “scary movie” films. Het is in deze films bijna een sport geworden om de “geciteerde films” te zoeken.
• Meta fictie: Meta fictie lijkt bijna op zelfreflectie. Het doel is de kijker bewust te maken van het gebruikte medium. Een film over films, een boek, dat gaat over schrijven of de aanwezigheid van de auteur in een boek.
• Temporal distortion: temporal distortion is een technique die de maker toestaat de lineaire tijdlijn te verlaten. Zo kun je voor en achter in de tijd gaan. Of komen dimensies samen die cultureel of historisch gezien niet mogelijk zijn.
• Hyperrealiteit: Frederic Jameson definieert het postmodernisme als “de culturele logica van het laat kapitalisme.”. Volgens zijn beredenering heeft de maatschappij zich bevonden na het kapitalisme in een informatie tijdperk. Een tijdperk, waarin we gebombardeerd worden met advertenties, video’s en “product placement”. Veel postmodernisten reflecteren dit in hun werken door middel van de individu, die gevangen zit in de moderne maatschappij.
• Faction: Het vervagen van de lijn tussen feit en fictie. In film is dit bijvoorbeeld de mocumentaire. Een goed voorbeeld hiervan is de film “the Blair Witch Project”
• Magisch realisme: Dit is de introductie van fantasie rijke en onmogelijke elementen in een narratieve vorm, zodat deze voor de kijker aannemelijk worden. Dikwijls gaat het over dromen, die plaats vinden gedurende het “normale” leven, de terugkeer van onlangs gedode personages, mythes en sprookjes, die waarheid worden etc.
• Deelname: Waar modernisten deelname met de kijker uitsluiten. Probeert de postmodernist juist de interactie aan te gaan. Dit doet hij door bijvoorbeeld open vragen aan de kijker te stellen. Of door de kijker voor keuzen te stellen, die gevolgen hebben op de verhaallijn
Het begin

Volgens de franse theoreticus Jean Baudrillard, was Sergio Leone’s epische spaghetti western Once Upon A Time in the West, daterend uit 1986, de eerste postmoderne film.

“Upon a Time in the West “the first post-modern movie,” implying that it is a summary of the western rather than a western itself”
Doordat de Sergio Leone bewust in het script een overzicht van zijn favoriete western films heeft verwerkt, was hij hier bewust dan wel onbewust bezig met intertekstualiteit en op grond van die reden ben ik het met Baudrillard eens. Ik kan alleen niet zeggen, of het daarmee ook “de eerste” postmoderne film is.

Hyper postmodernisme

Doordat er zoveel postmoderne films vandaag de dag worden geproduceerd, verliest de stroming in mijn ogen zijn exclusiviteit. Er zit nu bijna geen uitdaging meer in de stroming zelf. Verder wordt de term postmodernisme als snel gebruikt als een commercieel verkoop trucje. Echter na het zien van de film “Scott Pilgrim vs the World”, waar ik in het volgende hoofdstuk uitgebreid verder op in ga, zag ik dat het ook anders kon. De film speelde tot in de diepste details in op de postmoderne kenmerken en ging verder daar waar menig film afhaakt.

Deze film zette mij tot het denken. Was dit nog wel postmodernisme of was het meer? En als het meer was, in welke stroming zijn we dan nu beland? 

Op vele plekken op het internet gaan de geruchten in de rondte, dat we in het Post Postmodernisme zijn beland. Dus Na het postmodernisme. Alleen ben ik van mening, dat we ons niet na het postmodernisme bevinden, maar juist in een extreme versterking van het postmodernisme. Zo spreek ik liever zelf van het Hyper Postmodernisme. 

In het Hyper Postmodernisme speelt media zelf een belangrijke rol. We zien in onze omgeving, dat veel media elkaar begint te overlappen (telefoons kunnen filmen, boeken lees je op beeldschermen etc). Deze convergente cultuur zal zich ook gaan voortzetten binnen het postmodernisme en dus ook binnen film. Zo kwam vorig jaar de interactieve korte film “Last Call” uit, waarin de kijker zelf het eind van de film kon bepalen, een extreem voorbeeld van “deelname”, “Faction”,” Temporal distortion” en “reflectiviteit,” wat ik op de vorige bladzijde uitlegde. Het individu zal in dit tijdperk meer in de media centraal staan en meer de media naar zijn eigen hand kunnen zetten. De maker zal meerdere media gaan gebruiken voor het vertellen van zijn verhaal, maar uit een nog kleinere invloed uit op de vertelling hiervan. 

Verder zal op elk moment binnen film een referentie gemaakt worden naar een al eerder bestaand werk. En gaat Temporal distortion, op het gebied van de vertelling van het verhaal en op het gebied van camera en editing een nog grotere rol spelen.

Scott Pilgrim vs the World Hyper Postmodern?

Scott Pilgrim vs. The World, is naar mijn mening de beste film, die ik het afgelopen jaar (2010) in de commerciële Bioscoop gezien heb. Ik heb de film met een dikke 10 bestempeld. Dat is niet iets, wat ik vaak zou doen. De film is gebaseerd op de gelijknamige comic book serie van Bryan Lee O’Malley’s.

Scott Pilgrim vs. The World is een film, die absoluut niet in te delen valt in het rijtje van “de gemiddelde-Hollywood-film”. De film experimenteert met het integreren van de grondelementen van Game, Televisie, Strip en Film. Als liefhebber van alle bovenstaande media, was het voor mij een lust om naar deze film te kijken. De keerzijde is, dat als je niet geïnteresseerd bent in één van deze media, je heel veel onderliggende grappen niet zult snappen. Hiermee bakent de film een duidelijke doelgroep af. De film is prima te volgen voor mensen van 12 t/m 35 jaar. Wanneer je ouder bent, wordt het lastiger om de film te volgen. Het kritiek, dat de film met zich mee bracht was dan ook, dat de film onsamenhangend was, het te snel ging en dat men de vele subtiele intertekstuele verwijzingen niet begreep. Helaas flopte de film hierdoor hard in The Box Office. Ik had niet eens de kans de film voor een tweede keer in de Nederlandse bioscoop te bekijken. Wat wil ik die film nog eens graag op het grote scherm zien!

Samenvatting Analyse

De uitgebreide analyse is in de bijlage te lezen.
Hoewel ik eerst bang was, dat ik met te weinig postmoderne elementen zou komen, om mijn stelling: Scott Pilgrim vs the World is een Hyper Postmoderne film te bewijzen. Bleek achteraf na het analyseren, dat deze angst onterecht was. Alleen de eerste 3 minuten van de film zat boordenvol intertekstualiteit.

Dikwijls waren het grote verwijzingen naar de nostalgische retro games en dan in het specifiek naar Zelda (het spel, dat bekroont is als “de beste game alle tijden”). Er was echter ook sprake van de wat meer subtiele verwijzing, de beeldtaal van Comics, sprookjes, artiesten, film en zelfs naar de duck tales bijvoorbeeld. Op grond van deze vele intertekstualiteit past de film zodoende gemakkelijk in het rijtje van de postmoderne film. Ik ben zelfs van mening, dat deze film een mogelijk paradigma (d.w.z. modelrol) kan zijn op de toekomst van de Postmoderne film en dus van het Hyper Postmodernisme. Er wordt in deze film namelijk meer dan genoeg gespeeld met hoge een lage cultuur, Temporal Distortion, Meta Fictie, citaten, hergebruik van woord en beeld en zelfreflectie.

De regisseur, Edgar Wright, heeft veel van zich zelf in de film terug laten komen. Vroeger maakte de regisseur Sitcoms. Deze aanpak van het verhaal, die bij deze series gevraagd wordt, is duidelijk in het verhaal terug te vinden. “Een Sitcom is een genre van het type komedieserie dat gesitueerd wordt rond een vaste groep personages in een tamelijk alledaagse omgeving. Door het toeval en de vreemde eigenschappen van de personages ontstaan daarin komische situaties. Doordat sitcoms zich afspelen in alledaagse situaties, is de herkenbaarheid een van de sterke punten van dit type komedie.”
Ik ben van mening, dat deze film op verschillende vlakken revolutionair is, vooral op het gebied van postproductie. De film wordt dankzij de snelle editing in een rap tempo verteld. Veel match on action shots zorgen voor een glad verloop. Je schiet dwars door het verhaal heen. Ik merkte in de bioscoop al, dat de wat oudere generatie om me heen, die vaak een minder goed getraind oog voor film hebben, moeite hadden om de film bij te wonen.
Verder zie ik in de toekomst de Motion Graphics, zoals deze in de film zijn uitgewerkt, ook in andere comic book verfilmingen terug komen. Het is Edgar naar mijn mening gelukt een perfecte adaptatie te maken van een strip.

Op grond van bovenstaande criteria kan ik zeggen, dat Scott Pilgrim vs The World Hyper Postmodern is. Als ik op mijn 36e een dergelijke film mag uitbrengen, dan heb ik mijn doel bereikt. Jammer, dat de film alleen geen succes behaald heeft. Aan de andere kant voel ik me wel verheven over het feit, dat ik hem wel gezien heb. Misschien dat de gemiddelde kijker over 10 jaar klaar is voor deze film.

Conclusie

“Wat komt er na het Postmodernisme?” Helaas kan ik alleen maar antwoord geven op deze vraag door te speculeren. En op wat ik hoop. Het zal immers nog tientallen jaren duren voor we hier echt antwoord op kunnen geven. 

Dat postmodernisme vandaag de dag een zeer grote en populaire rol in ons leven heeft ingenomen staat voorop. Bijna alle nieuw geproduceerde werken zijn namelijk wel in te delen binnen deze stroming. Zodoende zal deze nieuwe stroming niet na, maar juist tijdens het postmodernisme plaatsvinden. Dit Hyper Postmodernisme, zoals ik het zelf noem is een stroming, die niet de eigenschappen van het postmodernisme bekritiseert, maar juist op een versterkte wijze de postmoderne kenmerken over verschillende media toepast. Hierbij gaat de verhouding tussen zender en ontvanger veranderen. De ontvanger (de toeschouwer) zal veel meer in staat zijn, eigen betekenis te kunnen koppelen aan het weergegeven beeld d.m.v. moderne convergente media. 

Een voorbeeld van een, in mijn ogen, Hyper Postmodern werk is de stripboek verfilming van Scott Pilgrim vs The World. Met behulp van snel camera werk, zeer diepe intertekstualiteit, vliegens vlugge match on actions en doorzeefd met Motion Graphics is deze film een genot om naar te kijken. 

Waarschijnlijk zal dit Hyper Postmodernisme in veel ogen, gezien worden als ontspoorde kunst. Niet iedereen kan deze stroming namelijk ervaren of bijblijven. Intertekstualiteit zal tot in het extreme worden toegepast en kennis van media is een vereiste. Veel verschillende dimensies zullen namelijk door middel van diverse media bij elkaar gebracht worden. De “temporal distortion” gaat binnen deze stroming een heel andere betekenis krijgen.

Filmpersonages zullen in staat te communiceren met hun publiek, zoals een auteur, dat nu al in boeken kan doen. Dit zijn extreme voorbeelden van “Meta fictie” zoals ze in het postmodernisme voorkomen, maar in het Hyper Postmodernisme verder uitgediept worden.

De rol van Religie binnen het postmodernisme zal langzaam vervagen. Religie heeft anno 2011 minder grip op burgers als dat deze in 1970 had. De spottende rol van postmodernisme op de kerk zal je in het Hyper Postmodernisme dus veel minder terugvinden.
Verder ben ik bang, dat dit Hyper Postmodernisme, desondanks zijn versterkte postmoderne eigenschappen, een wat oppervlakkige stroming zal gaan worden. Er is namelijk in mindere mate een “drive” aanwezig. Het is namelijk een voortzetting van een stroming in plaats van een afzetting. Er valt namelijk weinig tegen heilige huisjes aan te schoppen, taboes te breken en het meest is door de vele postmoderne eigenschappen al voorgekauwd. 

Maar nogmaals, dit zijn slechts speculaties op basis van een onderzoek van slechts acht weken. Met wat meer tijd meer, meer literaire kennis op het gebied van filosofie en veel meer filmanalyses zal ik waarschijnlijk tot een concreter antwoord kunnen komen. Desalniettemin vond ik dit onderwerp reuze interessant om te onderzoeken.

Bronvermelding

Literatuur
Benko, G. Introduction: Modernity, postmodernity and the social sciences. Blackwell, Oxford. 1997, p. 1-44.
Burnham, Chris. “Expressive Rhetoric: A Source Study.” Perspectives on Twentieth-Century
Booker, Keith M. Postmodern Hollywood: What’s New in Film and Why It Makes Us Feel So 
Strange. Westport, London: Praeger, 2007.
Lyotard, Jean-François. “Réponse à la question: qu’est-ce que le postmoderne?” Critique 419, april 1982.
Monaco, James. Film: Taal, Techniek, Geschiedenis. Houten: Het Wereldvenster, 1991.
O’Malley, Bryan Lee, Scott Pilgrim series Volume 1

Geraadpleegde internet sites

http://www.film.com/features/story/review-scott-pilgrim-takes-us/39953185
http://nl.wikipedia.org/wiki/Sitcom
http://nymag.com/movies/reviews/67400/
http://www.cinemablend.com/new/Weekend-Box-Office-Men-Dominate-Box-Office-Battle-of-the-Sexes-20166.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Once_upon_a_time
http://www.youtube.com/watch?v=F2KYrEI5JZY
http://nl.wikipedia.org/wiki/Stephen_Stills
http://www.upvery.com/28550-scott-pilgrim-vs-the-world-a-paradigm-of-postmodern-cinema.html
http://blogs.ocweekly.com/heardmentality/2010/08/every_video_game_reference_in.php
http://www.spinster.be/web-specific-art/hfdst2/B.html
http://www.spinster.be/web-specific-art/hfdst2/B1.html
http://www.stichting-promise.nl/artikelen/eigentijds-occultisme/sleutelen-aan-het-bewustzijn.htm
http://mail.tvo-rotterdam.nl/~tvonederlands/FOV1-00036FA2/?OpenItemURL=S002F9465
http://www.newyorker.com/archive/2003/01/27/030127fi_fiction

Interview Regisseur

http://www.guardian.co.uk/film/video/2010/aug/25/edgar-wright-scott-pilgrim

Openingsscène

http://www.artofthetitle.com/2011/01/03/scott-pilgrim-vs-the-world/

Bijlage

-Analyse schema
Scott Pilgrim vs. The World
een mogelijk paradigma voor de Postmoderne Film

Openingsscène Analyse door Vincent van den Broek
0811968
AV-3

Index

De Analyse

• Shot 1
• Shot 2
• Shot 3
• Shot 4
• Shot 5
• Shot 6
• Shot 7
• Shot 8

Conclusie

De Analyse

De openingsscène, die ik ga analyseren, is te bekijken op mijn blog:
Ik zal aan de hand van frames de shots stuk voor stuk beschrijven. Dit doe ik volgens de methodes van Christian Metz, C.S. Peirce en Peter Wollen, zoals deze beschreven staan in het boek van James Monaco.

Ik hanteer in deze analyse de begrippen “denotatie” en “connotatie”. Denotatie staat voor de omschrijving, het is wat je ziet. Connotatie staat voor de gevoelswaarde, die het beeld meebrengt buiten de eigenlijke betekenis, deze is cultureel bepaald.

Shot 1

Het Universal Logo
Tijdslijn:
0 min tot 0:22 min

Denotatie Shot 1:

Beeld:
Hoewel het op de kleine afbeelding hierboven niet te zien is, zien we in de film het kenmerkende Universal logo weergegeven in pixels.
Aan het eind van het logo zoomt het Universal lettertype in, om zo vervolgens als match on action in kleur over te gaan naar het volgende shot.

Geluid:
De welbekende bijbehorende tune van Universal is omgezet van 16 bit naar 8 bit geluid.

Connotatie Shot 1:
De pixels en het opvallende 8 bit geluid zijn een intertekstuele verwijzing naar de oude generatie video games uit de jaren ‘80. Deze games werden vooral gespeeld op de NES (Nintendo Entertainment System) en staan nu onder de game fans beter bekend als de Retro Games. Het logo roept op deze manier een nostalgisch gevoel op, daar waar het normaal gesproken alleen maar een logo aan het begin van een film is. Het bereid de kijker er verder op plagende wijze voor op dat wat nog komen gaat.

Shot 2

Intro tekst
Tijdslijn
0:22 min tot 0:33 min

Denotatie shot 2:

Beeld:
In beeld verschijnen dikke zwarte letters geschreven met de volgende tekst:
“Not so long ago…
in the mysterious land…
Of Toronto, Canada…
Scott Pilgrim was dating a High Schooler”

De film introduceert op deze manier de plaats, waar het verhaal zich afspeelt (Toronto in Canada) en het karakter (Scott Pilgrim), dat je in het verhaal gaat volgen. Verder is meteen duidelijk, wat de start van het verhaal is: Scott Pilgrim date met een meisje op de middelbare school en dit is nog niet zo heel lang aan de gang. Deze opsomming zorgt voor overzichtelijkheid en duidelijkheid.

Verder is er bewust voor gekozen de zin Scott Pilgrim was dating a High Schooler op een aparte pagina te doen. De zin had namelijk nog onder “Of Toronto, Canada”gepast.

Geluid:
Je hoort een zware grauwe mannenstem, die de woorden in beeld herhaald.

Connotatie Shot 2:
Meteen wordt duidelijk, dat hier sprake is van een verwijzing is naar de oude Engelse sprookjes, die dateren vanaf 1380. Deze sprookjes startte vaak met: “Once Upon a time, in a land far away” (lang, lang geleden in een land hier ver vandaan) en markeerde meteen het begin van het verhaal. Edgar Wright, regisseur van Scott Pilgrim vs. The World is zelf van Engelse afkomst. Hij steekt hier de draak met zijn Engelse “roots” door het tegenovergestelde te zeggen als dat wat in de sprookjes geschreven stond. Het verhaal speelt zich namelijk helemaal niet zo lang geleden af. Wel in een mysterieus land, alleen is het wel een land, dat we allemaal kennen. Wright geeft verder duidelijk aan, net als in de sprookjes, wat de start van het verhaal is.

De typische mannenstem is een verwijzing naar de stem, die vaak te horen is in filmtrailers. Door het herhalen van de woorden, die in beeld verschijnen, en door deze op de juiste toon voor te lezen, treed er een gevoel van sarcasme op. Het gevoel zorgt er bij mij voor, dat ik moet glimlachen.

Shot 3

Introductie Huis
Tijdslijn
0:33 min tot 0:39 min

Denotatie shot 3:

Beeld: De letters “Scott Pilgrim was dating a High Schooler” gaan met behulp van Motion Tracking met de beweging van de camera omhoog. We zien een medium shot van wat oogt als een rijtjeshuis, bedekt met sneeuw, in beeld. Er is bewust gekozen om alleen het dak in beeld te laten. Met een klein stukje raam. De keuze van deze typische kadrering is terug te vinden in de strip (zie hier onder) waar de film een adaptatie van is. Echter heeft het dak in de strip veel meer hoofdruimte, dan in de film. Dit zal een compositie keuze zijn geweest.

Geluid:
Je hoort een kenmerkend introductie muziekje, waarmee het verhaal ingeleid wordt.
Verder hoor je, net zoals je in de strip kunt lezen: “Scott Pilgrim is dating a High Schooler?”

Connotatie shot 3:
De zoom van de camera omlaag zorgt, mede dankzij het geluid, voor een bevestiging, dat het verhaal is begonnen. Dit effect vind je ook terug in de Star Wars films van George Lucas. Als de titelsequentie van de film (een film, die tevens start met een verwijzing naar Once upon a Time) is afgelopen pan camera omlaag naar een ruimteschip, waar het verhaal vervolgens begint.

De witte sneeuw en de lichte sneeuwvlokjes kunnen gezien worden als index voor Kou.

Het “pingel” muziekje, dat de kijker op dit moment hoort,  is een verwijzing naar “The Legend of Zelda: A Link to the Past” uit 1992, dit spelletje werd vroeger op de SNES gespeeld, en is dus weer een verwijzing naar de oude games. Niet iedere kijker snapt de humor van dit muziekje. Voor iemand, die niet bekend is met Zelda, is het vrolijk gepingel. Voor iemand, die wel bekend is met Zelda, is het nostalgische waarde. Zodoende speelt de film steeds in op hoge en lage cultuur, wat ook kenmerkend is voor het Postmodernisme. Het deuntje is nu op een non diegetische manier gebruikt.

De zin: “Scott Pilgrim is dating a High Schooler?” Geeft de kracht van herhaling weer. Door deze herhaling wordt nu duidelijk, dat het niet goed is, dat Scott Pilgrim date met een meisje uit de middelbare school.

Shot 4

Confrontatie met Kim
Tijdslijn
0:39 min tot 0:51 min

Denotatie Shot 4:
We zien in de volgende shots een viertal mensen zitten. Ze discussiëren het feit, dat Scott een middelbare scholier date. Het meisje, in de scène wordt duidelijk dat ze Kim heet, is het er niet mee eens. Scott, die 22 jaar schijnt te zijn, is namelijk te oud volgens haar. De jongens zijn alleen maar geïnteresseerd, of ze mooi is. Op subtiele wijze worden de karakters duidelijk.

Wat opvalt, is dat het meisje verward haar heeft en geen make up draagt. Ze heeft ten opzichte van Scott donkere kleding aan.

Het huis is ingedeeld met houten kastjes. Verder zijn er veel groene, bruine en beige kleuren aanwezig.

De Shots bestaan uit een introductie van de locatie. Daarna een over shoulder van Scott op Kim en vervolgens tegen Shot van Kim naar Scott. In beeld verschijnt een zwart balkje met daarin gegevens over Scott. Opvallend is, dat de regisseur gekozen heeft om Scott 22 jaar te laten zijn, daar hij in de strip 23 is. Dit komt waarschijnlijk, omdat de acteur. die Scott speelt, Micheal Cera, ook 22 is.

Connotatie Shot 4:
De karakters ogen als studenten, die in een oud studenten huis wonen. Het huis, dat door de kleuren en indeling ontzettend oud aan voelt, past totaal niet met de personages, die er in wonen. Het is net een huis van een oud vrouwtje. Je krijgt het gevoel, alsof het een tijdelijk onderdak is en dat ze geen moeite hebben gedaan om het op te knappen.
Duidelijk wordt, dat Kim de tegenspeelster is van Scott is. Doordat ze geen make up draagt en warrig haar heeft, oogt ze onaantrekkelijk en onverzorgd ten opzichte van Scott, die er verzorgder uit ziet. Deze verhouding tot elkaar versterkt de karakters.

Het zwarte balkje duidt op hoe Scott over zichzelf denkt. De rating “awesome” zegt hier genoeg. De shots geven een *Syntagmatische connotatie weer.

Shot 5

Scott is verliefd
Tijdslijn
0:51 min tot 1:32 min

Denotatie Shot 5:
Een verdere karakteruitwerking van Scott en zijn kamergenoten vind hier plaats. Er zijn twee jongens aanwezig. Een van de jongens heeft een baard en verwilderd haar, hij draagt een ruitjes hemd. De andere jongen heeft een glad gezicht, opzij gekamd haar, een shirt met embleem er op en een gameboy in zijn hand. Het spelletje, dat hij speelt is Zelda: The four swords. Dit geluid wat van de gameboy komt is op een diegetische manier gebruikt.

Als de jongen met de gameboy vraagt, of Scott “het al gedaan heeft,” antwoord Scott, dat hij onder andere met haar in de bus is geweest en naar de boekenclub.

Een opvallend shot is de boterham met tomatensaus. Ook zie je dat Scott een beker heeft met een kat er op. Dit zijn beide verwijzingen naar de strip.

Het camera werk bestaat alleen maar uit medium shots, met de combinatie shot tegen shot.

*Syntagmatische connotatie:
Als het shot zijn betekenis niet ontleent aan de vergelijking met andere mogelijke shots, maar juist aan die er werkelijk vooraf zijn gegaan.

Connotatie Shot 5:
Duidelijk wordt, aan de houdingen van de jongens, dat ze geïnteresseerd zijn in Scott zijn nieuwe vriendin. De jongen met de baard is waarschijnlijk de oudste is. De baard is een index voor ouderdom. Dankzij zijn wilde haar oogt het alsof hij ruig is, maar deze ruigheid probeert te verbergen door zijn nette ruitjeshemd. De jongen met de Gameboy is waarschijnlijk de jongste. Hij staat namelijk regelrecht in contrast met de jongen met de baard. De gameboy symboliseert jeugd.

De boterham die gegeten wordt zou een *Synecdoche kunnen zijn voor het verdienen van geld, alleen is dit misschien te ver gezocht.

Scott gedraagt zich zeer naïef in deze scène. Het feit dat hij niet direct antwoord geeft op de vraag of ze “het gedaan hebben”, zegt genoeg. Hij is helemaal in de wolken over het feit dat hij hand in hand heeft gelopen met Knives Chau. Deze naïviteit is te vergelijken met de naïviteit van Homer Simpson. Micheal Cera heeft hier ook zijn rol op gebaseerd. Hij speelt Scott als een versie van hoe Homer zou zijn in zijn studentenjaar.

Shot 6

Knives Chau

Tijdslijn
1:32 min tot 2:05 min

Denotatie Shot 6:
Een snelle aaneenschakeling van shots vind plaats. Kim zegt, dat ze hoopt, dat Scott’s vriendin snel komt, vrijwel meteen daarna gaat de deurbel en zien we de letters DING DONG in beeld komen. De deur gaat open onder begeleiding van, inmiddels bekend, Zelda. Zien we een chinees meisje in beeld, dat strompel glimlacht. Naast haar verschijnt een zwart balkje: Knives Chau, 17 years old. Doordat Scott eerder vertelde over Knives, leggen we de link, dat dit zijn vriendin is.

Een conversatie vind plaats en de deur zwaait verder open. De jongen met baard krijgt een naam: Stephen Stills “the talent”. Op de achtergrond zien we Kim onopvallend doorlopen, verder zien we een microfoon in beeld. Vervolgens zwaait de deur dicht, de camera zoomt in op Scott en Stephen, die aan het fluisteren zijn. De camera zoomt uit en de deur gaat weer open. Stephen zegt, dat ze door mag lopen.
*Synechdoche
Synecdoche is een vorm van beeldspraak en kan worden opgevat als metonymia

Connotatie Shot 6:
De toon, waarop kim spreekt, is sarcastisch. De snelle aaneenschakeling zorgt voor een vaart in de film. De letters “Ding Dong,” die in beeld verschijnen zijn een intertekstuele verwijzing naar de actie kreten, die vaak in strips getekend staan. De manier, waarop Scott zegt: “That’s for me”, is zelfreflectie van de regisseur. Hij verwijst hiermee naar het acteren in de Sitcoms, die hij vroeger maakte.

De strompelende lach van Knives zorgt voor onzekerheid, die je hebt als verliefd bent.

Dan vind er een ongepaste conversatie plaats. Scott wil, dat Knives zich gedraagt, hij behandelt haar als een klein kind, en dat is ze ook ten opzichte van hem. Deze conversatie brengt een vervreemding bij het personage, maar ook bij de kijker. De microfoon in beeld verwijst, dat de studenten met z’n vieren muziek maken. De naam Stephen Stills van het personage is een intertekstuele verwijzing naar icoon Stephen Stills. Deze was Amerikaans gitarist en singer songwriter, die het meest bekend is als lid van de groepen Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young.

De deur zwaait dicht en de camera zoomt in, dit duit er op, dat wat Stephen zegt vertrouwelijk is. Het inzoomen van de camera accentueert het gesprek, dat plaats vindt. Je zit als kijker dicht bovenop datgene, wat er gebeurd. Het uitzoomen van de camera creëert opluchting. Het feit, dat Stephen zegt, dat ze door mag lopen suggereert, dat het huis van hem is.

Shot 7

Wat speel jij?
Tijdslijn
2:05 min tot 2:37 min

Denotatie Shot 7:
Knives Chau stapt het studentenhuis binnen. We zien Kim achter een drum zitten met daarop een embleem van een bom. De set dressing van het shot is ontzettend goed gedaan aangezien het bijna een exacte kopie is als uit de strip.

Scott biedt Knives aan haar jas op te hangen, vervolgens gooit hij deze op de grond en loopt door. Op de achtergrond zien we vier ophang stukken staan. Scott stelt Knives voor aan Kim. Knives vraagt of Kim kan drummen, terwijl ze achter de drum zit.
Naast Kim verschijnt een balkje met daarin Kim Pine, Drummer, 23 jaar oud. Kim is dus de oudste.

*Sitcom: een genre van het type komedieserie, dat gesitueerd wordt rond een vaste groep personages in een tamelijk alledaagse omgeving

Hierna stelt Scott haar voor aan Young Neil. Young Neil is 20 en hiermee de jongste. Knives vraagt, wat Neil speelt. Neil antwoord: Zelda, Tetris, dat is best wel een moeilijke vraag.

Het camera werk bestaat voornamelijk uit medium, over shoulder shots en tegenshots.

Connotatie Shot 7:
Shot 7 zit weer vol subtiele verwijzingen. We komen meer te weten over Scott zijn karakter, hij is namelijk een egoïst. Doordat hij de jas van Knives op de grond gooit, laat hij merken dat hij eigenlijk niet veel om haar geeft. Het logo van de Bom op het drumstel van Kim is een verwijzing naar het logo van de game Serious Sam

Het is knap hoe actrice Ellen Wong, haar personage Knives neer zet. Door het vele vragen in deze scène komt het over, alsof Knives er echt bij wilt horen alleen weet ze nog niet precies, hoe ze zich moet houden. De groene gebreide trui, die ze draagt, geeft het gevoel mee, alsof Knives keurig opgevoed is en uit een streng gezin komt.

Het personage Young Neil is tevens een verwijzing naar “de” Young Neil, die net als Stephen Stills lid was van Nash & Young. De humor in Scott Pilgrim vs. The World wordt heel subtiel aangepakt, door bijvoorbeeld heel dubbelzinnig de vraag te stellen, wat Young Neil speelt. Je verwacht een instrument te horen, in plaats daarvan vertelt hij over zijn videospelletjes.

Shot 8

Start Film
Tijdslijn
2:37 min tot 3:14 min

Beeld: Scott Pilgrim kondigt het nummer Launchpad McQuack aan. En vanaf hier gaan de beelden in een rap tempo achter elkaar. De camera pent razend snel naar Stephen, die aangeeft, dat het nummer niet zo heet. Nog voordat hij kan uitpraten schreeuwt Kim: We are the Sex-bo-bombs. Het beeld zoomt snijdend in op Kim, die ondersteund wordt door bewegende Motion Graphics om haar heen. Veel close-ups van drums en gitaren zijn het gevolg.

Deze wilde shots snijden met een Wide Shot van Knives en Young Neil op de bank. Daarna staat de camera op een dolly, die zich naar achteren voortbeweegt over een lang oud kleed. Het gebouw, waarin ze spelen, heeft ineens een ontzettend lange hal. De camera gaat verder naar achteren we zien Knives en Neil van de achterkant en de Titel Scott Pilgrim verschijnt.
Deze compositie is helemaal symmetrisch.

Geluid:
We horen geluid, wat overstuur is en ontzettend kraakt en dof klinkt.

Connotatie Shot 7:
Het nummer, dat Scott aankondigt, “Launchpad McQuack” is vernoemd naar het gelijknamige personage uit Duck tales. De snelle camera bewegingen brengen chaos over en de vele close ups, die volgen versterken het gevoel hiervan. De Lange hal waarin de camera zich bevindt, suggereert juist gevoel van los breken. Meteen is duidelijk, dat de titelsequentie gaat beginnen. Dit komt sterker naar voren, doordat je eerst heel “close” op je onderwerp zit en daarna ineens heel “wide”. De Motion Graphics zijn weer een verwijzing naar de stripboeken.

De manier, waarop Knives kijkt, geeft het gevoel, alsof de muziek, die ze hoort een beetje ondragelijk is. Ze weet niet precies, hoe ze hier op moet reageren. Wat ze eigenlijk uitbeeldt is het gevoel, dat de gemiddelde kijker heeft met het beluisteren van deze muziek. Het geluid van de muziek, die zo overstuur klinkt, verwijst naar de typische “garage band”. Het brengt het gevoel van “ze hebben niet heel veel talent, maar wat ze zingen is wel oké” met zich mee.

Als klap op de vuurpijl, die eigenlijk aangeeft, dat de hele film vol zit met intertekstuele verwijzingen, verschijnt de titel Scott Pilgrim vs. The World, die als gehele naam een verwijzing naar de NES game Bart Simpson vs. The World.

https://utilitasproductions.wordpress.com/2011/05/01/wat-versta-ik-onder-een-postmoderne-film/

Utilitas Productions, 29 april 2011

https://utilitasproductions.wordpress.com/2011/04/29/scott-pilgrim-vs-the-world/

PDF:
Vincent van den Broek – Wat komt er na de Postmoderne film?

Scott Pilgrim Vs. The World: Official Trailer

Gepubliceerd op 28 mei 2010

http://scottpilgrimthemovie.com

Meet charming and jobless Scott Pilgrim (Michael Cera). A bass guitarist for garage band Sex Bob-omb, the 22-year-old has just met the girl of his dreams… literally. The only catch to winning Ramona Flowers (Mary Elizabeth Winstead)? Her seven evil exes are coming to kill him. Genre-smashing filmmaker Edgar Wright (Hot Fuzz, Shaun of the Dead) tells the amazing story of one romantic slacker’s quest to power up with love in Scott Pilgrim vs. the World.

Reacties:
https://youtu.be/7wd5KEaOtm4

Leave a comment

Your email address will not be published.


*