Panorama – De informant + ActuaTV – Laurent Louis noemt Elio di Rupo een pedofiel + Villa Politica – “Meneer de pedofiel” + Cesare Beccaria – On Crimes and Punishments

Elio Di Rupo at the Party of EUropean Socialists PES Kongres in Rome 2014 (foto SPÖ Presse und Kommunikation)

De informant

Gepubliceerd op 13 feb. 2014

Het is van alle tijden: de politie doet een beroep op tipgevers en informanten. Vaak zijn dat mensen, die dicht bij de criminele wereld staan (denk bijvoorbeeld aan portiers van louche nachtclubs) of, doeltreffender nog, met hun twee voeten er midden in. De politie gaat de informatie halen, waar ze zit, het lijkt de evidentie zelve. Hoewel?

Cesare Beccaria vroeg zich in zijn Dei delitti et delle pene (Over misdrijven en straffen) in 1764 al af hoe zwak de wet wel niet moet zijn als voor de handhaving ervan een beroep dient gedaan te worden op wetsovertreders? Het moet gezegd, de man had tweehonderdvijftig jaar geleden een principieel punt. En wat te denken van een rechtsstaat, die verraad beloont? Maar als het over misdaadbestrijding gaat wordt de discussie vooral pragmatisch gevoerd. Een rechtsstaat moet niet alleen mooie principes huldigen, hij moet af en toe ook zijn klauwen laten zien, zeker als hij in zijn hart dreigt getroffen te worden, en dat is het geval als het over zware georganiseerde misdaad gaat.

Recenter, in 2003, werd in België de BOM wet goedgekeurd. BOM staat voor Bijzondere Opsporings Methodes en een daarvan is het werken met informanten. Nog maar tien jaar dus is deze materie in ons land wettelijk geregeld. Om de misdaad efficiënt te kunnen bestrijden mag de politie dus informanten gebruiken. Het is een bijzonder efficiënt middel, omdat politie en justitie op die manier een zeer goed zicht krijgen op het criminele milieu en waardevolle tips kan vergaren.Het beste zicht is het binnenzicht,’ zo vat Marco Van Laere van de Federale Politie het kernachtig samen.

Niet voor de centen

In de jaarrapporten van de Dienst voor het Strafrechtelijk Beleid (het jongste dateert van 2011) lezen we, dat de laatste jaren ruim 700 premies uitbetaald werden aan gecodeerde informanten. Maar de vraag is, of het daarbij blijft? Want zware jongens zetten natuurlijk niet voor niets twee petjes op. Als een crimineel informatie geeft, wat krijgt hij dan in ruil?

Voor de premie hoeven ze het niet te doen, ook al is ze pour le besoin de la cause in het zwart en dus belastingvrij. We kennen geen exacte bedragen (die worden niet publiek gemaakt) maar duidelijk is wel, dat je daarvan niet kan leven. En een beetje crimineel werkt bovendien ook in een andere orde van grootte.

Wat dan wel? Daarover gaan allerlei (wilde) verhalen de ronde. De politie zou de (criminele) informant de facto beschermen om zodoende ook haar bron te beschermen. Criminele informanten zouden daardoor hun criminele handel en wandel ongestoord kunnen voortzetten, ze zouden er in de straftoemeting beter van afkomen, sneller vrijkomen. Of dat allemaal zo is, is moeilijk te bewijzen. Al zijn er wel concrete gevallen aan te tonen, die in die richting wijzen. Het Openbaar Ministerie heeft immers de bevoegdheid om strafzaken al dan niet te vervolgen en die bevoegdheid kan ook aangewend worden ten aanzien van informanten. Noem het een ruime interpretatie van het opportuniteitsbeginsel.

Schemerzone

En daarmee is meteen ook het pijnpunt in de werking met informanten blootgelegd: het is politiewerk in een schemerzone. Echt duidelijk is het allemaal niet. En onduidelijkheid staat haaks op een hoeksteen van de rechtsstaat: transparantie.

Wij doen kennen vernomen te hebben, dat...” Zo begint soms een proces verbaal in een strafdossier. Als strafpleiters dat lezen gaan hun knipperlichten aan. De wazige bewoordingen doen vermoeden, dat de politie het schimmige werk van informanten wil maskeren en dat zint hen niet. “Het is, alsof we een boek lezen, maar pas mogen beginnen aan het vijfde hoofdstuk. Waarom krijgen we die eerste vier niet te lezen?“, zo vraagt strafpleiter Mounir Souidi zich af. Omdat de BOM technieken geheim moeten blijven, zo riposteren politie en justitie.

Als we onze volledige modus operandi moeten gaan uitleggen en alle betrokkenen met naam en toenaam noemen, kunnen we de boeken beter sluiten. En zo gaat de discussie over en weer. Het werk met informanten gebeurt op een hellend vlak, waar boven en onderwereld mekaar in evenwicht houden dan wel destabiliseren. De balans slaat dan weer eens uit naar het principiële, dan weer naar het pragmatische.

Fantast?

Want de vraag is ook, waar de rol van de informant eindigt en die van de provocateur begint? Worden informanten ook dermate gestuurd, dat ze eigenlijk burgerinfiltrant worden, wat in België verboden is? En als het middel zo doeltreffend is, moet dan niet juist nog een stap verder gezet worden en gebruik gemaakt worden van de spijtoptant, zoals in Italië?

In een land met een Belgisch Italiaanse premier Elio di Rupo (https://nl.Wikipedia.org/wiki/Elio_Di_Rupo) zou je denken dat dat laatste nog enige kans zou maken. Maar met een eerste minister, die ooit zelf slachtoffer werd van zeer ernstige valse beschuldigingen geuit door een fantast, is die optie politiek uitgesloten. Werken met informanten is weliswaar formeel geregeld, er is natuurlijk ook nog de praktijk, de criminele praktijk.

Reacties
https://youtu.be/IwK0acyjZ_Q

Laurent Louis noemt Di Rupo een pedofiel

Het Waalse onafhankelijke Kamer lid Laurent Louis is al langer de gesel van kamer voorzitter André Flahaut. In een provocerende en opruiende taal stelt Louis bij elke gelegenheid, doorgaans elk vragenuur op donderdag, wel een of andere insinuerende vraag aan premier Di Rupo. Louis schuwt daarbij enig populisme niet. Eerder al werd hij door Di Rupo voor de rechtbank gedaagd, nadat hij de eerste minister in een mail had beticht van pedofilie. Op 28 maart 2014 in de Kamer trekt hij opnieuw alle registers open.

Reacties
https://youtu.be/YBe0ckHHFas

Meneer de pedofiel 27 maart 2014

Gepubliceerd op 28 mrt. 2014

Stennis in de Kamer, maar helaas voor Villa politica, de parlementaire TV show van de VRT, zat op dat moment net gastcommentator Wouter Verschelden, de oprichter van Newsmonkey, prominent in beeld zijn analyse te geven. De Kamer van Volksvertegenwoordigers liep onder aanzwellend gestommel leeg, maar dat bleef dus buiten Canvas beeld, evenals de fameuze uitspraak van Laurent Louis, die de aanleiding voor de heibel was. Het was voor presentatrice Linda De Win dan ook minuten lang live gissen wat er precies gebeurd was bij de tussenkomst van Laurent Louis. “Ik ga dat niet herhalen, uit respect voor de premier“, zei Kamerlid Bart Somers (Open Vld) eerst keurig. Heeft het wat te maken met de huidkleur van de president, wou een ongeduldig wordende De Win weten van Meyrem Almaci (Groen), maar ook die hapte niet toe. Gelukkig voor Villa Politica schoot Siegfried Bracke (N VA) zijn oud collega’s wel bereidwillig ter hulp. Hij verklapte op antenne wat Laurent Louis premier Di Rupo vanop het spreekgestoelte toegevoegd had, zodat ook de Canvas kijkers volop konden meedelen in de verontwaardiging over zo veel idiotie.”
De Morgen, 28 maart 2014

Reacties
https://youtu.be/7mo-hk6AnqM

On Crimes and Punishments

On Crimes and Punishments
Cesare Beccaria
Transaction Publishers
31 okt. 2016
193 pagina’s

Cesare Beccaria S influential Treatise on Crimes and Punishments is considered A foundational work in the field of criminology. Three major themes of the Enlightenment run through the Treatise: the idea that the social contract forms the moral and political basis of the work S reformist zeal; the idea that science supports A dispassionate and reasoned appeal for reforms; and the belief that progress is inextricably bound to science. All three provide the foundation for accepting Beccaria S proposals. It is virtually impossible to ascertain which of several versions of the Treatise that appeared during his lifetime best reflected Beccaria S thoughts. His use of many Enlightenment ideas also makes it difficult to interpret what he has written. While Enlightenment thinkers advocated free men and free Minds, there was considerable disagreement as to how this might be achieved, except in the most general terms. The editors have based this translation on the 1984 Francioni text, the most exhaustive critical Italian edition of Dei delitti E delle pene. This edition is the last that Beccaria personally oversaw and revised. This translation includes an outstanding opening essay by the editors and is A welcome introduction to Beccaria and the beginnings of criminology.

https://books.Google.nl/books?id=DJcejslITNcC&lpg=PP1&hl=nl&pg=PP1#v=onepage&q&f=false

Meer informatie
http://robscholtemuseum.nl/?s=Panorama
http://robscholtemuseum.nl/?s=De+informant
http://robscholtemuseum.nl/?s=Federale+Politie
http://robscholtemuseum.nl/?s=Bijzondere+Opsporings+Methodes
http://robscholtemuseum.nl/?s=ActuaTV
http://robscholtemuseum.nl/?s=Villa+Politica
http://robscholtemuseum.nl/?s=Kamer+van+Volksvertegenwoordigers
http://robscholtemuseum.nl/?s=Brussel
http://robscholtemuseum.nl/?s=België
http://robscholtemuseum.nl/?s=Laurent+Louis
http://robscholtemuseum.nl/?s=Elio+di+Rupo
http://robscholtemuseum.nl/?s=pedofilie
http://robscholtemuseum.nl/?s=Cesare+Beccaria

Leave a comment

Your email address will not be published.

*